Laatste

bankje

‘De invloed die anderen op ons leven hebben, wordt te vaak onderschat. Omdat deze invloed meestal zo onschuldig lijkt. Omdat het zo veelvuldig voorkomt dat we er niet meer bij stilstaan. En ondertussen leven we, denken we. Rekenen ons onafhankelijkheid aan. Zelfstandigheid in gedachten en daad, menen we. Voelen we. Houden we onszelf voor.’

De enorme zaal, afgeladen tot aan de nok, luisterde gebiologeerd. Sinds kort was hij doorgebroken bij het grote publiek. Nog nooit hadden ze van hem gehoord. Als een volkomen verrassing werd hij onthaald, moest hij overal interviews komen geven, voor radio en televisie verschijnen, maar hij had alles geweigerd. Waarom eerst niet en nu wel? Ik ga niet mee met jullie ideeën, jullie wensen, jullie honger. Als je mij wilt horen, zul je naar mij moeten komen. Dat is de goede richting en volgorde. Jullie moeten je aan mij aanpassen, daarvoor heb ik al die tijd op jullie erkenning gewacht en nooit gekregen, en nu, nu het ineens gebeurt, willen jullie dat ik jullie publiekslieveling ben. Maar dat ben ik niet. Ik ben liever jullie gevaar, jullie wakkerschudder, jullie rebel, jullie onbekende dan dat ik me aan jullie aanpas.’

Deze reacties hadden zijn roem alleen maar groter gemaakt. Eindelijk eens iemand die niet meegaat met de massa, die bij zichzelf blijft. Het werd hem niet kwalijk genomen. Integendeel hij werd ervoor geprezen. Maar ook deze waardering deed hem niets. Hij had geleerd in afzondering te leven, in onbekendheid te denken.

‘Dag in dag uit leven we in de schaduw van anderen. Bang voor hun opmerkingen, jaloers op hun succes, schuilend onder hun aandacht en goedkeuring. Ik zal u een verhaal vertellen. Verhalen blijven bij. Ze zijn in een verband geplaatst. Verhalen onthouden we beter dan losse opmerkingen of adviezen. Verhalen laten het kind in ons opnieuw luisteren.

Er lopen twee mensen in een bos. Het is prachtig weer. Ze zijn gelukkig. Ze praten. Ze voelen zich op hun gemak want het geurt naar groen en het is stil. Nog wel. Al snel komen er meer mensen in datzelfde bos. Aangetrokken door deze mooie laatste dag in de nazomer. Uren zullen ze lopen. Ze kennen de weg. Ze weten waar ze kunnen rusten om wat te eten of te drinken. Er zijn maar een paar bankjes in het bos. Natuurlijk, een boomstam zit ook. Maar een bankje is net wat fijner. Achter hen lopen anderen. Ze naderen. Ze gaan aan hen voorbij. Even is de rust weg. Daarna keert deze weer terug, want ze haasten zich niet. Ze slenteren. Ze lopen in het ritme van hun vrijheid. Ze weten: de kans dat het bankje straks bezet zal zijn, is groot. Zeker tussen de middag. Ze weten ook dat ze niet harder moeten gaan lopen om op tijd bij het bankje te zijn. Als er iemand zit, nemen ze immers een boomstam? Ze weten dat de meeste mensen dit bankje begeren, er sneller voor gaan lopen om zich van een plaats te verzekeren. Dat ze er de hele tijd aan denken en hopen dat ze eerder zijn dan de anderen.

Zo gaat het ook met de invloed van anderen. Met de wereld. Er zijn maar een paar bankjes in ons leven. Of we er kunnen zitten ligt niet aan het feit of het bankje onbezet is, maar aan de wijze waarop we onderweg zijn. De ontspanning zit niet in het lege bankje maar in ons gevoel dat het ons niet kan schelen of het bankje bezet is of niet. Dat gevoel is het werkelijke bankje in ons leven. Hoe meer we onszelf kunnen bevrijden van wat anderen ons aandoen, hoe ontspannender we leven, we lopen. Velen haasten zich naar een voordeel, een koopje, een verlangen en dat alleen maar omdat we denken slimmer te zijn dan anderen. Loop rustig, in je eigen tempo door het bos. Denk niet aan het bankje, geniet van de geuren, de zon die je huid warmt, de stilte die maar zo kort duurt. En als je zo leeft, dan schep je ruimte om de ander dat bankje te gunnen. Dan maakt het je niet meer uit dat een ander je inhaalt om eerder bij het bankje te zijn. Om het voor zichzelf veilig te stellen. Zelfs deze haast gun je de ander, zelfs deze schijnbare overwinning doet je niets, want je leeft in plaats van dat je verlangt. Je loopt in plaats van dat je sneller of beter wil zijn dan de ander. Het is de ruimte dat je iemand iets gunt waardoor je vrijheid tot uitdrukking komt. En vrijheid ontstaat alleen daar waar we stap voor stap, genietend, stil, beseffend en in dankbaarheid onderweg zijn.

Hij keek de zaal in en bleef stil starend staan. Het licht doofde langzaam. Een oorverdovend applaus brak los. Ondanks dat het duurde en duurde bleef het toneel leeg.

Theije Twijnstra

Heeft de tekst u aangesproken? Een spontane bijdrage wordt altijd op prijs gesteld!

NL48ABNA0447680498 t.n.v. Voltare. Bij voorbaat hartelijk dank!