Laatste

oorlog

Een oorlog roept vele emoties op. Mechanismen die van alle tijden lijken te zijn. Even oud als de oorlog zelf.

Zoals het mechanisme dat de aanvaller altijd slechter is dan de verdediger. En omdat deze reactie algemeen in het collectief bewustzijn is geworteld, zijn er normen uit voortgekomen die we zoals het woord al zegt, heel normaal, vanzelfsprekend zijn gaan vinden.

Wie aangevallen wordt, mag zich verdedigen. De aanvaller is slechter van aard dan de verdediger, dus heeft de verdediger ‘meer moraal besef’ in huis en mag hij vanuit dit besef dingen doen die door iedereen worden aanvaard.

Hij mág doodmaken. Hij mag vernielen, vernietigen, wreedheden begaan, zelfs slechter zijn dan de aanvaller, want hij verdedigt zich.

De verdediger handelt kortom nooit verkeerd, alleen de aanvaller.

De vraag rijst: maar hoe moet het dan? Moet je je laten afmaken? Is dat de oplossing? Moet je je laten wegjagen?

Oorlogen blijven voortbestaan doordat we niet in staat zijn ons eigen gedrag te doorgronden. Als we worden aangevallen, dan is dat niet de legalisering van de uitleving van onze duistere vermogens. Dan zullen we twee keer, drie keer moeten gaan nadenken. We hebben te maken met emoties. Gekrenkte trots. Angst. We willen onze dierbaren beschermen. Sommigen willen zelfs hun land beschermen. Ze willen er voor sterven als het moet. We hebben genoeg redenen om de wapens op te pakken en te gaan schieten. Om ons te verliezen in een gedrag dat we nooit van onszelf gekend hebben.

Wanneer dat gebeurt, hebben we al verloren, nog voordat we één vijand hebben neergeschoten.

Dat is het probleem met oorlog. Met reageren. Met emoties. Met trots, met ‘de eer van ons land’, wat dat ook mag betekenen. Ego, onzekerheid, noem het hele treintje reacties maar op dat dan wordt aangeraakt.

Niemand heeft het recht een ander te doden. Nooit. Al worden we honderd keer aangevallen. Al wordt onze hele familie uitgemoord, wij moeten erbuiten blijven. Buiten de duisternis die om ons heen is. Buiten de negativiteit die zich uitleeft. We kunnen vluchten. We kunnen ons verbergen. We kunnen het over ons heel laten komen. Dat zijn de opties, de enige mogelijkheden om buiten deze negatieve besmetting te blijven.

Elke oorlog is een uitvergroting van ons dagelijkse leven. Wat in een oorlog in de grofste vorm plaatsvindt, vindt in een meer subtiele vorm plaats in het dagelijkse leven, waarin we oordelen over anderen, anderen belachelijk maken, erover roddelen, ze wegzetten, waarin we iets meepakken wat niet van ons is, waarin we anderen bekritiseren, lafhartig vanachter een anonieme digitale hinderlaag.

Er is geen oorlog in Oekraïne. Er is oorlog over de hele wereld, alleen het duidelijkst nu voor ons in Oekraïne.

Wat daar gebeurt is een uitvloeisel van ons eigen gedrag. We zijn allemaal kleine Poetin’s op onze manier, we zijn allemaal besmet met geweld, reacties, tegengeweld, vernietiging, ontering, dierenleed, milieubesmeuring, verspilling

Vrij te blijven van het negatieve. Dat is de kunst. Dat is de eerste stap naar een wereld zonder oorlog.

Dit kunnen we alleen bereiken als we onszelf durven te beschouwen in onze reacties, onze kleinheden, onze zoete wraakjes, onze kleine valkuiltjes, onze tankjes waarmee we in het verkeer de ander afsnijden omdat die ons geen ruimte gaf toen wij het wilden.

Overal is oorlog, geroezemoes van angst, onzekerheid, boosheid, machtsdrang.

Laten we niet langer meedoen met deze wereld. Deze vieze, vervuilde, angstige en gewelddadige maatschappij. Laten we ons verzetten tegen besmetting. Verzetten tegen reageren. Verzetten tegen wat kwaad is en wat goed is. Er is geen kwaad en er is geen goed. Er is alleen een mens die zich vrijmaakt van wereldse negatieve smurrie. Waar en in welke vorm dan ook. Hoe onopvallend, weinig heroïsch en manhaftig dit ook lijkt.

Het kost meer moed om vrij te blijven van geweld en voor lafaard te worden uitgemaakt dan om een geweer te pakken, een vernietigende reactie te geven.

De ware helden zie je niet. Hoor je niet. Ze trekken zich terug in zichzelf, vechtend tegen hun eigen achterland dat zich nog verzet in patronen, verschuilt achter angsten en redeneringen.

Leve de mens die alleen gaat. Het slagveld achter zich laat. De wereld achter zich laat. Zichzelf in stilte tegemoet wil treden.

Theije Twijnstra