Laatste

Persoonlijke bevrijding (45)

 

 

 

 

 

 

Ergens, heel diep, dieper dan diep, ligt deze wereld in elk van ons.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ja ja, heel mooi, maar wat moet ik ermee?

Het levensplan wil ons bevrijden.  Er is te veel wat ons nog gevangen houdt.

Ik stel me een andere wereld voor, ik weet dat deze bestaat. Ze is geen droom noch een fantasie. Ze bestaat en niet alleen voor mij.

Deze wereld is zonder pijn, zonder wreedheid, zonder diefstal, zonder ongelijkheid, zonder onderdrukking, zonder egoïsme, zonder hebzucht, zonder valsheid. Ze is alleen vol van wat is en steeds meer zal zijn.

Ergens, heel diep, dieper dan diep, ligt deze wereld in elk van ons. We zijn ernaar op weg. Helaas alleen niet zo duidelijk bewust van onze richting, niet zo helder in ons handelen.

We zijn ernaar op weg, maar we weten het niet. We doen maar wat. We dwalen door onze levens, we verzamelen ervaringen, we schrapen gevoel bij elkaar, we bouwen onze identiteit op, maar het gaat stroef. Het knarst en kraakt, we krassen met ruwe stenen over breekbaar glas.

De stenen zijn onze onbewuste reacties, het glas ons ontwakend gevoel.

We lijden. Overal is lijden. Lijden zwermt over de wereld als een plaag van pijnen, onvolkomenheden, gebreken, afnemingen.

In het lijden herkennen we elkaar. In onze pijnen ook. En in onze eenzaamheid. We herkennen vooral het ontbrekende.

We zijn blij als de ander ook iets ontbreekt. Dan zijn we samen onaf. Dat geeft een band. Vals, maar toch.

Hoeveel levens gaan er door jouw gevoel? We praten er niet over. We voelen ons ongemakkelijk bij de diepten van onszelf. We houden elkaar iets anders voor:  afleiding, ontsnapping.

Niemand ontkomt aan de eigen bevrijding. Weet wel dat je hierbij niet op anderen kunt rekenen. Dat is geen tekort van hun kant, het is eenvoudig zo.

Wat je zelf hebt gedaan, zal je kunnen bevrijden. Wat een ander voor je kan doen is je erkennen in je eenzaamheid.

Het levensplan roept ons tot zich. Waar we ons gevangen voelen, doen we iets niet goed.

Waar we ons al kunnen bevrijden, verbinden we ons met onze kern.

In de kern zijn we onafhankelijk en waar we dit beleven, zijn we oud, heel oud. Maar meer dan dat: jong. Eindeloos jong.

Ja ja, heel mooi, maar wat moet ik ermee? Geef me raad. Geef me een mogelijkheid dit levensplan in mezelf te zoeken.

Wil je dat?

Dan vraag. Meer is er niet te doen. Vraag. Verander je leven in een vraag en alles zal anders worden.

Vraag: waarom leef ik? Wat is de zin ervan? Waarom ziet het er zo uit? Vraag en blijf vragen. Deins niet terug voor de stilte. Haak niet af omdat je geen antwoord krijgt, maar vraag.

Dat is de eerste stap en deze zul je vele malen moeten zetten.

Is dit te veel moeite? Dan leef je leven zoals je gewend bent. Je bent er nog niet aan toe. Er zijn nog andere gebeurtenissen nodig om jou naar het leven van de vraag te leiden.

Wie niet vraagt en blijft vragen, is nog niet aan bevrijding toe.

Theije Twijnstra

In mij komt het leven samen (44)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik trek me terug in mezelf. Ik ben niet egoïstisch, ik doe alleen niet mee.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Later, zegt de stilte, later zul je het begrijpen. Dan zul je denken: ach, was het zo?

Het levensplan ontvouwt zich heel geleidelijk. Er is geen haast, er is geen korte binnenweg, niets kan worden overgeslagen.

Langzaam wordt het ons duidelijk waarom we hier zijn, welke krachten in ons leven spelen. Grote lijnen worden zichtbaar, verbanden worden aangevoeld, wie dit beleefd voelt zich bevoorrecht.

Vragen komen naar voren: waarom heb ik met kinderen gewerkt? Omdat ik de onschuld wilde leren kennen. Waarom heb ik mensen begeleid? Omdat ik hen achter het maatschappelijke masker wilde leren kennen. Waarom wilde ik dit? Omdat ik wilde weten wat er in mij samenkomt.

Alles wat ik meemaak, komt in mij samen. Ik ben alleen. In mij komt de wereld samen, juist omdat ik alleen ben. Waarom spreken groepen me zo weinig aan? Omdat ik de eenzaamheid zie die mij wil laten geloven dat ze niet eenzaam zijn. Want als je niet eenzaam bent, waarom heb je dan zo veel drank nodig? Zo veel afleiding? Zo veel bombarie?

Ik trek me terug in mezelf. Ik ben niet egoïstisch, ik doe alleen niet mee. Mensen zoeken elkaar op maar zelden laten ze zich zien aan elkaar. Ze tooien zich, vertonen zich, doen zich voor, maken zich groot, lachen, hebben leedvermaak, zijn jaloers, denken zich beschaving toe.

De belangrijkste uren in je leven zijn momenten. Elkaar in een blik te sterken, met een enkel woord te raken.

Verplichtingen hebben geen grond, algemene beschaafdheid lost op in de schijn, hoeveel schijn stroomt door onze dagen? Hoeveel blijft erover als werkelijkheid?

We leven op de stofrand van het bestaan. We verplaatsen materie en voelen ons bijzonder. Er blijft weinig over van een mensenleven als dit gewogen zou worden op de ogenblikken van echtheid. Een paar tellen misschien? Seconden die oplichten en die ons laten weten: ja, toen leefde ik echt. Dat was mijn mooiste tijd, mijn diepste aanwezigheid.

En toch, niets gaat verloren, wat is beleefd, zal bijdragen aan het volgende. Wat is verdwenen, draagt bij aan het nieuwe weten.

En altijd hebben we de stilte om naar terug te keren. Als een landschap waar het onzichtbare spreekt en het onhoorbare een gezicht krijgt.

Later, zegt de stilte, later zul je het begrijpen. Dan zul je denken: ach, was het zo? Daaraan heb ik nooit gedacht. Hoe vreemd dat me dat alles toen is ontgaan.

En de stilte zal ook zeggen : ga nu maar, er is hier genoeg te beleven, het meeste van mij heb je nog niet gezien. Loop maar zacht door mij als wereld, bekommer je niet over richting of doel, ga alleen, verblijf, ga in me op zodat we dezelfde zijn.

Nog even en het leven is voorbij. Ik heb gezocht, ik heb begrepen, ik heb aanvaard. Ik weet dat ik gewaarschuwd was en toch wilde ik gaan.

Ik heb geschreven, nagedacht, ik werd begrepen en nog meer dan dat: niet begrepen. Gewantrouwd. Maar al dit lost op in de ervaring zelf. Ik zal herinneren dat ik was. En zij die ik lief heb gehad, zo diep heb liefgehad. 

Theije Twijnstra

Vrij worden van wat ons tegenhoudt (43)

 

 

 

Leren heeft in de kern één betekenis: vrij te worden van wat tegenhoudt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We zullen dan ook tot een uiterst persoonlijke oplossing moeten zien te komen.

Het levensplan geeft ons de mogelijkheid van elke gebeurtenis te leren. En met leren wordt hier bedoeld: meer te weten te komen over jezelf, over de wetten van het leven, over de achtergrond van wat je nu ervaart.

Leren heeft in de kern één betekenis: vrij te worden van wat tegenhoudt.

Tijdens ons leven is er veel dat ons kan tegenhouden. Pijn, beperkingen, armoede, eenzaamheid, verdriet, zorgen, teleurstellingen.

Een breed palet van onaangenaamheden trekt ons gemakkelijk mee in een strijd, een verweer, een tegenstand. We willen het niet. We weigeren, we verzetten ons. Ogenschijnlijk een volkomen natuurlijke reactie, maar hoeveel zin heeft een gevecht als je niet weet wie je vijand is?

Is pijn een vijand? Is een teleurstelling een vijand?

Als we niet verder willen komen dan de verdwijning ervan, maken we er een vijand van. Een vijand die je wilt verslaan, doden, weg wilt hebben.

Als je ervan wilt leren, maak je er een vraag van: wat is de betekenis van deze tegenvaller voor mijn leven?

We kunnen elkaar helpen door de pijn weg te nemen en we kunnen elkaar ook helpen door de oorzaak van de pijn te leren kennen. Het een staat het ander niet in de weg.

Wie alleen de pijn wil verwijderen, brengt geen verandering aan in zichzelf.  Er wordt geen inzicht verzameld, geen nieuwe betekenis ontdekt, geen toevoeging aan begrijpen beleefd.

Er is alleen de verwijdering van pijn. De mens voor de pijn is dezelfde als de mens na de pijn. Terwijl juist de opzet van de pijn is dat men iets in zichzelf zal veranderen.

Het gevolg van deze handelwijze is dat de reden waarom de pijn optrad, opnieuw naar voren zal treden. Waarom? Omdat de veroorzaker van de pijn, de mens en het lichaam dat hem helpt zichzelf te begrijpen, geen wijziging hebben ondergaan.

Elke beperking, elke pijn, elke last, elke vorm van zwaarte in het bestaan heeft het doel de mens met zichzelf te confronteren. Waarom? Omdat pijn of wat dan ook, een uiterst persoonlijke beleving is. Alleen wij hebben ermee te maken. Ieder van ons beleeft een geheel eigen soort pijn of andere moeilijkheid.

We zullen dan ook tot een uiterst persoonlijke oplossing moeten zien te komen. Dit betekent niet dat we niets aan de pijn mogen doen, maar dat we zowel de pijn behandelen als de reden waarom we ermee te maken hebben.

Maar dat is onmogelijk! Hoe moet ik nu weten waar mijn pijn vandaan komt?

Dat hoef je niet te weten, het gaat erom dat je je actief inzet te achterhalen hoe het met je gaat, wat je goed vindt gaan, wat je verwaarloost, wat je negeert. Het gaat niet om antwoorden maar om vragen. Het gaat niet om verklaringen maar om een rondgang door je innerlijk naar aanleiding van de actuele moeilijkheid.

Begrijp wat genezing inhoudt: reiniging. Daarmee is elke tegenslag te vergelijken met een stuk zeep en wat water. Maar dan voor je innerlijk.

Wie het ongemak alleen maar wil verwijderen, gooit dit water en dit stuk zeep weg, gebruikt het niet en maakt door deze ontkenning zichzelf weer meer vatbaar voor de volgende oproep zichzelf te reinigen.

Theije Twijnstra

Het levensplan als reis (42)

Ik voel een sterke noodzaak het levensplan duidelijker en meer voorstelbaar te maken zodat meer mensen met dit gegeven hun leven kunnen opwaarderen.

Ik weet dat ik slechts een beperkt aantal mensen hiervan zal kunnen overtuigen, maar ik aanvaard het gegeven dat niet iedereen in staat is tot deze vorm van overgave, vertrouwen en gevoelswerkelijkheid.

De eerste voorwaarde om je een levensplan te kunnen voorstellen, bestaat uit de acceptatie dat dit plan is voortgekomen uit de ervaringen van vele levens.

Is het mogelijk de reïncarnatiewerkelijkheid over te brengen op iemand die in de algemene veronderstelling is dat het leven eenmalig is? Waarom zou iemand de veiligheid van een algemeen geldende veronderstelling loslaten? Dat zou hetzelfde zijn als iemand die altijd in het christendom heeft geloofd te vragen of deze zich tot de islam wil bekeren. Weinigen zijn hiertoe bereid.

Veel mensen zullen deze eerste voorwaarde niet kunnen aanvaarden. Voor mij blijft er niets anders over dan dit gegeven te accepteren en me te richten op degene die ik wel kan bereiken.

Een tweede voorwaarde om het levensplan te kunnen aanvoelen en ernaar te willen en kunnen leven, is de noodzakelijke levenshouding van vertrouwen op een diepere werkelijkheid dan die je om je heen ziet en waarin je meestal bevestigd wordt.

Was de eerste voorwaarde al een enorme hobbel, deze tweede doet voor velen de deur dicht. Voor hen is leven nu juist die dingen te kunnen doen die ze willen doen. Ze willen wel vertrouwen als er niets anders meer overblijft, als alle rationele en emotionele opties zijn uitgewerkt, maar om met vertrouwen te beginnen, dat gaat veel te ver.

De werking en beleving van het levensplan bevindt zich echter op een dieper niveau van ons innerlijk dan het dagelijkse leven van waaruit we beslissingen nemen.

Het verschil tussen beide niveaus is groot; aan de ene kant leef je vanuit het dagelijkse bewustzijn, jij bepaalt, jij kiest, jij reageert, jij handelt, en aan de andere kant ben je luisterend, gehoorzamend, volgend, je accepteert een leiding die je aanzet de beste keuze te maken.

Deze twee niveaus lijken in tegenstelling tot elkaar te staan, maar deze tegenstelling wordt alleen ervaren door hen die zich in de overgangsfase bevinden en die nog geen voorkeur durven  te beleven, angstig als ze nog zijn de verkeerde keuze te maken.

Daarmee zou je kunnen zeggen dat het een reis op zich is om tot de volle deelname aan het levensplan te komen. Een reis die ook vele levens in beslag zal nemen.

Mij gaat het echter niet alleen om degene die ik nu kan bereiken, maar ook om de mensen die later mijn werk zullen tegenkomen en daar dan alsnog hun innerlijke groei in kunnen vinden.

Ook dat maakt het levensplan duidelijk: wat je doet, doe je niet alleen voor dit leven maar voor alles wat daarna komt.

Wie altijd het beste van zichzelf wil geven, zal de basis leggen voor dat wat later zal gebeuren. Onherroepelijk. Misschien is dat waarom het levensplan me zo aanspreekt: het laat je boven de beperking van het actuele uitstijgen en je een wereld zien die voorbij elke bedachte en geconstrueerde grens durft te gaan.

Theije Twijnstra