Het vermogen zelfstandig te kunnen denken staat onder sterke druk.
De invloed vanuit de maatschappij is groot en eenzijdig.
Groot omdat ze vanaf de geboorte tot en met de dood werkzaam is
en eenzijdig omdat de overheersende krachten economisch gerelateerd zijn.
Verzorging, genezing, welzijn, educatie,
geen enkel aspect is zonder de dwingende invloed van het geld.
Deze invloed is zo vanzelfsprekend en alledaags geworden
dat ze niet meer als negatief wordt onderkend,
hooguit als neutraal gegeven maar meestal als een onontkoombare noodzakelijkheid.

.

Om gezond te zijn heb je geld nodig om goed voedsel te kunnen bemachtigen.
Om te kunnen fotograferen heb je een goed (is duur) toestel nodig.
Om te kunnen studeren heb je veel geld nodig.
Geld is een eerste levensbehoefte geworden,
belangrijker dan gezondheid,
‘want als je ziek bent en arm ben je verloren en verstoken van de beste therapie.’

.

Of geld inderdaad zo essentieel is als meestal wordt beleefd, is de vraag.
Het is dat velen al zo door het geldsysteem zijn ingesponnen
dat ze niet meer weten hoe hieruit te kunnen komen.
De leningen moeten worden betaald,
de rekeningen blijven komen,
hoezo een keuze?
Hoezo is geld niet belangrijk?
Loskomen van deze invloeden is taai
en vraagt een uitzicht naar een wezenlijker bestaan.

.

Wat biedt dit uitzicht?
Wie vastzit aan het idee dat geld de motor is van de maatschappij,
heeft zichzelf tot voeding van deze motor gemaakt.
Wat heb je écht nodig?
Op deze vraag zal een ieder een ander antwoord geven.
De richting is: hoe minder je nodig hebt,
hoe vrijer je je zult voelen.
Heb je apparaten nodig?
Apparaten die duur in aanschaf zijn,
meestal veel lawaai maken waardoor ze belastend zijn voor de omgeving wanneer je ermee werkt.
Heb je die apparaten echt nodig?
Of kun je terug naar een handzaag?
Heb je dat ultramoderne fornuis nodig?
Die wasmachine met vijf sterren en een aanbeveling van de consumentenbond?
Heb je al die kleren nodig?
Waarvoor dienen ze?
Wat bedekken ze?
Jouw onzekerheid?
Wat wil je ermee tonen?
Jouw hoeveelheid geld?
Jouw ‘unieke’ smaak?

.

Er is veel te versoberen in ieders leven.
Met elk versoberen zetten we een stap in de richting van onze persoonlijke vrijheid.
Een gelukkig leven bestaat niet uit de hoeveelheid die je om je heen verzamelt
maar uit de afronding dat je ze niet meer nodig hebt.
Je hebt ze gehad,
je hebt gemerkt wat het voor je doet,
je hebt ondervonden hoe afhankelijk je ervan geworden bent,
zowel in gebruik, als in onderhoud,
als in de korte levensduur waardoor je óf een abonnement moet afsluiten
óf een nieuw apparaat moet aanschaffen.
Wie in staat is zich van de omringende materie te ontdoen,
al is het één dingetje,
al is het maar iets wat je lang niet meer hebt gebruikt,
zet een stap in de richting van zijn eigen thuisland,
zijn eigen zelfvoorzienende wereld.
Wie deze nadert,
voelt per stap de vrijheid die hem tegemoet komt,
een vrijheid die hem of haar herkent
als de enige die deze vrijheid eerder heeft gekend
en deze opnieuw en nog bewuster wil ervaren.

.

(c) Theije Twijnstra

We zijn op aarde.
Al of niet verdwaald.
Maar de bodem delen we.
De aarde en ons lichaam zijn verwant.
Door te eten, nemen we aarde tot ons.
Door te drinken, nemen we aarde tot ons.
Door te ademen, nemen we aarde tot ons.
Lichaam en aarde vormen een eenheid.

.

We zijn hier en hebben een beperkte tijd tot onze beschikking.
Maar tijd,
hoe aards berekend en bedacht ook,
is een abstract begrip.
Zonder onze gevoelsdeelname lost de tijd op.
Het is door het gebruik van onze aardse aanwezigheid
dat de tijd een betekenis krijgt.
Zonder bewustzijn geen tijdsbeleving,
geen ‘geweest’ of ‘voorbij’.
En juist het besef van het gegane
hebben we nodig om iets te kunnen begrijpen van het bestaan
en onze plaats daarin.
Wanneer iets voorbij is,
herkennen we dit voorbij aan de opluchting die we voelen
als het iets angstigs of pijnlijks was
en aan de weemoed of het gemis als het iets vreugdevols of plezierigs was.
Dankzij opluchting en weemoed leren we de tijd kennen als een drager van ervaringen,
een ruimte waarin ons gevoelsleven weerspiegeld wordt.

.

Onze dagen volgen elkaar op.
Daar hoeven we niets voor te doen.
Tegelijk zijn wij de enige eigenaar van onze dagen.
We verzamelen dagen.
De meeste vergeten we.
Enkele steken eruit,
ze waren bijzonder door hun indringendheid.

.

Als we achterom kijken zien we een getal
dat ‘verleden’ wordt genoemd.
Als we langer kijken,
verdwijnt het getal,
komen herinneringen voorbij.
Als we nog langer kijken,
blijven enkele herinneringen over.
Als we nog langer kijken
blijft een gevoel over.
En nog langer
en er blijft een onbenoembaar ‘iets’ over.
Als we nog één keer kijken blijft er niets over.
En toch was dit ons leven.
Onze dagen.
Onze drukte.
Onze opwinding.
Onze twijfels,
onze plannen,
onze onrust,
onze angst,
onze opluchting,
onze wilde sprongen,
onze …

.

We zijn op aarde.
We bevinden ons in vandaag.
We denken.
We doen.
We zeggen dat we leven.
We zwijgen dat we voelen.
Al opgelost voordat we konden zijn.

.

(c) Theije Twijnstra

De waarheid is van de mens.
De werkelijkheid is van zichzelf.

.

Theije Twijnstra

Een mens is tot meer in staat dan hij denkt.
Soms denkt hij dit uit zichzelf
maar dan klopt het meestal niet.
Dan is het vooral een verlangen tot meer in staat te zijn,
een hoop, een geforceerde positiviteit.
.

Hier wordt iets anders bedoeld:
hij is tot meer in staat in relatie tot zijn onafhankelijkheid.
Het is immers gemakkelijker te denken
dat je er niets aan kunt doen?
Dat je een slachtoffer bent van het lot, een pechvogel?

.

Maar wanneer je ervan uitgaat
dat er meer mogelijkheden zijn
dan je denkt
en dat deze niet direct bereikbare mogelijkheden
door je vertrouwen dat je ze wel hebt,
kunt activeren,
verandert de gebruikelijke weg.
De gebruikelijke weg om je via excuses en bevestigingen van anderen
die het helemaal met je eens zijn
omdat ze hetzelfde ervaren en zich ook machteloos voelen.
Die weg zie je dan nog wel
maar je wilt deze niet meer inslaan.
Je verwerpt dit pad van herkenbaarheid en algemeenheid van oplossingen.
Je wilt iets anders.
Je wilt jouw manier vinden.

.

Is er een manier die helemaal bij jou past?
Is elk bestaan zo ontworpen dat je erdoor wordt uitgenodigd
om jouw specifieke mogelijkheden en krachten te leren kennen?
Wie van dit principe wil uitgaan,
zal sterk in zijn schoenen moeten staan.
Hij staat er dan namelijk alleen voor.
Alleen met je ziekte.
Alleen met je pijn.
Alleen met je onvrede.
Alleen met je neerslachtigheid, verdriet.
Is de mens daartoe uitgerust?
Moeten we elkaar niet opvangen?

.

Ja, we moeten elkaar opvangen,
maar zoals elk acrobaat je zal vertellen,
daarvoor zul je wel eerst moeten oefenen want opvangen vraagt krachtige spieren.
Meestal vangen mensen elkaar op in zwakte en kwetsbaarheid.
Deze ‘opvang’ bestaat eruit dat men zich beiden machteloos voelt maar het ‘beste ervan maakt’.

.

Wil je dus in staat zijn een ander op te vangen,
dan zul je je moeten trainen in opvangkwaliteiten.
Waaruit bestaan deze?
.

In de eerste plaats uit onafhankelijkheid,
een vertrouwen in je eigen mogelijkheden en verantwoordelijkheid.
Vertrouwen in waartoe je in staat bent zonder jezelf te overschatten of tekort te doen.
Verantwoordelijkheid ten opzichte van je levensweg
en al je inzet en oefeningen
zodat je al dit opgebouwde niet weggeeft
omdat de ander te lui is om zelf inzet te willen plegen.

.

Helpen is net zo waardevol als weigeren te helpen,
alleen het tweede is veel moeilijker.
Met opvangen ben je een aardig iemand.
Met weigeren ben je een botterik.
Maar weigeren omdat iemand zelf geen inzet wil plegen
is hogere opvangkunde.
Wie dit kan, heeft zijn mentale spieren echt getraind en sterk gemaakt.

.
(c) Theije Twijnstra

De omstandigheden in je leven wijzen je de weg.
Wie dit aanvaardt, zal wat gebeurt niet meer als onderwerp zien van strijd maar van kennis.
Sommigen worden geconfronteerd met ziekte.
Anderen met eenzaamheid of onbegrip.
Elke omstandigheid staat als een wand van aanwijzingen om elk individu.
Deze ‘wand’ leren lezen als een uiterst persoonlijke kennisdrager
is een kunst die geleerd moet worden.
Wie deze vaardigheid niet wil leren kennen
omdat de inzet te hoog is
of de uitkomst te onzeker,
zal deze wand duiden als een externe ‘vijand’ die men bestrijden moet.
Maar aangezien deze ‘vijand’ geen vijand is
maar een vormgeving van je bewustzijn dat je wil helpen
je sterker en moediger te maken,
valt er niets te winnen bij deze strijd.
Integendeel, je zult je verlies zien toenemen
door de opbouw van machteloosheid, verwarring, moedeloosheid.

.

Toch zullen velen het traject van de ontkenning eerst zo ver mogelijk gaan,
ze blijven hopen op een uitweg
die niet via hun verantwoordelijkheid zal verlopen.

.

Wie echter inziet dat hij alleen met zichzelf te maken heeft
en naar dit inzicht durft te handelen,
zal deze wand van omstandigheden willen leren ontcijferen,
zijn eigen geheimschrift willen leren ontraadselen.
Dit is een wonderbaarlijk gebeuren.

.

Op deze wand staan berichten geschreven.
Ze ontraadselen is één ding,
ernaar luisteren een ander.

.

Er staat bijvoorbeeld geschreven
dat je moeilijkheden zijn ontstaan
omdat je te weinig naar je werkelijke motieven hebt geluisterd.
Je zei A maar voelde eigenlijk B.
De actuele omstandigheden willen je wijzen op dit verschil
en vertellen je dat als je leert B zeggen omdat je B beleeft als werkelijkheid,
dat je daardoor iets recht trekt in jezelf
waardoor een nieuwe ordening kan ontstaan.

.

Als je hiermee aan de slag gaat,
hoe moeilijk dit ook is,
zul je een andere innerlijke samenstelling mogelijk maken.
En daarmee een andere bron zijn van je omstandigheden.
Wie deze samenhang beleeft,
en hiermee doorgaat,
(hoe verleidelijk is het immers niet na een eerste succes te menen dat je ‘er bent’),
zal steeds beter zijn omstandigheden kunnen vertalen naar hun oorzaak
en daarop kunnen handelen in overeenstemming met een toenemende eigenheid van motieven, mogelijkheden en levensdoelen.

.

Geluk is nooit een vaststaand gegeven
maar altijd een stromend beleven van innerlijke groei.

.

(c) Theije Twijnstra

Er wordt veel sneller en veel meer geld vrijgemaakt
voor eventuele, toekomstige bedreigingen
dan voor actuele en acute problemen.

.

PS: (snelcursus politiek) Door je te richten op iets wat nooit zal gebeuren,
heb je altijd succes omdat er nooit iets gebeurt dankzij jouw vooruitziende blik.
Met het aanpakken van acute problemen schiet je altijd te kort, nooit doe je het goed.
Dus daar begin je beter niet aan.

.

Theije Twijnstra

Het is belangrijk je leven voor te blijven.
Zodra je achteropraakt,
heeft het bestaan je ingehaald
en zul je door een voortdurende druk geplaagd worden.

.

Voorblijven doe je door heel aandachtig te zijn bij wat je doet.
Als je voor morgen iets doet,
zie het dan als een voorbereiding.
Doe het niet in zijn volledigheid,
alleen in zijn voorafheid.
Als je voor overmorgen iets doet,
doe het evenzo aandachtig en geconcentreerd
maar zie het slechts als een eerste handeling, een aanzet.
En als je iets voor vandaag moet doen
en je komt erachter
dat je je er gisteren niet op hebt voorbereid,
dan maak de handeling tot een ritueel
opdat je de volgende keer er eerder aan zal beginnen.

.

Maak van alles een ritueel.
Dit lijkt overdreven,
maar in wezen bevind je je in je eigen levenstempel.
Een tempel bestaande uit dagen en uren,
handelingen en energie.
Je leven is een eredienst
die met de nodige zorgzaamheid moet worden uitgevoerd.

.

Nu zul je zeggen:
maar de boodschappen.
De kinderen komen zo thuis.
Mijn moeder moet verzorgd worden,
ik heb geen tijd om zorgvuldig te zijn.
Ik heb alleen tijd om haastig te zijn,
te laat te zijn, te schraal en te kortkomend te zijn.

.

Het grappige is
dat er altijd meer tijd te vinden is dan we denken.
Grappig als we ons dit realiseren en toepassen.
Tragisch als het pas gebeurt
wanneer het te laat is omdat de tijd definitief gelimiteerd is geworden.

.

Tijd maak je door dingen te schrappen.
Er is veel te schrappen.
Er is veel waarvan we denken dat het moet gebeuren
maar dat na een tweede of derde overdenking
toch niet zo belangrijk is als we eerst dachten.

.

Tijd maak je door eerst na te denken over je bestaan.
Ben je ermee tevreden?
En antwoordt nu niet vanuit een vanzelfsprekendheid,
een reactie om van het ‘gedoe’ af te zijn.
Ben je werkelijk tevreden?
Dan ben je een uitzonderlijk iemand.

.

Velen voelen dat ze tijd tekort komen.
Dat is een akelige constatering die verlammend werkt,
vooral als je het idee hebt dat je er niets in kunt wijzigen.
Maar je kunt altijd wijzigingen in je bestaan aanbrengen.
Al is het maar een kwartier dat je gebruikt om erover na te denken.
Een stil kwartier.
Een vergeten kwartier.
Een niemandskwartier.
Een onbegrijpelijk kwartier.

.

En daarna,
daarna is er een deurtje in dat kwartier.
En als je daar doorheen gaat,
kom je bij twintig minuten.
Weer onbegrijpelijk, nieuw, fris, helemaal alleen van jou.
En ook daar zit een deurtje in.
Hoe vreemd en tegelijk hoe hoopvol is het om je leven
vanuit een geheel andere weg tegemoet te gaan.
Alsof je in een huisje op het platteland woont
en voor het eerst niet vanuit de gebruikelijke zijde je huisje nadert,
maar vanuit een nog niet eerder gekozen hoek.
Hoe anders ziet datzelfde huisje er nu uit.
Woon ik daar?
Is dat mijn leven?
Hoeveel toegangswegen zouden er bestaan?
.
(c) Theije Twjnstra

Het is in ons geduld waar de liefde het liefst verblijft.
Het is daar waar het kalm is, ruim en de ramen van alle kanten het licht doorlaten.
.

Theije Twijnstra

Vaak wordt er gezegd:
het is heel ingewikkeld.
Dus als je het wilt begrijpen
moet je minstens zo intelligent zijn als ik.
Dus als je het niet begrijpt,
begrijp ik dat wel,
want het is ook heel moeilijk.
Vind je me nu niet ontzettend knap dat ik het wel kan begrijpen?
Zie je nu niet tegen me op?

.

Wezenlijker is de vraag: is het ingewikkeld omdat het zo moeilijk te begrijpen is
óf is het ingewikkeld omdat jij het nog niet beter begrijpt
en daardoor het moeilijk vindt om het goed en navolgbaar uit te leggen?
Het is voor het ego natuurlijk wel fijn
als iets heel moeilijk is.
Dan kun je ermee etaleren,
er macht mee uitoefenen en je arrogant opstellen.

.

Maar als je het anders benadert door te stellen:
zolang ik het nog niet zo duidelijk kan vertellen
waardoor zo veel mogelijk mensen in staat zijn het te begrijpen
en waar mogelijk zelfs van aanvullingen te voorzien,
zolang zal ik me dieper moeten concentreren
om wat nu nog ingewikkeld lijkt,
duidelijker te kunnen overbrengen.
Deze laatste kennishouding schept geen afstand
tussen de kennisbrenger en de kennisontvanger
maar moedigt een ieder aan
ook de meest ingewikkelde stof
steeds beter te willen doorgronden.

.

Macht, hoogmoed en arrogantie
zijn de omhullingen en wapens
van de onzekere mens
die zijn vermogen tot verzamelen en adopteren van kennis gebruikt
om al intimiderend anderen op veilige afstand te houden.

.

Wie de kennis liefheeft,
zoekt naar de vereenvoudiging
zonder vervorming van de werkelijkheid.
Een opdracht die alleen vervuld kan worden
met de best aanwezige innerlijke vermogens.

.

(c) Theije Twijnstra

De uitspraken van Buma en Pechtold over de sleepwet
die ondanks het nog te houden referendum, gewoon wordt doorgezet,
illustreert de minachting die de gevestigde macht,
nu ze eenmaal weer regeert, voor het volk heeft.
‘Jullie, massa, weet niets van alle dreigingen die onze geheime dienst allemaal weet te voorkomen
ten behoeve van jullie veiligheid.
Laat ons nou maar ons werk doen en vertrouw op ons oordeel.
Slaap goed vannacht.
Wij slepen jullie er wel doorheen.’

.

Theije Twijnstra