Laatste

eerlijk

Ik zit met een dilemma waar ik maar niet uitkom. De situatie is als volgt. Een aantal jaren geleden is dementie bij mijn vrouw vastgesteld. Na haar eerst thuis te hebben verzorgd, werd het op een zeker moment onhoudbaar voor mij. Ik kon de situatie niet meer aan. Ze is toen op de verpleegafdeling van een verzorgingshuis geplaatst. In die jaren dat ze nog thuis was, heb ik een andere vrouw leren kennen. Ze is weduwe. Zo voel ik me vaak ook sinds mijn vrouw me niet of meestal niet herkent. We hebben gevoelens voor elkaar opgevat en willen met elkaar verder gaan. Toch is er iets in mij wat me tegenhoudt. Mag ik wel met een andere vrouw terwijl mijn eigen vrouw nog leeft? Is dit bedrog? Ik kan wel denken dat ze er niets van merkt, ze herkent me niet, trekt zelf met een andere demente man op alsof ze verliefd is, maar ondanks dit alles blijft de twijfel. Hoe kan ik me van deze tweestrijd bevrijden?

De kern is: bedriegt u haar of niet?

Precies. Dat is wat me bezighoudt.

De ziekte van uw vrouw speelt eigenlijk geen rol. Het lijkt de oorzaak te zijn van alles, maar waar het eigenlijk om gaat is de vraag: hoe staat u tegenover bedrog? Vindt u dit menselijk, verdedigbaar zelfs, of wijst u het af?

Ik wijs het af. Bedrog vind ik een van de ergste dingen die de mens een ander kan aandoen.

Dan wees eerlijk tegenover uw vrouw.

Maar hoe dan? Ze reageert nergens op, of op dingen die onnavolgbaar zijn.

Het gaat niet om uw vrouw, het gaat om u. U wijst bedrog af. Bedrieg haar dan ook niet. Breng eerlijk naar voren hoe het is. Zeg haar dat je een ander hebt ontmoet omdat je haar bent kwijtgeraakt door de ziekte. Zeg haar dat je troost en liefde hebt gevonden bij een andere vrouw en dat je haar de volgende keer zal voorstellen. En ook al kijkt ze je alleen glazig aan, zeg het in alle openheid vanuit uw gevoel. Zeg haar dat je zielsveel van haar hebt gehouden maar dat degene waar je van hield weg is gegaan, een schim heeft achtergelaten.

Maar daar zal ze niets van begrijpen!

Dat weet u niet. Openheid doet vreemde dingen bij een mens. Misschien verschijnt er een stille traan op haar gezicht. Misschien kijkt ze u heel verbaasd en teleurgesteld aan en zegt ze heel duidelijk en bewust: dus je houdt niet meer van mij?

Dat is onmogelijk.

Waar het om gaat is dat u haar tranen, haar blik, haar heldere momenten in alle eerlijkheid kan beantwoorden. Wie eerlijk is, kan niet meer bedriegen. U laat zich door haar ziekte te veel beïnvloeden, maar de ziekte veroorzaakt niet het dilemma. Het is uw houding die het dilemma veroorzaakt. Het is gemakkelijk u achter de ziekte van uw vrouw te verschuilen, u te verontschuldigen, u vrij te pleiten, maar in uw innerlijk blijft dan de stem die u zal vragen: was jij niet degene die zo fel op bedriegers was? En wat doe je nu zelf?

Ik moet haar alles vertellen, maar is dat niet vreselijk wreed?  Ze heeft al de pech die ziekte te hebben, moet ik daar ook mijn deel aan toevoegen? Is dat niet vreselijk egocentrisch?

Uw eerlijkheid is het beste wat u kunt geven. In alle situaties. Maar zeker in die omstandigheden waarin de ander zieker of zwakker is dan u. Niemand is meer alleen dan degene die wordt bedrogen. Bedrieg uw vrouw, maar nog meer uzelf, niet langer met rationele bezwaren en kunstig redeneren. Wees eerlijk tegen haar. Als u werkelijk van haar hebt gehouden, is dit het minste wat ze verdient. Of ze het begrijpt of niet. Als u het maar begrijpt. Als u de bedrieger maar niet bent. Want dat is de kern van uw dilemma: u bedriegt uzelf.

Ik weet niet of ik dit kan opbrengen.

Dan weet ook tot waar uw liefde gaat en waar uw bedrog begint.

Ik had iets anders van u verwacht.

Leef naar uw sterkste gevoel. Uw zuiverste motief. Dat is wat bij u blijft. Al het andere gaat voorbij.

Theije Twijnstra