U blijft maar beweren dat het leven logisch is.
Ik vind dat stuitend.
Voorbeeld: een toerist komt met zijn vrouw in een stad.
Ze zijn er net aangekomen.
Ze willen in het centrum de sfeer proeven
van een continent dat ze niet kennen.
Slechts een paar uur nadat ze aangekomen zijn
in dit vreemde land slaat het noodlot toe:
bij een schietpartij wordt hij onder meer gedood,
zijn vrouw blijft ongedeerd.
Noemt u dit logica?
Ik kan vele voorbeelden geven
waarin de willekeur haar dominantie toont.
Wordt het niet tijd dat u uw waanzinnige denkbeelden
voor u houdt?

.

Ik begrijp dat u kwaad bent.
Het voorbeeld laat goed zien
wat zich voor onze ogen afspeelt ,
alleen de opbouw van dit gebeuren
blijft voor ons verborgen.
Het is deze opbouw die de logica verbergt,
niet de eindfase die we kunnen zien en meemaken.

.

Maar hoe weet u van die opbouw?
Dat is de reinste speculatie.

.

Ik weet niets van deze opbouw,
alleen dat deze er moet zijn geweest
of dit gebeuren had niet kunnen plaatsvinden.

.

Maar waar haalt u het recht vandaan te denken
dat er een opbouw is?
Alles begint op het moment
dat die gek in het rond gaat schieten.
Dat is de opbouw.
Daar begint het verhaal.

.

Het verhaal begint veel eerder.
De schutter heeft een reden voor zijn gedrag.
Deze reden heeft opnieuw een achterliggende reden.
Eveneens heeft het slachtoffer een reden daar te zijn,
waarom daar?
Waarom overleeft zijn vrouw?
We doen de werkelijkheid ernstig tekort
als we de opbouw der gebeurtenissen
niet betrekken bij onze waarnemingen.

.

U bent onverbeterlijk.
Natuurlijk gaan er dingen aan vooraf.
Maar die verklaren nog niet
dat het logisch is wat er gebeurt.
Wanneer u dat beweert,
wekt u de suggestie dat het niet anders kan
dan dat het op die manier gebeurt, en niet anders.
Dat vind ik onverteerbaar.
Moest die toerist dood?
Lag dit in een logica verborgen?

.

Inderdaad.
De logica bestaat voor mij in de samenhang der dingen.
Wanneer we de logica alleen willen zien
als we deze kunnen begrijpen,
maar deze weigeren wanneer we dit niet kunnen,
hebben we de werkelijkheid niet lief.
Dan gaat het om onze interpretatie, niet om de werkelijkheid.
Voor de beoordeling of iets gerechtvaardigd is of niet
dient een richtsnoer te worden gekozen.
Toeval is geen richtsnoer.
Het is vooral een noodoplossing,
maar zelfs dat nog niet.
Het is een schijnoplossing.
Wanneer we het toeval als begrip schrappen
en we blijven ons concentreren op de logica
dan zullen we dieper doordringen
in de achtergrond der gebeurtenissen.
Zolang we het toeval of de onrechtvaardigheid
of een andere verklaring hebben
die buiten ons vermogen tot onderzoek wordt geplaatst,
verminderen we ons vermogen te groeien
in de kennis der samenhang.

.

Maar die man was daar volstrekt toevallig als toerist!
Hoe kan daar een logica aan verbonden zijn?
Overal lopen gekken rond.
Dát is de logica.
Gekken die op mensen schieten,
vanuit welke waan ook.
Mensen die gewond raken of sterven.
Ze worden door het noodlot getroffen,
het is volstrekte willekeur van een orde die geen orde heeft.

.

Nu vraag ik u:
waarom verwerpt u het idee van de logica
die in alles is gelegd?

.

Omdat er gekken rondlopen
die volstrekt niet logisch denken of handelen.
Ze zijn onvoorspelbaar, ziek,
daar is geen enkele logica van te maken.

.

Kunt u erkennen dat er logica bestaat?

.

Natuurlijk.
Logica hangt samen met rationaliteit.
Willekeur en toeval
laten de duistere zijden van het bestaan zien.

.

Nu geeft u zelf een verklaring.

.

Maar dat is geen logica.

.

Kunt u erkennen dat het uitgangspunt
dat de logica in alles aanwezig moet zijn
tot de meeste kennis zal leiden?

.

Dat kan ik me niet voorstellen.
Wat mij zo ergert is de hoogmoed die uit uw idee spreekt.
Sommige dingen kunnen we niet achterhalen.

.

Dat is waar.
Maar dat betekent niet dat er geen logische achtergrond is.

.

Door te zeggen dat alles logisch is,
wekt u de indruk deze logica te kennen.
Dat maakt een ongelooflijk arrogante indruk.
Wie denkt u wel dat u bent?

.

Ik geloof in de logica
maar beweer niet deze in alles te kunnen duiden.
Er is veel dat ik niet weet.
Juist door het besef van de logica
word ik me telkens dieper bewust
van mijn beperkte vermogens
deze natuurlijke samenhang te doorgronden.
Door mijn overtuiging dat in alles een logica aanwezig is,
nodig ik mezelf en iedereen
die zich hierin aangesproken voelt,
uit deze verborgen samenhang te ontdekken.

.

Maar wat hebben we ermee te maken?
Die arme man is doodgeschoten.
Dat is erg genoeg.
Daar moeten we ons medeleven leggen,
onze sympathie en betrokkenheid.
Niet bij de kille constatering
dat er wel een logische verklaring voor bestaat.

.

Nu maakt u mij tot een kille persoon
die niet gevoelig zou zijn voor het leed van anderen.
Dat is onjuist.
Mijn betrokkenheid is zowel bij het direct zichtbare leed
als bij de achtergrond van dit gebeuren.
Ik wil ook begrijpen,
ik wil ook de verantwoordelijkheid van elk mens,
van mezelf als eerste,
leren begrijpen om op basis daarvan
tot betere keuzen te kunnen komen.
Keuzen die veel ellende kunnen voorkomen.

.

Het is jammer dat u hardnekkig blijft persisteren in uw wanen.

.

Onduidelijkheden zolang ik het nog niet kan achterhalen,
maar verbanden en logica als ik door blijf gaan
na te denken over het leven
en alles wat zich daarin afspeelt.

.

(c) Theije Twijnstyra

Hoe kan ik mijn keuzen weer terugkrijgen?

.

Uw keuzen weer terugkrijgen?

.

Ja, dat ik gevoeld heb:
dit heb ik helemaal zelf gekozen.
Nu ervaar ik vooral dat het niet mijn keuzen zijn.
Of maar een beetje van mij.
Maar ik wil de volle eigen keuze weer terugvinden.
Ik voel dat zoiets mogelijk moet zijn.

.

Kunt u aangeven hoe u nu uw keuzen beleeft?

.

Als oneigenlijk.
Ik kies een auto.
Ik doe dit heel gericht,
let op alle details zoals kosten, benzineverbruik,
milieubelasting, gemak, restwaarde,
en toch denk ik:
is dit mijn keuze?
Is dit niet de keuze die bijna iedereen maakt?
Begrijpt u wat ik bedoel?
Ik beleef mijn keuzen als inwisselbaar.
Het is niet duidelijk wie gekozen heeft.
Mijn keuze heeft geen afzender.

.

Heeft u ook een voorbeeld wanneer het wel uw keuze was?

.

Ik zou het niet weten.
Misschien ben ik te romantisch.
Maar bij elke keuze die ik maak,
voel ik een soort middelmaat.
Een niksigheid.
Misschien moet ik het anders vragen:
wat is een keuze in wezen volgens u?

.

Een keuze komt voort uit het gevoel
en wordt samengevat door het verstand.
Beide niveaus in bewustzijn moeten in elkaars verlengde liggen.
Veel keuzen missen de gevoelsondergrond,
de diepere motivatie vanuit het gevoelsleven.
Ze zijn vooral een verstandige samenvatting
zonder een diepere gevoelsgeldigheid.
Een keuze alleen vanuit het gevoel mist de verstaanbaarheid.
‘Ik voel het nu eenmaal zo,’
zegt men dan en bekommert zich niet
of een ander dat wel of niet begrijpt.
Ook dat is geen keuze
maar een onbelemmerde gevoelsuiting
die zich niets van anderen aantrekt
en daardoor snel eenzijdig of egocentrisch wordt.
Een goede keuze heeft beide elementen in zich.
Ze is zowel diep geworteld in het gevoel als bron
als dat ze duidelijk verstaanbaar is als vorm.

.

Misschien voel ik de keuze wel
maar niet diep genoeg om tot de juiste verstaanbaarheid te komen.
Eigenlijk voel ik dat ik helemaal geen auto zou moeten kopen.
Eigenlijk wil ik zo weinig mogelijk deelnemen
aan deze commerciële wereld.

.

U komt niet verder zonder uzelf te laten ervaren
wat uw woorden inhouden.
Vrijblijvend praten kan iedereen,
maar iets waarmaken vanuit het gevoel,
verstaanbaar en verantwoordelijk,
dat is iets geheel anders.

.

U bedoelt dat ik mezelf voor de gek houd?

.


Ik bedoel dat u uw gevoel de kans moet geven
om te midden van het concrete bestaan zichzelf te bewijzen.
Doe uw auto dan weg,
stap op de fiets of ga met de trein,
ervaar hoe het is.

.

Maar is dat een eigen keuze?
Dat doen ook al zo veel mensen.
Ik wil juist iets kiezen dat geheel van mij is.
Dat zo authentiek is dat mensen me daaraan kunnen herkennen.

.

U wilt herkend worden om uw keuzen?

.

Ja. Dat ze zo eigen zijn dat ze een handtekening worden.

.

De weg die u graag wilt gaan,
komt voort uit een rijp, doorleefd en begrepen gevoelsleven.
Dit uitgangspunt is alleen al zeldzaam.
Vervolgens zal dit gerijpte en uitzonderlijke gevoelsleven
de bijpassende intelligentie en vermogens tot vormgeving
moeten bezitten om de complexiteit van het gevoelde
zo weer te geven en zo te kunnen analyseren
dat ook zij die ernaar verlangen,
maar er nog veraf van zijn,
het kunnen begrijpen.
En wel zo begrijpen dat ze door deze uitleg
verlangend worden dit ook te kunnen.
En dit alles niet in een verleidelijke,
commerciële verpakking die meteen aanslaat,
maar op een wijze die recht doet aan de lange weg
die hieraan ten grondslag ligt
als aan de opwekkende gedachte
dat een ieder dit zal kunnen bereiken.

.

Ja, dat wil ik.

.

Begin dan bij het begin
en leer uw actuele keuzen analyseren
als de eerste oefening in vormgeving en verstaanbaarheid.
Daal vervolgens af in uw gevoelsleven om te achterhalen
wat daar leeft aan betrokkenheid,
intelligentie, diepte, aanraakbaarheid, eigenheid.

.

Ik schrijf alles op wat u zegt.

.

Dat moet u nu juist niet doen.

.

Waarom niet?

.

Omdat ik tegen u spreek en gedachten aanbied.
Ik spreek tegen uw gevoel en uw verstand,
beide niveaus registreren precies dat
wat ze nodig hebben voor dit moment.
Wanneer u schrijft terwijl ik spreek
bent u als een toerist die steeds foto’s en films maakt en niets beleeft.
Maak niet langer foto’s, wees erbij.
Laat het leven u rechtstreeks bereiken.
Laat het licht van een bewolkte dag,
een herfstdag of een lentedag,
laat elk soort licht door uw ogen naar binnengaan.
Koester de geluiden,
neem op wat er gebeurt,
verzamel vanuit uw oprechtheid alle ingrediënten
die in uw leven aanwezig zijn.
Het is uit deze openheid zonder voorwaarden te stellen,
die uw huidige keuzen zichtbaar en voelbaar zullen maken.
Eerst zult u moeten ontdekken
onder welke mantel uw keuzen zich bevinden
voordat u deze opzij kunt leggen om uw eigen,
diepere keuzen naar buiten te kunnen laten komen.
Waarom moet u nu huilen?

.

….

.

Laat het besef dat u nu raakt u de weg wijzen naar de volgende keuze.

.

(c) Theije Twijnstra

Waarom voelen zo veel mensen zich eenzaam?

.

Omdat er zo weinig aandacht is.

.

U bedoelt dat velen te weinig aandacht krijgen?

.

Ik bedoel dat maar weinig mensen tot aandacht geven in staat zijn.
Eenzaamheid is niet het gevolg van een gebrek aan aandacht ontvangen
maar van aandacht geven.
Wie in staat is tot het schenken van aandacht,
doet dit vanuit de rijkdom van zijn wezen.
Hij ziet dingen om zich heen,
hij merkt op hoe mensen reageren,
hoe hun uitstraling is,
hij is kortom aandachtig.
Wie aandachtig is,
is niet langer eenzaam,
zelfs al zou hij alleen maar eenzaamheid opmerken.
Dan nog zou hij het zelf niet voelen
maar naar wegen zoeken hoe hij anderen zou kunnen helpen.

.


Dus eenzaamheid is niet het gevolg van het gedrag van anderen
maar van je eigen vermogen tot het geven van aandacht?

.

Velen zijn afhankelijk van anderen.
Afhankelijkheid maakt eenzaam.
Want als de ander er niet is,
slaat de eigen kwetsbaarheid toe.
Beter is het daarom om de vraag te stellen:
als ik me eenzaam voel,
aan wat zal ik dan eens aandacht schenken?

.

Je moet het dus omdraaien?
Ik ben niet eenzaam,
ik maak mezelf eenzaam door te denken dat ik eenzaam ben.
Zodra ik aandacht aan iets geef, verdwijnt de eenzaamheid?

.

Zo is het.
Eenzaamheid is een sentimenteel begrip
dat meer met onbewustzijn te maken heeft
dan met weten waarover je het hebt.
Niemand hoeft zich eenzaam te voelen
zolang hij erkent dat er altijd iets is
waaraan je aandacht kunt geven.
Je kunt altijd vrijwilligerswerk doen,
je kunt altijd een hobby ontwikkelen,
je kunt altijd om je heen kijken en ontdekken
wie behoefte heeft aan een bezoekje of een kaartje.
Wie zich eenzaam voelt,
moet zich realiseren dat er velen zijn
die zich net zo eenzaam voelen.
Wat kan ik voor die mensen doen?
Zodra je actief met je eigen eenzaamheid leert omgaan,
verdwijnt deze.
Daarmee wordt duidelijk dat eenzaamheid iets is
dat niet wezenlijk bestaat.
Wie zijn aandacht verlegt van de eigen eenzaamheid
naar die van een ander, is niet meer eenzaam.

.

Maar vlucht je dan niet voor je eigen eenzaamheid?

.

Nee, want wie aandacht geeft aan een ander
zal iets moeten geven van zichzelf.
Elke vorm van bemoediging, een grapje, een verhaaltje,
vraagt iets van jezelf.
Te merken dat je dat hebt om te geven,
maakt je ook minder eenzaam.
Eenzaamheid wordt gemakkelijk overgebracht.
‘Die is altijd alleen,’ wordt er gezegd.
Dat is een negatieve aandacht.
Daarmee druk je iemand verder de eenzaamheid in.
Je kunt ook van dezelfde persoon zeggen:
die is altijd opgewekt, blijmoedig,
ze viert haar onafhankelijkheid.
Daarmee benadruk je haar vermogen alleen te kunnen zijn.
Om dit laatste te kunnen zeggen,
moet je dat eerst kunnen opmerken bij jezelf.
Om het zielige op te merken,
hoef je alleen maar zelfmedelijden te hebben.
Vanuit zelfmedelijden worden velen naar beneden beoordeeld.
Wie zelf sterk is,
beoordeelt mensen naar hun kracht.
Daarmee legt hij de aandacht op de sterkere eigenschappen van anderen.

.

Hoe vereenzamen we elkaar volgens u?

.

Door niet wezenlijk te zijn.

.

Wat is dat: wezenlijk zijn?

.

Wezenlijk zijn is je aandacht op het komende leggen.
Ik bedoel hiermee:
je kunt het heel moeilijk hebben,
je kunt je heel alleen, ziek en ellendig voelen.
Als je alle aandacht op dat wat zich nu voltrekt zou leggen,
is het moeilijk bemoedigend te zijn.
Er is immers alleen ellende op dit moment?
Als je dan iets bemoedigends zou willen zeggen,
zou het leeg, clichématig klinken,
geen betekenis hebben.
Maar als je je aandacht richt op het komende,
dat wat nog niet aanwezig is maar wel spoedig zal gebeuren,
kun je tegen die persoon,
hoe ellendig het nu ook is,
wel iets bemoedigends zeggen
omdat je voelt wat zijn actuele draagkracht
hem straks als oogst zal brengen.

.

Maar wat er komt kun je toch niet weten?

.

Wel als je geoefend bent in het aandacht geven.
Wie altijd aandacht geeft aan wat zich voltrekt,
heeft opgemerkt dat we ons altijd onderweg bevinden,
altijd gaan we ergens naar toe.
Wie dit principe heeft leren kennen,
weet ook dat wie klaagt en zuurt,
vol zelfmedelijden is en zich afhankelijk opstelt,
zich op datzelfde moment naar een nog moeilijker toekomst zal brengen,
terwijl degene die draagt en verdraagt,
lichtmoedig en aandacht gevend blijft,
ondanks alle levenszwaarte van het bestaan,
zich naar een toekomst brengt
die als een goede oogst van zijn heden zal zijn.

.

(c) Theije Twijnstra

Wat bepaalt je lot?

.

Je bedoelt de omstandigheden waarin je verkeert?

.

Ja, ook.
De omstandigheden, het verloop, alles wat in je leven gebeurt.
Wat veroorzaakt dat?
Waarom is de een arm en de ander welvarend?
Waarom leeft de een in oorlogsomstandigheden
en de ander in vrede en zorgeloosheid?

.

Ieder mens beleeft zichzelf.

.

Dat begrijp ik niet.

.

Ieder mens bevindt zich in omstandigheden
die overeenstemmen met zijn mogelijkheden tot groei.
Je bevindt je nooit in omstandigheden
die niet met je groei te maken hebben
of die onmogelijk zijn te gebruiken voor je groei.
Met andere woorden: hoe het ook is,
het is voor je groei dat het zo is en niet anders.

.

Maar als iemand zorgeloos, egoïstisch, anderen vernedert,
als iemand zo leeft,
dient dat dan ook zijn groei?

.

Wat we waarnemen is een moment.
Wanneer een trein aan ons voorbijgaat zoals bij een overweg,
zien we een stukje van de trein.
Meestal nog vaag ook vanwege de snelheid.
Zo is het ook met de omstandigheden en onze groei.
Dat iemand zorgeloos, egoïstisch en hoogmoedig leeft,
betekent niet dat hij niet kan groeien.
Iemand groeit altijd,
alleen wanneer het nog op die egocentrische manier gaat,
duwt hij de groei voor zich uit,
zoals een bulldozer een berg zand kan voortduwen.
Onontkoombaar zal hij wat hij nu veronachtzaamt
straks weer tegenkomen als pijnlijke ervaring,
als mogelijkheid waardoor hij dan in staat zal zijn
de eerder opgebouwde vertraging in groei
in grotere snelheid om te zetten.

.

Dus alles dient de groei.
Hoe het ook is.
Maar een kind in oorlogsomstandigheden?

.

Waarom zou dat anders zijn?
Omdat het een kind is?

.

Bijvoorbeeld.

.

Ook een kind bevindt zich te midden van zijn groei en levenswetten.
Wij oordelen over andere levensomstandigheden
vanuit de onze.
Iedereen die het slechter heeft dan wij
vinden we dat die een onrechtvaardig lot heeft.
Behalve als we vinden dat iemand het over zichzelf heeft afgeroepen.
Maar dat is alleen maar onze kortdurende waarneming.
Een kind in oorlogsomstandigheden
bevindt zich daar niet toevallig.
Toeval als verklarend begrip maakt de onrechtvaardigheid
tot een schijnwerkelijkheid.
Maar toeval noch onrechtvaardigheid kunnen wezenlijk bestaan
of de organisatie van het leven als geheel
zou onsamenhangend en zonder logica zijn.
Waar het onsamenhangend voorkomt,
ontmoeten we ons onbewustzijn,
ons beperkte doorzicht van de volledige werkelijkheid.

.

Maar wat moet dat arme kind
van die barre en wrede omstandigheden leren?

.

Dat is aan het kind voorbehouden.
Niet aan ons.
Mensen verkiezen in omstandigheden te leven
waarin vele nooit zouden willen leven.
Sommigen mensen leven in een onherbergzame natuur.
Volledig afgesloten van de rest.
Ze doen dat geheel vrijwillig.
Kunt u daarover oordelen of dit goed is of niet?

.

Nee, maar dat is zelf gekozen!
Dat kind heeft het er maar mee te doen.

.

Ook het oordeel over een keuze vraagt meer aandacht
dan de korte tijd die wij er meestal aan besteden.
Wat is een keuze?
Dat wat u als keuze erkent?
Is een onderbewuste keuze ook een keuze?
En zo ja, in welke verhouding staat deze dan
ten opzichte van een bewuste keuze?

.

Wat bedoelt u met een onderbewuste keuze?
Dat je niet weet dat je kiest of gekozen hebt?

.

Een keuze wordt op verschillende niveaus gemaakt.
Een onderbewuste keuze wordt onder meer gemaakt
in onze relatie met anderen.
Waarom trekken sommige mensen ons aan
terwijl anderen ons juist afstoten?
Het is het onderbewustzijn dat deze keuze maakt.

.

Maar wat is dat onderbewustzijn dan?

.

De diepere gevoelslaag van ons innerlijk
dat uit ons verleden,
zowel van dit als van eerdere levens,
is opgebouwd.
Vaak kiezen we vanuit dit deel van onze identiteit.
Eigenlijk alle belangrijke keuzen.
Ook de keuze waar je geboren wordt,
welke ouders je wilt ervaren,
ze komen uit de diepten van ons verleden voort.
En de reden dat we dit doen is altijd onze groei.
De groei van ons zelfweten.

.

Zelfweten?

.

Met zelfweten bedoel ik:
zo te kiezen dat je niet uit het overgenomene kiest,
het aangeprate of het ingewrevene
maar uit het zelfwetende deel van je innerlijk.

.

Dus dat kind wil daar zijn?

.

Niet vanuit zijn dagbewustzijn.
Vanuit dit niveau huilt hij, is hij bang, kruipt hij weg.
Dat is het deel dat we zien
en waarover we oordelen.
Maar op een dieper en onzichtbaar niveau
heeft hij voor dit soort bestaan gekozen om te leren,
om te herstellen, om goed te maken, welke reden hij ook heeft.

.

Dus het lot waarin je leeft heb je zelf gekozen?

.

Het is alleen deze conclusie
die tot de meest verregaande en indringende vragen aanzet.
Elke andere verklaring
waarin het toeval of andere onvoorspelbare invloeden worden aangewezen,
ontnemen ons de kans om door te dringen
tot de geheimen van het leven.

.

Hoe bedoelt u dat?

.

Wie uit durft te gaan van de logica die in alles aanwezig is,
ook al begrijpt hij er op dat moment nog niets van,
scherpt zichzelf maximaal
tot het stellen van vragen en het speuren naar antwoorden
waar het toeval hem deze ontdekkingstocht zou ontnemen.
Wie de logica aandurft,
durft de ontraadseling van elk geheim aan.

.

(c) Theije Twijnstra

Wat is aanvaarding?
Ik heb er veel over gelezen,
maar het blijft vaag voor mij.
Vooral doordat er geen duidelijke formulering van lijkt te bestaan.
De een zegt: acceptatie.
De ander zegt: overgave.
Maar als je dan meer wilt weten,
zeggen ze dat er niet meer is dan dat.
Dat aanvaarding voor het allergrootste deel uit onbenoembaarheid bestaat.
Maar dat vind ik weer zo makkelijk om te stellen.
Het kan immers ook een vrijbrief zijn nergens verder op in te gaan?

.

Aanvaarding is een onderdeel van een ontwikkelingsproces.
Een noodzakelijk onderdeel,
onontbeerlijk om dit proces mogelijk te maken.
Aanvaarding houdt in dat je in de rivier stapt,
tot daar gaat waar geen bodem meer onder je voeten te voelen is
zodat je je laat meevoeren door de stroming van deze levensrivier.
Je gaat mee.
Daarmee is aanvaarding in de eerste plaats een keuze.

.

Een keuze voor wat?

.

Een keuze om mee te gaan met de levensbeweging.
Dit betekent: je stelt je per dag open voor wat die dag zal brengen.
Deze openheid is niet kritiekloos,
ze is niet ongericht of onbewust.
Ze is het omgekeerde:
je stelt je actief en sterk luisterend op
ten aanzien van wat er die dag gebeurt.
Elke dag is als een caleidoscoop van gebeurtenissen.
Het maakt niet uit hoe je leven er praktisch uitziet,
of je nu druk in de maatschappij bezig bent
of veel meer in de beslotenheid van je eigen omgeving,
elke dag spelen zeer vele zichtbare en onzichtbare gebeurtenissen zich af.
Je daarvoor actief en verwelkomend opstellen
is meegaan met je dagen.
Hoe deze ook zijn.

.

Ook als ze moeilijk zijn?

.

Ook als ze moeilijk zijn.
Aanvaarding in dit stadium,
het stadium van het meegaan,
laat het onderscheid tussen goede en slechte dagen oplossen.
Moeilijke dagen worden leerdagen,
makkelijke dagen worden leerdagen,
er is geen dag of er kan geleerd worden.
Of er kan iets ontwikkeld worden.
Door deze keuze van het meegaan met je dagen
wordt het leren een centraal thema,
niet meer de enkele dag
maar de doorgaande stroom die door alle dagen loopt
en ze met elkaar verbindt tot een eindeloze groeibeweging.

.

Aanvaarding begint met de keuze om mee te gaan.
Ik ga mee.
Ik bevind me in de rivier.
En dan?

.

Doordat uw aandacht op het leren is gericht
omdat u zich wilt ontwikkelen,
lost de strijd in uw leven steeds meer op.
Velen strijden omdat ze niet mee durven gaan.
Wel een klein stukje.
Wel als er geen grote golven zijn,
geen wind, geen moeilijkheden,
dan willen ze wel meegaan.
Maar zodra er iets gebeurt dat hen niet bevalt,
komen ze in een strijd terecht.
Ze verzetten zich tegen de stroming van hun dagen.
Ze verzetten zich tegen ongewenste gebeurtenissen,
tegen anderen, tegen het leven in het algemeen.
Wie echter dag na dag meegaat met zijn dagen,
verlaat de strijd.
Hij komt in dat deel van de rivier
waar het water tot rust is gekomen.
Het is daar,
na de strijd,
dat de verbanden waaruit de dagen zijn opgebouwd
hem meer en meer getoond worden.

.

Opnieuw een fase van de aanvaarding?

.

Precies. De fase van de openbaringen.
Hij gaat inzien dat wat van elders leek te komen
in werkelijkheid uit hem kwam.
Hierdoor wordt de verantwoordelijkheid van zijn keuzen gewekt.
De diepte van zijn keuzen neemt toe.
Hij voelt dat alles afhankelijk is van zijn keuzen.
Er is niemand iets aan te rekenen,
te verwijten of te beschuldigen.
Er is niemand die hem iets kan aandoen
zonder dat hij daar als keuze mee te maken heeft.
De samenhang openbaart zich,
de levenswetten laten zich in hun grote gelaagdheid en ontstaanswijze zien.
Hij wordt de mens zoals hij bedoeld is te zijn.
Hij versmelt met zijn wezen
en concentreert zich tot daar waar hij al het overbodige van zich laat gaan.

.

Aanvaarding is dus vooral een proces
dat naar zelfverwezenlijking leidt?

.

Dat naar daar gaat waar je in maximaliteit je groei vergezelt.

.

Nu mijn laatste vraag:
wat is het grootste obstakel om in de rivier te stappen?
Wat is het meest moeilijke voor mensen
om zich aan dit principe over te geven?

.

Het moeilijkste om te kunnen aanvaarden
is de overgang van de zichtbare controle naar de gevoelscontrole.
Waarneembare controle door middel van bewijzen, getallen, feiten,
bevestigingen, herhalingen, vragen van de mens niet meer dan deze te verzamelen
en zich hierdoor te laten overtuigen:
‘ja, ik durf hierin te geloven.
Er is te veel dat dezelfde kant op wijst’.
Maar gevoelscontrole heeft deze bewijsberg niet.
Je staat er alleen voor.
Je bent de enige die deze gevoelsinformatie ontvangt.
De enige die het heeft beluisterd.
De enige die er op kan leren vertrouwen,
de enige die er iets mee kan doen.
De enige die zich tegenover anderen
met hun bewijsberg zal moeten weren.
Dat is de grote opdracht die aanvaarding voor iemand neerlegt.
Alleen de persoon zelf weet of hij hiertoe in staat is of nog niet.

.

(c) Theije Twijnstra

Is de wereld een plaats van onrechtvaardigheid
of bestaat er toch een rechtvaardigheid
waar wij nog te weinig vanaf weten?
Ogenschijnlijk lijkt alles onrechtvaardig.
De rijken worden rijker,
de armen armer,
de zwakken zwakker,
de machtigen machtiger
en wie macht en geld heeft,
trekt en koopt het recht naar zich toe.
Maar niet alleen door mensen lijkt onrechtvaardigheid te ontstaan.
Ook het lot der mensen lijkt vaak onrechtvaardig.
Zij die arm zijn worden ook nog eens ziek
of worden getroffen door andere ellende.
Zij die het goed hebben, krijgen ook nog prijzen of andere beloningen.
Bestaat er rechtvaardigheid?
Wat is uw visie op dit fenomeen?

.

Alles kan alleen rechtvaardig zijn.
Anders zou niet de logica maar de willekeur het leven bepalen.
Voor het kunnen beoordelen of iets rechtvaardig is of niet,
ontbreekt vaak het overzicht.
We kijken in het algemeen met een beperkte blik.
Beperkt in tijdsomvang,
beperkt in vorm,
beperkt in samenhang.
Met andere woorden:
we zien meestal maar een klein stukje
van een veel groter geheel.
Alsof je uit een film één scène haalt
en daarop je mening baseert.
Rechtvaardigheid speelt zich af in de samenhang der gebeurtenissen
die zich binnen de levenswetten afspelen.
Wanneer we een goed mens ervaren
en deze wordt getroffen door het noodlot
en we zien een slecht mens ernaast die het alleen maar voor de wind gaat,
concluderen we snel dat dit onrechtvaardig is.
De werkelijkheid is dat we noch de goed lijkende mens
noch de slecht lijkende mens kunnen beoordelen.
De rechtvaardigheid speelt zich niet voor onze ogen af.
Zij is genesteld in de geschiedenis van ieder individu.

.

Verklaart dit ook dat sommige mensen zo veel kunnen verdragen?
Voelen zij de rechtvaardigheid van hun lot misschien heel goed aan?

.

Wie de rechtvaardigheid kan opmerken
vanuit het verband van oorzaak en gevolg
is daardoor tot veel grotere veerkracht in staat
dan zij die deze gevoelsverbinding nog niet kunnen beleven.

.

U zegt dus:
de rechtvaardigheid moet bestaan
of de logica der dingen zou zich niet kunnen uitwerken.
Voor velen is dit onmogelijk om te kunnen accepteren.

.

Het niet kunnen aanvaarden van de logica
en daarmee van de rechtvaardigheid van het leven
hangt nauw samen met het bewustzijn
dat ten opzichte van het bestaan is opgebouwd.
Wie zich hoofdzakelijk op het fysieke aspect richt,
zal de logica niet kunnen opmerken
want het fysieke deel van het bestaan
is een onderdeel van wat er zich in volledigheid afspeelt.

.

Het leven is dus niet onrechtvaardig
maar wij zijn nog te beperkt in het kunnen waarnemen
van de samenhang der dingen?

.

Begrijp dat om de samenhang der dingen te kunnen analyseren
men eerst tot gevoelsdeelname in staat moet zijn.

.

Gevoelsdeelname?

.

Daarmee bedoel ik dat je een gevoelsverbinding
met je bestaan moet kunnen ervaren naast de fysieke deelname.
Wie alleen op een fysiek gerichte wijze deelneemt
en de parallel lopende gevoelsdeelname veronachtzaamt,
zal geen samenhang kunnen ontwikkelen
tussen zijn gevoelswaarneming en zijn fysieke waarneming.
Wie alleen maar hard werkt
en niet in de gaten heeft dat hij ondertussen zijn gezin verwaarloost,
is te sterk gericht op het werk
en te weinig op wat zich tegelijkertijd ook ontwikkelt.
Altijd spelen ontwikkelingen
zich op meerdere niveaus tegelijk af.
Wie deze samenhang bij zichzelf niet opmerkt,
is ook niet in staat de ordening van zijn leven te kunnen opmerken.

.

Dus rechtvaardigheid wordt zichtbaar en voelbaar
op het moment dat je in staat bent de samenhang
die je zelf veroorzaakt te doorzien?

.

Precies. En daarna te veranderen.
Als deze harde werker uit het voorbeeld toegeeft
dat hij te hard werkt en zijn gezin verwaarloost,
maar desondanks snel terug valt in het oude gedrag,
dan maakt hij duidelijk in niets veranderd te zijn.
Hij zal het echter wel onrechtvaardig vinden
als zijn vrouw hem wil verlaten.
Zij heeft immers alles wat ze wil?
Hij vindt het eveneens onrechtvaardig dat zijn kinderen niet naar hem luisteren.
Ze krijgen immers alles wat ze van hem vragen?
Hij vindt het ten slotte onrechtvaardig dat zijn bedrijf hem ontslaat.
Heeft hij niet zijn hele leven hard gewerkt voor dit bedrijf?
Dit maakt duidelijk dat onrechtvaardigheid
nauw samenhangt met een beperkte blik op wat er zich afspeelt.

.

Om rechtvaardigheid te kunnen opmerken
moet je dus veel meer weten.
Maar is dit mogelijk?
Kunnen wij weten waarom een kind leukemie krijgt?
Waarom een jonge moeder moet sterven?

.

Het heeft geen enkele betekenis deze voorvallen onrechtvaardig te noemen.
Ze worden zo genoemd als een vorm van troost.
Maar een ieder die iets overkomt,
heeft de mogelijkheid daar een geheel eigen antwoord op te vinden.
Door iets onrechtvaardig te noemen,
zijn antwoorden niet meer nodig.
Maar als we uitgaan dat er een rechtvaardigheid in alles aanwezig is
en dat we daar alleen achter kunnen komen
als we daarnaar op zoek blijven gaan,
hoe moeilijk dit ook is,
dan zullen we via dit onderzoek
de vele stadia leren kennen die uiteindelijk tot kennis
van de samenhang zal leiden.
Meestal kunnen we de oorzaak niet achterhalen.
Maar de wetenschap dat er een oorzaak moet zijn
waarmee we in een logisch verband zijn geplaatst,
leidt ons via de aanvaarding naar de overgave,
dan naar het vertrouwen, vervolgens naar de stilte,
om bij de verwerking van het verleden uit te komen.
Het is deze wonderlijke weg in een ieder van ons aanwezig
die ons per gebeurtenis,
per aanraking kan leren om deze weg,
vraag voor vraag,
stap voor stap,
geduld na geduld,
overgave na overgave,
vertrouwen na vertrouwen te gaan.
Dat is het grote voorrecht mens te zijn.
De enige die deze reis tot aan zijn oorzaak
en tot aan zijn vervulling kan maken.

.

(c) Theije Twijnstra

Hoe belangrijk is het begin van iets?
Ik bedoel hiermee:
kun je aan het begin van iets,
bijvoorbeeld het begin van een relatie of een activiteit die je onderneemt,
kun je aan het begin van zoiets aflezen hoe het vervolg zal zijn?
Hoe het zal aflopen?

.

Het begin van iets is gelijk aan de kiem van een plant of boom.
Alle ingrediënten zijn erin aanwezig.
Maar kun je deze ingrediënten dan ook al opmerken?
Wie er gevoelig voor is,
‘leest’ elk begin en ontdekt daarin
of het goed zal gaan of dat het beter is meteen te stoppen.

.

Dat is allemaal vanaf het begin te zien?

.

Je moet er wel het gevoel voor hebben om het op te merken.
Wie een relatie begint met bijvoorbeeld een opdrachtgever
en dit begin verloopt erg stroef,
men wordt het niet eens over de prijs,
er is geen teken van toenadering of gunning
maar alles voelt naar en stroperig aan,
dan is het, ondanks dat het een nieuwe opdracht oplevert,
beter om de relatie direct te verbreken.

.

Waarom?
Je moet elkaar leren kennen.
Ga je op die manier de moeilijkheden niet uit de weg
en blijf je daardoor niet alleen maar gericht op gemak
en mensen die soepeler zijn?

.

Wanneer een relatie in het begin stroef verloopt,
houdt dit in dat beide mensen elkaar niet echt verstaan.
Wat dan nog in het klein gebeurt,
zal later in het groot gebeuren.
Wat in het begin nog irritatie is,
zal later ruzie worden.
Wat nu nog een misverstand lijkt,
zal later in een patroon van verwijten en strijd terechtkomen.
Waarom deze toekomst te kiezen
als je die in een vroeg stadium kunt
voorkomen?

.

Maar is dit vervolg een wetmatigheid?
Kan een slecht begin ook overgaan in een goed vervolg?

.

De werking van een kiem ligt vast in haar beslotenheid.
Een kastanje wordt een kastanjeboom.
Een goed begin heeft de meeste kans op een goed vervolg
omdat de aard van het begin gekenmerkt wordt door de gehele aard.
Het begin openbaart niet alleen het begin
maar het begin openbaart zichzelf als wezen, als karakter.
Het begin liegt niet omdat er nog geen vergelijking,
geen kader of aanpassing heeft plaatsgevonden.
Het begin staat op zichzelf
en wie dit niet ernstig neemt zal erna verrast worden.

.

Maar hoe herken je dan een slecht begin?
Waar moet je op letten?

.

Wanneer u een nieuwe collega ontmoet op uw werk
en deze komt direct sympathiek,
open en goedgezind over,
dan voelt u zich vanaf het begin ontspannen tegenover deze collega.
De samenwerking zal dan ook goed zijn
en de ander zal als een prettig iemand beleefd worden.
Omgekeerd zal een nieuwe collega
die vanaf binnenkomst een akelige sfeer verspreidt,
een sfeer van spanning en wantrouwen,
van geheimzinnigheid, van gekunsteldheid,
vanaf het begin u op uw hoede laten zijn.
Uw gevoel waarschuwt u.
Daarna komt het grote gevecht tussen het gevoel en het verstand.
Het verstand wil al uw bezwaren zoveel mogelijk laten verdwijnen.
Het zegt; ‘je moet niet meteen iemand veroordelen.
Je moet het wel een kans geven.’
Maar het gevoel heeft gezien en opgemerkt
en weet dat het niet goed is.
Het verstand kan met deze observaties van het gevoel niet veel beginnen.
Deze zijn erg verwarrend voor het verstand
dat alles glad en probleemloos wil laten verlopen.
En als dit niet zo is, doet het verstand alsof het wel zo is.
Het dekt het gevoel af
en lacht waar het gevoel kritisch zou kijken.
Het verstand geeft gelijk waar het gevoel zegt: onzin!
Het verstand,
en dan vooral van mensen
die nog te weinig houvast in het gevoelsleven hebben ontwikkeld,
het verstand laat de buitenkant zien,
de aanpassing en de geveinsdheid.
Het gevoel is in de kern eerlijk,
maar het verstand heeft veel moeite met deze eerlijkheid.
Deze brengt het verstand in een lastig parket
waarin het moet manoeuvreren, kronkelen en draaien.
Het verstand zegt dat ‘de collega misschien anders dan anderen is,
maar ik doe net alsof hij een gewone collega is.
Ik laat niet merken wat er in me omgaat’.
Het is door deze ‘verstandige’ reactie
dat een slecht begin wordt ‘goedgekeurd’
waardoor men in een later stadium alsnog
met de gevolgen te maken krijgt.

.

Dus als je in het begin iets opmerkt wat je niet bevalt,
moet je de ontwikkeling stoppen?

.

Je kunt het naar voren brengen
en opmerken hoe de ander daarop reageert.
Als deze het inziet en begrijpt,
kan het vervolg toch nog goed worden.
Maar begrip ook:
een begin is niet één enkel iets.
Het is een gelaagdheid,
een traject dat zich al van verschillende zijden laat zien.
Iemand is niet alleen kortaf, op het onbeschofte af,
maar komt ook te laat, maakt fouten,
heeft veel kritiek op anderen,
dat zijn al veel elementen
die in een eerste ontmoeting al naar voren kunnen komen.
Wie op dat moment deze signalen ernstig in zich opneemt
en zich afvraagt:
hoe zal dit verdergaan
als er echt belangrijke besluiten moeten worden genomen?
Als ik hulp nodig heb?
Als er ontwikkelingen zijn
die alleen in een goede samenwerking op te lossen zijn?
Als je jezelf dit soort vragen stelt
en je gevoel zegt je: niet doen. Stoppen nu.
Dan doe het.
Het zal je sterker maken
omdat je vanuit je gevoel leert durven kiezen.
Je hebt de bewijzen van later niet meer nodig.
Je hebt al het gedoe, geruzie en strijd niet meer nodig.
Die heb je al zo vaak meegemaakt
en je gevoel weet dit.
Daardoor zegt het jou in klare taal:
als het begin niet goed voelt, stop ermee.
Het begin is de kern van het hele traject dat eruit zal voortkomen.

.

(c) Theije Twijnstra

Wat is de zin van het leven?
Ik vind het vaak zo zinloos overkomen.
Je wordt geboren, je groeit op, je werkt,
je hebt een gezin, wordt ouder en gaat dood.
Dan denk ik:
al die moeite om op niets uit te komen.
Dat bevat ik niet.
Ik zie het om me heen,
ik merk het bij mezelf.
Veel tijd moet je gewoon doorkomen,
maar omdat je niet weet waarom,
maakt dit tijdverdrijf je nog machtelozer.
Wanhopig bijna.
Zolang mensen nog werken,
hebben ze een idee een bijdrage te leveren.
Hoe gering het voor hun gevoel misschien ook is.
Maar als ze niet meer werken,
overvalt de zinloosheid hun bestaan.
Wat blijft er dan nog over?
Musea bezoeken?
Reizen maken?
Uitgaan?
Allemaal leuk maar na een paar jaar weet je het wel.
Daarom: wat is de zin van dit alles?
Of ben ik te pessimistisch?

.

U voelt zich zoals u zich voelt.
Iedereen beleeft het leven op basis
van wat aan gevoel is opgebouwd.
Wie meer gevoel heeft opgebouwd
zal het bestaan anders ervaren
omdat hij tot een groter opmerken in staat is.

.

U bedoelt te zeggen:
dat wat je opmerkt is het resultaat van je ontwikkelde gevoelsleven?
Met andere woorden:
ik merk dat op wat ik als gevoel heb opgebouwd?

.

Wie gevoelig is voor auto’s ziet meer auto’s
dan iemand die er niet gevoelig voor is.
Wanneer u de zinloosheid opmerkt,
betekent dit dat uw gevoelsleven naar een zin zoekt
maar die nog niet opmerkt.
Het gemis aan zin merkt u echter wel op.
U merkt op dat alles geen of heel weinig zin lijkt te hebben.
Het specifieke aan dit opmerken ligt in de richting ervan.
Het is vooral op de zin van het leven gericht.
En daarmee op een onderliggende laag in uw gevoelsleven
die deze zin wil vinden.
De eerste laag van uw gevoelsleven
merkt het zinloze op,
de tweede laag zal de behoefte aan zingeving opmerken.
De derde laag zal u op zoek willen laten gaan naar zingeving.

.

Eigenlijk verlang ik naar betekenisgeving aan het leven, zegt u?

.

Waarom zou u zich er anders druk over maken?

.

Goed. Stel dat dit zo is.
Hoe kan ik deze zingeving dan vinden?

.

Daartoe zult u eerst moeten inventariseren
wat u nu spontaan opmerkt in het bestaan.

.

Dat het zo zinloos overkomt.
Geboren worden en sterven.
Waarom?
Waarom geboren worden als je weer doodgaat?

.

Concentreer u op de vraag.
Welke vraag houdt u werkelijk bezig?

.

Waarom mensen geboren worden.

.

Dat is uw vraag?

.

Dat is mijn vraag.
Er moet een reden voor zijn.
Dat mensen doodgaan, kan ik wel begrijpen.
Waarom nog leven als alles zinloos is?
Maar geboren worden.
Waarom?

.

Dat zult u aan hen moeten vragen
die kinderen verlangen te krijgen.

.

Ik vraag het aan u.
Ik heb het weleens aan mijn schoondochter gevraagd
maar die kijkt me dan zo vreemd aan.

.

De drang om kinderen ter wereld te brengen is van een magische diepte.

.

Ik luister.

.

Het is de roep van de groei
waar deze aanstaande ouders gehoor aan geven.
Deze roep is zo sterk dat ook moeilijke wegen begaan zullen worden
als dat nodig blijkt te zijn.

.

Groei? Groei van wat?

.

Groei van zichzelf.
Elke ouder groeit door de ervaring die ze met hun kinderen opdoen.

.

Ze doen het niet voor de kinderen?

.

U zegt het.
In wezen doen ze het voor zichzelf.
Voor de bewustwording.
Doordat ze kinderen krijgen zijn ze in staat hun eigen jeugd te verwerken.
Dit in de kwaliteit van hun opgebouwde gevoelsleven.
Wie nog weinig bewust gevoel heeft opgebouwd,
reageert sterk op de eigen jeugd.
Wie meer bewust gevoel heeft opgebouwd
zal vooral dat wat hem aansprak uit zijn jeugd zelf
verder willen ontwikkelen in de opvoeding van zijn eigen kinderen.

/

Dus het is eigenliefde?

.

Nee, zo is het bedoeld.
Elke keuze die we maken
richt zich in eerste en laatste instantie op onszelf,
op onze groei.
Dit is geen egocentrisch iets
maar een natuurlijke noodzakelijkheid van de eigen gevoelsweg.

.

En de kinderen?
Wat hebben die hieraan?

.

Die zijn via deze ouders op aarde gekomen
en kunnen hierdoor aan hun eigen groei werken.
Na verloop van tijd verlaten ze hun ouders weer om hun eigen,
natuurlijke weg te gaan.
Afhankelijk van de diepte van de band tussen ouders en kind
blijft of vervaagt de relatie.

.

Goed.
Kinderen worden geboren omdat de ouders kunnen groeien.

En de kinderen zijn op aarde en beleven het bestaan.
Groeien ook.
Zegt u daarmee:
de zin van het leven bestaat uit groei?

.

Groei van het gevoelsleven.
Hoe verder dit zich ontwikkelt op basis van opgedane ervaringen
hoe meer het zal kunnen opmerken.
Op een zeker moment zal het dan in staat zijn
de zin van het leven op te merken.

.

Aha! Nu snap ik het!
De zin van het leven bestaat eruit
dat je je zo ver ontwikkelt
tot je in staat bent de zin ervan op te merken.

.

U zegt het helemaal goed.

.

(c) Theije Twijnstra

Wanneer doe je te veel?

.

Als je er geen plezier meer in hebt.

.

Maar dan doe je dus een heleboel dingen te veel?
Er zijn zo veel dingen die gewoon moeten,
of je het nu leuk vindt of niet.
Dit lijkt me een onhaalbare voorwaarde en verre van reëel.

.

Dit lijkt zo omdat het hebben van plezier in wat je doet
een zeldzaam iets is geworden.
We zijn het verlies van dit,
in wezen noodzakelijke plezier,
zo gewoon gaan vinden
dat we het een absurd idee vinden
om het als een voorwaarde te zien.
Dit maakt duidelijk hoe ingeburgerd
het begrip ‘moeten’ is geworden.
En hoe uitzonderlijk het begrip plezier eigenlijk is.
Plezier is een exclusiviteit geworden
dat je opwekt met pillen of drank,
of door allerlei ingrepen laat ‘ontstaan’.
Maar al dit kunstmatige plezier is zonder spontaniteit,
zonder vrijheid en natuurlijkheid.

.

Maar wat bedoel je met plezier in dit geval?
Je zegt: zolang je iets met plezier doet,
doe je niet te veel.
Zodra het plezier verdwijnt,
zou je eigenlijk moeten ophouden.

.i

Dat lijkt abnormaal in een maatschappij die draait op regels,
afspraken, doelstellingen, verwachtingen en verlangens.
En toch is het hebben van plezier in wat je doet
de maatstaf dat je het juiste doet.
Plezier kun je ook vertalen met:
energie opwekken met je aandacht,
met je verbondenheid bij wat je doet.
Zodra deze energie-opwekking stopt
omdat je de aandacht niet meer kunt opbrengen
die je er aan wilt geven,
en je gaat toch door,
neemt de energietoevoer af
om daarna in energie-afname over te gaan.
Wie doorgaat terwijl het plezier er niet meer is,
put zichzelf uit.
Hij wekt geen energie meer op voor zichzelf
maar laat dit nu wegstromen.
Dit wegstromen van energie gaat heel hard,
het is vergelijkbaar met een dijkdoorbraak.
Stel, iemand is bezig met een kast te maken.
Hij werkt er met plezier aan.
Je hoort hem erbij fluiten.
Uren is hij geconcentreerd met dit werk bezig.
Dan neemt zijn concentratie af.
Hij begint fouten te maken.
De maatvoering gaat niet meer goed.
De vermoeidheid slaat toe.
Maar hij denkt:
als ik nu even doorwerk is de kast vanavond al klaar.
Dat zal een verrassing zijn.
Hij gaat weer verder.
Even gloeit de energietoevoer op
om daarna direct weer af te nemen.
Er ontstaan meer fouten.
Hij bezeert zichzelf,
eigenlijk zijn er nu allerlei aanwijzingen
dat het beter is om direct te stoppen.
Maar hij doet het niet.
Waarom niet?
Waarom gaat hij toch door?
Omdat hij de kast wil afmaken.
Hij wil zijn vriendin verrassen.
Dat is toch leuk!
Maar hij maakt steeds meer fouten.
Bovendien merkt hij dat hij niet meer met plezier bezig is.
Wat is het nog meer waarom hij doorgaat?

.

Omdat het dan af is.

.

Omdat hij in een ander motief is terechtgekomen.
Eerst was hij gericht op het maken van de kast.
Alles ging goed.
Maar nu dit spontane plezier verdwenen is,
is een ander motief naar voren gekomen.
Het motief van zijn ego.
Hij wil graag zijn vriendin verrassen
door sneller klaar te zijn dan ze verwacht had.

.

Maar dan doet hij dit toch voor zijn vriendin?

.

Hij doet het schijnbaar voor haar
maar in wezen voor zichzelf.
Hij krijgt dan van haar complimenten,
aandacht, ze zal hem prijzen.
Daarom gaat hij langer door.
Maar omdat het een egocentrisch motief is,
oneigenlijk in relatie tot zijn eerlijke, spontane motief,
trekt dit motief zijn energie weg.
Hij put zichzelf uit
omdat hij niet meer verbonden is
met dat wat hem eerst nog energie gaf.

.

Maar het is onmogelijk zo te leven!
Er zijn zo veel dingen die moeten.
Je moet boodschappen doen,
of je moet ze online bestellen,
maar dan nog moet je ze wel uitzoeken en betalen,
je moet je kinderen naar school brengen,
je moet werken, belasting betalen,
deadlines halen, afspraken nakomen.

.

Dat is het systeem waarin velen leven.
Ze komen niet meer aan energie-opwekking toe
en laven zich aan troost, afleiding.
Maar ook die geven geen energie,
alleen een korte vergetelheid.

.

Maar hoe kun je dit plezier weer terugkrijgen in je leven?
Is dat mogelijk?

.

Door te beginnen waar je nog vrij bent in je keuze.
Meestal dus op privégebied
en in je eigen vrije tijd.
Wanneer je iets doet,
let er dan op dat je ophoudt
zodra je merkt dat je plezier afneemt.

.

Ook als je bijna klaar bent?

.

Juist dan is het belangrijk te kunnen stoppen.

.

Waarom?

.

Omdat je werkelijke aandacht belangrijker vindt
dan het resultaat,
dan de beloning of wat anderen ervan vinden.
Meestal gaat men echter door.
Ze vinden dat de tuin er netjes uit moet zien.
Maar omdat ze vaak geen zin hebben in tuinwerk,
doen ze het snel om er vanaf te zijn.
Deze aandacht is de aandacht van de buitenkant,
de presentatie.
Er gaat geen verbondenheid met de tuin vanuit.
Veel tuinen worden zo gemaakt
dat er weinig onderhoud voor nodig is.
De natuurlijke ruimte om het huis wordt ontkend
door de kwaliteit van de aandacht
die men er nog voor overheeft.
Wie deze levenshouding onafgebroken toepast,
verliest het plezier in zijn leven.

.

Dus beginnen in je vrije tijd?

.

Ja, en dan ophouden zodra je merkt
dat je er niet meer ten volle bij bent.
Wanneer je dit leert toepassen,
zul je met de goede energie het werk beëindigen
en voldoende energie overhouden voor een andere activiteit.
Bovendien zul je door deze afronding
een goede herinnering aan het werk overhouden.
Deze herinnering zorgt ervoor
dat je je in gedachten al weer voorbereidt
op de volgende verbinding met dit werk.
Wanneer je dan de volgende keer verder gaat,
stroomt de energie je weer tegemoet.
Je hebt plezier in je werk,
en door je goede aandacht wordt het werk goed gedaan.
Wie de eenheid tussen aandacht, energie en resultaat
leert opmerken en steeds vaker beoefent,
zal het ook naar andere delen van zijn leven willen verplaatsen.
Zo dijt deze levenshouding uit
en zul je erachter komen dat echte aandacht,
gericht op het werk en op niets anders dan dat,
een ongelooflijk sterke en vernieuwende levensenergie
aan je dag zal schenken.

.

(c) Theije Twijnstra

Ik vind de dood maar een angstig iets.
Waarom bestaat de dood?
Hoe kan ik de functie beter leren begrijpen
en daardoor mijn angst reguleren?
Nu is het soms zo ongebreideld
dat ik ervan in paniek kan raken.
Manisch bijna, zo opgewonden ben ik dan aan het praten,
de hele dag over de dood die ik dan in alles zie.

.

Wat wilt u weten?

.

Waarom de dood noodzakelijk is?
Want blijkbaar is dat zo.

.

Dankzij de dood evolueert de mens.
De dood bestaat uit verschillende niveaus.
Eerst is er de aangekondigde dood.
Men is aangekondigd te sterven,
via een medicus of via het eigen gevoelsleven.
Dat laatste is eigenlijk altijd het geval
want het gevoelsleven herkent wat de arts zegt of juist niet.
In het laatste geval kan de arts
wel iemand daarmee beangstigen
maar in het gevoelsleven is een ander weten aanwezig
en dit weten is sterker dan welke aankondiging ook.
Een andere fase is het sterven zelf.
De overgang van het aardse bestaan naar het volgende.
Sommigen nemen de tijd voor dit proces
en liggen weken op sterven,
ze gaan zachtjes elke dag iets meer weg.
Anderen sterven in veel kortere tijd.
Dan is er nog de plotselinge dood
door een of ander trauma.
Wie plotseling sterft heeft het daarna moeilijker
want de ‘aanloop’ naar de andere kant
heeft hij niet meegemaakt.
Hij moet, terwijl hij al gestorven is,
mentaal nog ’sterven’,
verwerken dat hij al dood is voor de aarde.
Dan is er de dood zelf
zoals we die als nabestaanden ervaren.
Het zien van een lichaam dat niet meer bezield is,
‘leeg’, is, zonder bewoner is achtergebleven.
De dood dient onze groei,
de reis door de evolutie
waarin we leven in en leven uit gaan
en zo ons ontwikkelen in bewustzijn.

.

Zonder dood kunnen we niet verder komen?
Dan zouden we op hetzelfde bewustzijnsniveau blijven steken?

.

Precies.
We hebben de dood nodig als een definitieve scheiding
van de aarde om zo tot onszelf te kunnen komen.

.

We kunnen op aarde niet tot onszelf komen?

.

Op aarde worden we geconfronteerd met allerlei vormen
en energieën die op ons afkomen.
De aarde is te vergelijken met een grote stad,
een drukke metropool waar alles te koop is,
waarin van alles te doen is
en waar we overstelpt worden met indrukken.
Thuis ben je in je eigen sfeer.
Daar heb je de rust die je verlangt,
de inrichting, de kleuren, de geuren en geluiden
die je zelf hebt uitgekozen,
daar heb je een eigen plekje.
Ik weet dat dit eigen plekje niet voor iedereen even perfect is,
maar het gaat om je te kunnen voorstellen
wat het verschil is tussen de sfeer in de drukke wereldstad
en de sfeer thuis.
Die verschillen meestal sterk.
Zo ongeveer is de aarde ten opzichte van de sfeer
van na je aardse leven,
als je in je eigen afstemming bent aangekomen.
Dan ben je ook op je eigen plek.
Hoe meer je je hebt ontwikkeld,
hoe fijner, vrediger en harmonischer dit eigen plekje is.
Dan wil je er op een zeker niveau niet meer van weg.

.

Dus als je gestorven bent kun je ook blij zijn
dat je niet meer naar die chaos hoeft terug te keren?

.

Zeker.
Wie al wat verder is gekomen in zijn evolutie
zal steeds minder naar de aarde verlangen.
Vergeet niet:
thuis bepaal je wie je binnenlaat,
wat je wil doen,
wat bij je hoort,
waar je je fijn bij voelt.
Hoe verschilt dit met het leven te midden van anderen
waarbij je door allerlei energieën wordt beïnvloed?

.

Waarom is er zo weinig over het leven na de dood bekend?

.

Omdat er zo weinig bekend is over het leven vóór de dood.

.

Voor de dood?

.

Het leven, wat we meemaken,
dit alles is de uitkomst van ons bewustzijn.

.

Dat snap ik niet.
Ik ben bang voor de dood.
Is dat de uitkomst van mijn bewustzijn?

.

Hoe kan het iets anders zijn?
De dood als beleving is het meest individuele
wat een mens kan meemaken.
Evenals de geboorte,
maar dan is de mogelijkheid het te begrijpen
nog niet gevormd.
Dat u bang bent voor de dood
komt niet omdat de dood zelf angst aanjaagt,
maar uw beeld ervan.
Verander het beeld van de dood
en u verandert uw angst.

.

Maar hoe doe ik dat?

.

Door te beseffen dat u naar uzelf op weg bent.
Oneindig.
Door in te zien dat u zich op een lange reis bevindt
die door vele levens is gegaan
en nog vele overgangen in groei zal beleven.
De angst voor de dood is direct verbonden
met de hechting aan de materie,
aan de mensen,
aan wat in ons leven gebeurt.
Hoe meer u zich aan dit alles hecht,
hoe moeilijker u de dood zult vinden.
Dan zult u de dood als een ontnemer zien
van alles wat u juist bij u wilt houden.
Maar wanneer u de dood kunt zien
als een grens die gepasseerd wordt
om in een ander land te kunnen komen,
vreest u de grens niet langer,
maar ziet u deze als een afronding
van een gedeelte van de reis
die u heeft afgelegd
en verheugt u zich op het volgende traject van uw reis.

.

Ik wou dat ik het zo kon zien.

.

Wat houdt u tegen?

.

Dat ik het moeilijk vind de mensen achter te laten
van wie ik hou.

.

Maar u laat niemand achter.
Iedereen waar u van houdt,
verblijft in uw innerlijk en zult u,
als dit op uw beider weg ligt, weer ontmoeten.
Dan zult u beiden uw groei beleven.

.

Waarom maakt het idee me dan nog zo droevig?

.

Omdat u de diepte mist
om de werkelijkheid van dit gebeuren aan te voelen.
Ga naar huis.
Neem uw thuis in u op.
Vermenigvuldig dit gevoel met twee
als u er zich gelukkig voelt.
Vermenigvuldig dit gevoel met vier
als u zich er zo thuis voelt dat u zichzelf kunt zijn.
Vermenigvuldig uw gevoel met zes
als u het moment beleeft waarin de tijd oplost,
de ruimte verdwijnt
en u en al het andere een eenheid zijn geworden.
Dat is wat de dood u zal brengen.

.

(c) Theije Twijnstra