Wat is geluk?
Een gelukkig leven hebben,
hoe doe je dat?
Wat heb je daarvoor nodig?
Wilt u mij dat duidelijk maken?

.

Geluk is het vermogen mee te gaan met de momenten.

.

U bedoelt in het nu te zijn?

.

Ik bedoel dat je van moment naar moment gaat.
Je reist van moment naar moment.
Dat is iets anders dan in het nu zijn.
In het nu willen zijn is veel te hoog gegrepen
en hoogmoedig te denken dat te kunnen.
Maar het moment opmerken dat gaande is
en het volgende moment opmerken dat eraan komt.
Dat je meereist met je momenten.

.

Meereist met je momenten.
Ik stel me voor dat ik ziek ben.

.

Ja.

.

En dat ik me overgeef aan de situatie.

.

Precies.


Maar hoe kom ik in het volgende moment?

.

Door de verandering op te merken.
Hoe klein deze ook is.
Als je ziek bent heb je goede en minder goede momenten.
Wanneer je een goed moment hebt,
verbind je dat met andere goede momenten.
Bijvoorbeeld dat je straks weer beter bent.
Of als je niet meer beter kunt worden,
verbind je het goede moment met de dankbaarheid dat dit moment er nog is.

.

En wanneer je je beroerd voelt?

.

Dan verbind je je met andere momenten
waarop je je eveneens slecht voelde.
En je vraagt je af:
is dit moment slechter dan het andere slechte moment?
Of is het beter te dragen?
Je verbind je met het moment
maar je weet ook dat het maar één moment is
in een eindeloze rij van momenten.
Je leeft van moment naar moment,
niet vanuit een vlucht of een ontkenning
maar vanuit de reiziger
die zich steeds bewuster wordt dat hij onderweg is
en dat alles wat hij opmerkt betrekkelijk is.

.

Waarom is het betrekkelijk?
Ik vind je beroerd voelen absoluut niet betrekkelijk.

.

Daarom wilt u ook weten wat geluk is.
Zodra u elk moment een betrekkelijkheid meegeeft,
geen absoluutheid, reist u met de momenten mee.

.

Ik vind dit nog steeds moeilijk om te begrijpen.
Hoe kun je naar het volgende moment gaan
als het actuele je je zo beroerd laat voelen?

.

Omdat onze waarneming beperkt is.
Ook al voelen we ons beroerd,
we merken niet alles op.
Veel ontgaat ons.

.

Maar wat dan?
Wat zie ik niet?

.

U ziet uw eigen zelfmedelijden niet.
Noch uw krachten, verborgen vermogens.
U ziet de ontwikkeling niet waarin u zich bevindt.
Er is zo veel dat u niet ziet
louter en alleen omdat u het moment benoemt
tot een beroerd moment.
U reist niet van moment naar moment
maar u woont in bepaalde momenten.
De momenten die u heeft waargenomen
en die u tot werkelijkheid heeft besloten.
Omdat u zich zo eenzijdig en oppervlakkig met uw moment identificeert,
wordt het heel moeilijk gelukkig te zijn,
want de grenzen van dit geluk
heeft u zo smal en voorwaardelijk gemaakt
dat als het moment er niet aan voldoet,
aan uw strenge regels,
dan bent u ongelukkig.

.

Zegt u dat ik mezelf ongelukkig maak?

.

U bent ruimer voorzien dan u zichzelf toedenkt.
Dat wat we niet gebruiken maar waar we wel over beschikken,
laat ons ongelukkig voelen.
We zijn ongelukkig omdat we niet in staat zijn ons beroerde gevoel te relativeren
tot iets dat steeds weer anders zal zijn.
We gebruiken niet wat we wel hebben.
Dit verwaarlozen van eigen mogelijkheden laat ons ongelukkig voelen.

.

Ik ben ongelukkig omdat ik niet alles gebruik?

.

Omdat u niet gebruikt wat u op datzelfde moment ter beschikking staat.

.

Maar hoe kan ik daar dan bijkomen?

.

U hoeft het alleen maar op u af te laten komen.
U moet juist minder doen, minder bepalen,
alleen maar meegaan met uw momenten.
Ze dragen u vanzelf naar het volgende.

.

Maar wat gebruik ik dan?
Welke capaciteiten zet ik dan in?

.

Wanneer u niet meer benoemt, niet meer klaagt, niet meer zeurt,
geen zelfmedelijden beoefent,
kan het natuurlijke vertrouwen dat u bezit,
naar voren komen.
Eveneens uw natuurlijke hoeveelheid geduld.
En relativeringscapaciteit.
Hoe meer u onvoorwaardelijk meegaat,
hoe meer uw verborgen krachten naar voren zullen komen.

.

Maar waarom pas dan?

.

Omdat ze alleen in de vrijheid en overgave
tot hun recht kunnen komen.
Dat is de voorwaarde die ze stellen:
een mens die bereid is de leiding, de controle
en de voorwaarden aan zijn diepere vermogens over te laten.

.

Het klinkt zo eenvoudig.

.

Dat is het ook.
Geluk is geen onbereikbaar iets.
Wij zijn zelf onbereikbaar door al onze eisen en bepalingen.
Maar hoe vrij is een prachtige vogel in een kooi?
Hoe vrij is een zeldzaam dier in een dierentuin?
Hoe vrij is de mens die zichzelf heeft gekooid met stalen eisen,
onbuigzame bepalingen?
Geluk kan niet zonder vrijheid.
Vrijheid kan niet zonder beweging.
Beweging kan niet zonder groei.
Groei kan niet zonder onze bereidheid mee te gaan.

.

(c) Theije Twijnstra

Waarom zijn grote mensen altijd zo druk?
.
Hoe bedoel je dat?
Dat ze altijd druk zijn?
.
Gewoon.
Dat je iets zegt.
Dat je iets doet.
Altijd moet er wat.

.
Wat zou jij willen?
.
Dat ze gewoon waren.
.
Hoe is gewoon?
.
Gewoon.
Dat ze zich niet zo aanstellen.
Ze stellen zich altijd aan.
Vooral als er anderen zijn.
Dan praten ze anders.
Dan moet ik anders doen.

.
Wat moet je dan anders doen?
.
Dan moet ik iets doen.
Praten. Of meedoen.

.
Ze laten je niet met rust?
.
Nee. Ze moeten altijd wat.
Dat vind ik moeilijk aan grote mensen.
Als je niets doet, moet je iets doen.
Als je iets doet, doe je het niet goed.
Als je je best doet, doen ze overdreven.
Het is zo veel.

.
Hoe zou jij het dan willen?
.
Dat ze minder op me letten.
.
Hoe ziet dat er dan uit?
.
Dat ik speel en dat ik alleen maar speel.
.
En dat ze zich er niet mee bemoeien?
.
Ja. Dat ze zelf iets gaan doen.
En niet: kijk dit kun je ook nog doen.
En als je het zo doet wordt het nog mooier.

.
Hoe denk je dat dit komt?
.
Wat?
.
Dat ze zo doen?
Altijd bezig met jou en met anderen?

.
Omdat ze alleen zijn.
.
Alleen?
.
Ja. Mama is alleen.
Papa is alleen.
Ze willen het niet maar zijn het wel.

.
Hoe weet je dat?
.
Omdat ze nooit rustig zijn.
Als je niet rustig kunt zijn, ben je alleen.
Ze zijn altijd bezig.
Met anderen, met elkaar, met dingen kopen,
met dingen doen, met ik weet niet wat. Altijd.
Dat vind ik stom.
Want ze zijn druk maar niet met iets bezig.

.
Hoe weet je dit allemaal?
.
Omdat ik bezig ben.
Als je bezig bent, zie je dingen.
Ik ben bezig maar niet druk.
Ik ben bezig omdat ik dat zelf wil.
Ze zijn druk omdat ze vinden dat het moet.
Daarom wil ik niet dat ze me lastigvallen.
Ze trekken me weg.

.
Bij wat?
..
Bij wat ik doe.
Als ik doe dan ben ik.
Maar zodra ik doe, trekken ze me weg.
Ze willen dat ik net als zij doe.

.
Waarom willen ze dat?
.
Omdat ze dan minder alleen zijn.
Ik vind ze zielig.
Grote mensen zijn zielig.

.
Waarom?
.
Omdat ze niet alleen willen zijn.
Dat is zielig.
Alleen zijn is bezig zijn met wat je doet.
Maar ze zijn alleen omdat ze niet bezig zijn.
Ze zijn op de verkeerde manier alleen.
Maar dat snappen ze niet.
Ze denken dat ze het beter weten.
Als je dat denkt ben je al alleen.
Verkeerd alleen.
Ze denken het beter dan ik te weten.
Maar dat is niet.
Als ik alleen ben en ze storen me niet,
omdat ze niet thuis zijn,
of omdat ze bellen of boodschappen doen,
dan kom ik terug.
Gelukkig kan ik terug.
Ze kunnen niet meer terug.

.
Terug naar wat?
.
Naar het doen van wat je doet.
.
En als je ze het vertelt hoe jij het ziet?
.
Dan zeggen ze dat ik het nog niet kan weten.
Dat ik daar nog achter moet komen
en dat ik eerst nog moet leren.
Nu ga ik spelen.

.
Oké.
.
Doe je mee?
.
Met wat?
.
Dit is het huis van een hele rijke koning
en hier komt een hek
en als jij hier een poort wilt maken…
.

(c) Theije Twijnstra

Ik heb het gevoel opgedeeld te worden in duizenden kleine fragmenten.
Elk fragment heeft een ander soort aandacht nodig.
Alsof ik uit een soort spiegelbol besta
die mijn leven weerkaatst in kleine lichtjes
maar hoe vrolijk dit ook klinkt,
het voelt uiterst vermoeiend en eindeloos niet mezelf.
Alsof ik als een soort zelfmoordterrorist mezelf in ontelbaar kleine stukjes heb opgeblazen
en ik uit alle macht probeer ze weer samen te brengen.
Het voelt echt heel naar en het wordt per dag erger.
Dan weer aandacht voor dit,
dan weer aandacht voor de school,
het werk, het gezin, de kinderen, de partner, de familie,
de vrienden, de collega’s, de straat, de hobbie’s, de actualiteit,
de ontwikkelingen die je bij moet houden.
Ik word er zo moe van dat ik het liefst veertien dagen zou willen slapen,
een slaapkuur ergens,
dat je helemaal weg bent van alles en iedereen
en even niets meer aan je hoofd hebt.
U zult wel zeggen,
ja, dan moet je meer rust nemen, mediteren, de natuur in,
en dat is allemaal waar,
maar het komt er niet van.
Ik zit in een klem.

.

Waarom bent u dan naar mij gekomen?

.


Ja, dat weet ik ook niet.
Misschien hoop ik op een onverwachte wending.

.

Vindt u dat het anders moet in uw leven?

.

Ja! Honderd procent ja!

.

Wat houdt u tegen?

.

Alles!
Ik weet dat ik het zelf ben,
maar het voelt alsof iedereen het is.

.

Wat stoort u het meest?

.

Dat het me niet lukt.
Eigenlijk weet ik precies hoe ik moet veranderen,
maar ik doe het niet.
Er is iets wat zich verzet.
Alsof het onzin is.
Alsof ik het wel zou moeten kunnen.
Het lijkt wel dat ik het mezelf kwalijk neem
dat het me niet lukt zo te leven zoals ik wil.

.

U hebt het gevoel gefaald te hebben
als u meer rust zou nemen?

.

Ja. Maar dat is toch ook zo?
Ik ben pas zesendertig!
Dan moet ik het leven toch aankunnen?
Ik lijk wel een oud wijf dat klagend en mauwend door het leven gaat.
Kom op hé, zeg ik dan.
Je hebt je hele leven voor je.
Weg met dat zelfmedelijden.
Aanpakken!
Mouwen omhoog, ertegenaan.

.

U doet niet anders.

.

Alleen het werkt niet.
Waarom lukt het me niet
om op alle fronten succesvol te zijn?
Ik kan goed leren,
heb een fantastische baan,
ben altijd gezond geweest,
ik móet het gewoon kunnen!

.

U vecht met uzelf
maar u weet niet hoe sterk het is waartegen u vecht.

.

Dat begrijp ik niet.
Als ik met mezelf vecht
dan zijn dat toch twee even sterke krachten?

.

Dat is een grote vergissing.

.

Niet?

.

Nee.
De kracht waartegen u vecht is veel groter.
Daarom lukt het u niet.

.

Maar die kracht ben ik toch ook zelf?

.

Jazeker,
maar omdat we onszelf nog zo weinig doorhebben,
zijn we niet op de hoogte van de krachten
die dieper in ons aanwezig zijn en ons iets willen vertellen.

.

Ik vecht tegen een kracht
die sterker is dan de kracht die ik zelf gebruik.
Waarom is deze kracht zwakker
terwijl ik die wel heel bewust heb gekozen?

.

Omdat het de kracht van ons dagelijkse leven is.
U moet het zo begrijpen.
We hebben een kracht voor onze dagen.
Onze ‘dagkracht’.
En we hebben een kracht
die ons door ons leven leidt.
Onze ‘levenskracht’.
Deze laatste moet veel groter zijn
dan de dagkracht
omdat de functie ervan veel langduriger van aard is.

.

Dus op de dag wil ik iets
wat mijn leven misschien helemaal niet wil.
Begrijp ik het zo goed?

.

U zegt dat zo goed.
Uw levenskracht richt zich op de grote lijnen van het bestaan.
Op de meest wezenlijke aspecten,
zoals: wat laat ik achter als ik er niet meer ben?

.

Pardon?
Is dat niet teveel gevraagd?
Ik ben pas zesendertig jaar!
Ik ga nog lang niet dood.

.

U weet niet wanneer u doodgaat.
Uw levenskracht weet dit wel.
Uw levenskracht weet
dat van u wat u ten diepste wil doen in dit leven.
Deze laat zich niet door dagelijkse verlangens beperken.

.

Dus wat ik beleef,
dat fragmentarische,
dat vermoeiende,
dat klem zitten,
dat wordt veroorzaakt door die levenskracht in mij?

.

Nee.
Het wordt veroorzaakt door uw dagelijkse wilskracht.
Die wil bepalen,
die wil beslissen en vasthouden.
Maar al dit willen wordt door uw levenskracht begrensd, tegengehouden.
Deze kracht zegt: kies maar, doe maar, ik laat je vrij,
maar ik laat je ook voelen dat je jezelf gevangen zet.
Je komt er niet mee weg,
want ik bepaal de grens.
Ik ben als een eindeloze zee
die jouw kleine koninkrijk van de dag omgeeft.
Dit kleine dageiland mag je bepalen.
Maar de zee eromheen laat je voelen
of je je kleine eiland goed gebruikt
of dit zo verwaarloost
dat de zee op een dag jouw eiland zal overspoelen.

.

En nu concreet: wat moet ik doen?

.

Stap steeds vaker in de levenszee die u omgeeft.
Verlaat de kleine grenzen van uw bestaan
en maak kennis met krachten die u dragen,
die u de weg wijzen,
die u tot eenheid kunnen maken.

.

Dat lijkt me zalig.
Dat er iets is dat voor me zorgt.
Dat er iets voor mij wordt gedaan.

.

Het is aan u.

.

.

Begrijp dit: overal is tijd.
Overal is rust.
Overal is genezing.
Overal is harmonie.
Het is alleen het niveau dat u laat geloven
dat er overal angst, lawaai en fragmentatie is.
Verander uw niveau van leven.
Ga naar de 2.0-versie van uzelf.

.

(c) Theije Twijnstra

Gelooft u in wonderen?

.

Nee.

.

Er gebeuren dingen die niet verklaard kunnen worden.
Er zijn genezers die beweren wonderen te verrichten
waar elke andere vorm van therapie heeft gefaald.
U gelooft daar niet in?

.

Nee.
Wonderen bestaan niet.
Wetten wel.
Dat we deze wetten nog niet doorgronden
en de werking ervan soms wonderlijk vinden,
dat begrijp ik wel.
Maar wonderen in de zin dat er iets gebeurt wat niet mogelijk is,
daar geloof ik niet in.
Er kunnen volgens mij geen dingen gebeuren
die niet gebed zijn in een wetmatige oorsprong.

.

Kan het kwaad in wonderen te geloven?

.

Dat hangt ervan af.
Sommige mensen schrijven anderen wonderen toe
en zijn op basis daarvan verblind
door de invloed die de ander op hen heeft.
Ze worden weerloos en afhankelijk.
Dat is een negatief effect.
Het is natuurlijk mooi om bepaalde natuurverschijnselen zoals het poollicht,
wonderlijk te noemen.
Maar dat zie ik in die zin dat je je erover verwondert.
Wonderdokters hebben de reputatie mensen te misleiden.
Vermijd ze daarom om die reden,
want degene die iets tot stand kan brengen,
neemt als persoon af
in de maat waarin zijn vermogens en invloed toenemen.
Bij charlatans gebeurt het omgekeerde.
Hoe meer mensen in hen geloven,
hoe sterker hun ego wordt geprikkeld en zich wil laten gelden.

.

Maar hoe moet je de goede genezer dan onderscheiden van de charlatan?

.

Het ego verraadt zich altijd.
Kijk naar de inrichting van de wachtruimte.
Kijk naar de symbolen, de kleding, de termen, de gebaren,
het is het geheel dat het ego veroorzaakt.
Hoe meer daar aanwezig is om indruk te maken op de bezoeker
hoe wantrouwender je moet worden.

.

Waarom?
Je mag toch trots zijn op je diploma’s?
Op wat je hebt bereikt?

.

Begrijp dit: genezen,
of dit nu fysiek of mentaal is,
vindt in de actualiteit plaats.
Wat daar is uitgestald is het verleden.
Waarom wil iemand nadrukkelijk laten weten hij of zij goed is?

.

Om de bezoeker gerust te stellen.

.

Precies.
Maar de geruststelling vindt plaats via deze spullen,
niet via de genezer zelf.
En dat is precies waar het om gaat.
Als er niets is om af te leiden,
blijft alleen degene over die er is.
Maar als je eerst in een ruimte komt
waar de wanden zijn volgeplakt met krantenberichten,
certificaten en wat dan ook,
dan wordt je al geïntimideerd,
gericht voordat je de genezer zelf hebt ontmoet.
Daarmee ben je al beïnvloed, gemanipuleerd,
bereikbaar gemaakt
en heb je jezelf de kans ontnomen kritisch te zijn,
onafhankelijk te zijn vanuit je gevoelsobservering.

.

Maar hoe herken je de werkelijke genezer dan wel?

.

Door de eenvoud.
Deze persoon wil je niet overtuigen,
maar overtuigt je zonder dat je daar bewijzen van worden gepresenteerd.
Deze genezer kijkt je aan,
geneest al bij binnenkomst door zijn ogen, de handdruk,
de sfeer die deze persoon om zich draagt.
Maar let wel:
dit komt zelden voor.
De meeste genezers willen genezen vanuit het ego,
niet vanuit het achterlaten van zichzelf
waardoor de genezende krachten
door de genezer heen anderen kunnen bereiken.

.

Nu vind ik het nog moeilijker een goede genezer te vinden.

.

Ik vraag u:
hoe vaak ontmoet u een mens die u aankijkt
en dat de blik u tot kalmte brengt?
Tot vertrouwen en lichtheid?
Hoe vaak wordt u getroffen door een blik
die zo veelzeggend is dat u,
zonder dit te kunnen verklaren,
alleen al door deze blik
u zich beter, sterker, gemotiveerder voelt?
Hoe vaak gebeurt het dat u met iemand spreekt
en de klank van de stem werkt reinigend op uw gemoed?
Alsof een zuiverende stroming u doorspoelt?
Hoe vaak gebeurt het u dat u iemand spreekt
en de woorden raken u ver voorbij
wat u dacht verborgen te kunnen houden?
En dat deze aanraking,
pijnlijk als ze is,
tegelijk genezend en verzachtend voelt
omdat ze met de grootste tederheid en aandacht wordt uitgereikt?
Hoe vaak?

.

Ik heb het nog niet meegemaakt.

.

U heeft het nog niet meegemaakt.
Laat deze ervaringen, deze criteria uw gevoel scherpen
als u een genezer zoekt.
Zie wat hij of zij u wil laten geloven
en leg dit naast u neer.
Schud het van u af.
Onderzoek daarna wat er gebeurt in uw gevoel
als u deze genezer ziet en hoort.
Alleen zo zult u de goede genezer leren vinden.

.

Maar hoe kunnen dan zo veel mensen beweren dat ze er baat bij hebben gehad?

.

Een ieder ontmoet en beoordeelt op basis van zijn verlangen en bewustzijn.
Begrijp ook velen graag een interessant verhaal willen vertellen.
Velen willen hun keuze,
ook als deze niet goed is gebleken,
blijven verdedigen als een goede keuze.
Verlaat u daarom altijd alleen op uw eigen waarneming en wakkerheid.
Het is daar waar ook de genezing kan plaatsvinden
of juist wordt geweerd
omdat er alleen sprake is van macht en manipulatie.

.

(c) Theije Twijnstra

Waardoor wordt de ellende in het leven veroorzaakt?

.

Doordat we niet weten wat we doen.

.

Ondanks alle overtuiging dat we juist heel goed weten wat we doen?

.

Ondanks of beter gezegd juist vanwege deze overtuiging veroorzaken we moeilijkheden.
We overzien niet wat we doen
en wat het gevolg ervan zal zijn.
Precies het deel van de keuze dat we niet overzien,
veroorzaakt onze problemen.
Deze problemen maken het ons moeilijk,
maar ze zijn ook onze redding.

.

Hoe dan?
Hoe kunnen conflicten ziekten, armoede,
noem de hele rij van ellende maar op,
hoe kunnen ze onze redding zijn?

.

Omdat ze ons dwingen na te denken.
Met elk probleem dat we tegenkomen,
moeten we iets doen.
Het is meestal te nadrukkelijk en te onaangenaam
om door te laten gaan.
Vaak weten we niet wat we moeten doen.
We proberen de ene na de andere oplossing.
We strijden ermee,
we lijden eronder,
al dit zijn effecten die ons gevoelsleven raken,
het door elkaar schudden, wakker maken.
Via de strijd komen we op een zeker moment in de berusting terecht.
Via de berusting na een bepaalde periode in de overgave.
Via de overgave ontmoeten we de stilte.
Het is pas daar dat de onderliggende antwoorden en veranderingen
bereikbaar voor ons worden.
We beginnen dan anders over de dingen te denken,
we zien beter hoe we zelf de bron zijn
van al deze doorstane ellende.
Daarom dankzij de problemen,
dankzij de ellende kunnen we verder komen.

.

We moeten dus bewust worden van wat we doen?
Maar wat kunnen we in dit stadium al doen?
Hoe kunnen we veel moeilijkheden voorkomen?

.

Door dieper na te denken voordat je een beslissing neemt.
Dit diepere nadenken ontstaat alleen
vanuit een tot rust gekomen gemoed.
Velen komen niet tot rust.
Ze laten zich opjagen door de maatschappij,
door hun geactiveerde verlangens.
Alles wordt zo aangeboden dat je er niet over hoeft na te denken.
Alles wordt licht verteerbaar en gedachteloos gemaakt
waardoor de noodzaak zelfstandige gedachten en keuzen te ontwikkelen
meer en meer wegvalt.
Het gevolg is een steeds grotere onrust
als chronische staat van leven.
De perfecte bron van veel verkeerde beslissingen,
keuzen die vanuit onrust, haast, frustratie, reactie, verlangen, troost worden gemaakt.
Hoe zou daar een evenwichtige wereld uit kunnen voortkomen?

.

Velen leven opgejaagd.
Maar voor degenen die anders willen leven,
is er voor hen een aanwijzing te geven
zodat ze minder ellende over zichzelf en anderen zullen afroepen?

.

Zoals ik al zei:
hoe meer tijd je in je bestaan aanbrengt
waarin je op je dag reflecteert,
nog eens doorneemt wat je hebt gezegd,
hoe je het hebt gezegd alsof je naar een film kijkt die over jou gaat,
hoe vaker je dit doet,
hoe meer je zult opmerken waar je niet vanuit je eigen
maar vanuit motieven van anderen hebt gekozen.
Om een ontdekking te kunnen doen over jezelf
heb je veel tijd nodig.
Om door te gaan op de patronen die je al hebt ontwikkeld,
heb je geen seconde extra nodig.
Dat is de grote verleiding die uitgaat van gemak,
patronen, gewenning, bevestigingen, herhalingen.
Al deze gedragingen laten ons probleemloos doorgaan
in het veroorzaken van problemen.
Dit systeem zal eerst onderkend moeten worden:
we staan zelf aan de wieg van ons lot.
Maar om onze levensrichting te veranderen
is veel inzet en wilskracht nodig.
We hebben met een machtige tegenstander te maken:
onze behoefte aan veiligheid die ons in de allereerste plaats
een vertrouwde levensweg wil laten gaan, hoe onaangenaam ook.

.

Zo lijkt het bijna onmogelijk te veranderen!

.

Het is ook bijna onmogelijk.
Velen willen anders leven, volgen cursussen,
lezen boeken, maar willen vooral dat het snel,
gemakkelijk en doeltreffend is.
Dit verlangen, gericht op een nieuw doel
maar met een oud middel,
werkt niet.
Het stamt regelrecht uit het probleem veroorzakende leven
dat ze juist achter willen laten.
Bedrijven spelen handig in op deze haast om te willen veranderen
en beloven snelle en grootse veranderingen.
In wezen zal er niets veranderen
omdat het uitgangspunt onveranderlijk is gebleven.
Daarom: zoek altijd die verandering die geheel uit jouw motieven voortkomt.
Zoek geen oplossingen die je worden aangeboden,
ontdek het probleem dat je veroorzaakt
en neem een nieuw uitgangspunt als motief.
Laat dit uitgangspunt elke dag door je gevoel onderzocht worden
of het inderdaad het juiste motief voor jou is in deze fase van je ontwikkeling.
Het besef dat je hard en doorgaand zult moeten werken
is heilzamer voor je motief dan welke snelle oplossing ook.

.

Jammer.
Ik dacht dat het eenvoudiger en directer kon gaan.
Dit lijkt me zo zwaar en traag.

.

Dan doe het niet
en veroorzaak het leven op het niveau zoals het nu is.

.

Dit klinkt wel erg hard.

.

De enige die hard is,
is de weigering om te zien dat iedereen,
u en ik,
in de meest directe relatie staan tot het leven dat we hebben.
Dat moet op zich tot nadenken stemmen.

.

(c) Theije Twijnstra

Bestaat er zoiets als ‘waarheid’?

.

Alleen voor uzelf.

.

Er bestaat geen universele waarheid?

.

Deze bestaat zeker maar is alleen via de individuele weg te vinden.
De ‘waarheid’ ontstaat uit de mens,
hij veroorzaakt deze.
Zolang we geloven dat er een ‘waarheid’ bestaat buiten de mens,
als een externe grootheid,
zullen we de waarheid niet leren kennen.

.

Waarom niet?

.

Omdat de waarheid altijd door de mens wordt bepaald.
Van welke kant deze ook komt.
Dat zegt mij dat ze uit de mens afkomstig is.

.

De waarheid is geen externe grootheid, zegt u,
maar hoe zit het dan met alle wetenschappelijke bewijzen?
Bezitten deze geen waarheid?

.

Ze bezitten overeenkomsten,
maken wetmatigheden zichtbaar.
Maar als we over de waarheid spreken,
spreken we niet alleen over de fysische wetten
maar ook over de metafysische wetten.
Deze laatste zijn alleen via de ontwikkeling van ons bewustzijn
te begrijpen en in te schatten als samenwerkende wetmatigheden.
Laten we het woord waarheid vervangen door werkelijkheid.
De werkelijkheid als som van alles
van wat we tot nu toe te weten zijn gekomen
en van wat in ons innerlijk is opgebouwd.
De fysieke wereld meten, indelen en verklaren
is een peulenschil in vergelijking met het kennen
van de innerlijke werelden die elk mens bezit.
Deze wereld is nog nauwelijks ontgonnen.

.

De waarheid, de werkelijkheid moeten we nog leren kennen, zegt u?

.

Ja. De grote nadruk op het zichtbare bestaan
geeft het idee dat we al heel wat weten.
In uiterlijke zin is er al heel veel ontdekt.
Maar dit betekent niet dat aan dit ontdekte
de werkelijkheid te ontlenen valt.
Wie zijn we?
Wat leeft in ons?
Wat beïnvloedt ons denken?
Ons interpreteren?
Hoe kunnen we weten of we zelfstandig denken,
vrij en onbesmet onze weg kiezen?
Zolang we onszelf niet kennen
zijn er vele deelwerkelijkheden
maar geen volledige en daarmee geen echte werkelijkheid.
Maar omdat de mens denkt dat hij al zo veel te weten is gekomen,
denkt hij ook dat hij de waarheid, de werkelijkheid al kent.
Dit is de grote misvatting:
wanneer je een beetje weet om dan te denken dat je alles al weet.
Dit fenomeen hangt nauw samen met het fysieke van het bestaan
waarin het clusteren van gedachten vaak bijdraagt
om tot een inschatting van de omgeving te komen.
Je ziet een verse pootafdruk van een leeuw
en de mens is meteen op zijn hoede.
Hij denkt de leeuw, het gevaar, de dood er meteen bij.
Wanneer dit clusterende denken op de werkelijkheid als geheel
wordt toegepast, gaat het mis.
Iedereen die een totaliteit aanbiedt
en daarin geen enkele restrictie
ten aanzien van het eigen beperkte denken heeft aangebracht,
denkt zich groter en daardoor waanvoller.
Met alle gevaren van dien.

.

Hoe kunnen we de werkelijkheid dan leren kennen?

.

Door het falende, beperkte en onbewuste van ons bewustzijn
als constante aanwezigheid te beleven.

.

Dit lijkt me niet goed voor het zelfvertrouwen.

.

Wie de leugen of de schijn nodig heeft voor het behoud van zelfvertrouwen, zal de werkelijkheid alleen maar verder
van zich afduwen.
Wie zich echter bewust is van zijn beperkte, falende manier van denken,
zal op zoek blijven gaan naar de ontbrekende,
vervormende en beperkende invloeden van zijn bewustzijn.
Hoogmoed is de grootste hindernis
voor het vinden van de werkelijkheid.
Met hoogmoed plaatst de mens zijn eigen onwetendheid
tussen zichzelf en de werkelijkheid.

.

Je moet bescheiden zijn zegt u?

.

Het gaat niet om bescheidenheid.
Het gaat om het vinden van de werkelijkheid.
De enige weg naar de werkelijkheid
is zelf zo werkelijk mogelijk zijn.

.

Maar wat is dat: zo werkelijk mogelijk zijn?
Wie bepaalt dat?

.

Dat doe je zelf.

.

Maar hoe dan? Wat zijn je criteria?

.

Denk goed na over wat u zojuist heeft gezegd.
Ik vraag u: wat zijn de criteria om van uw kinderen te houden?
Wat zijn de criteria om door een lied ontroerd te worden?
Wat zijn de criteria van een plotselinge innerlijke vrede die u ervaart?
Begrijp daarom dat het woord criteria
een woord is uit de fysieke omgeving
maar dat die omgeving maar een klein deel is
van de gehele werkelijkheid.
U kunt met een meetlat geen innerlijke processen opmeten.
Daar zijn andere gereedschappen voor nodig.

.

Welke dan?

.

Zoals ik al zei zult u eerst uw eigen beginstadium
moeten leren opmerken.
We zijn nog maar net begonnen als het om de werkelijkheid gaat.
Het grootste, onbegrensde en eindeloze ligt in ons.
Door de overheersing van het fysieke bestaan
denken velen dat er na de dood niets meer is.
Dit geeft aan tot hoever dit niveau van denken reikt:
tot waar het gecontroleerd kan worden.
Maar daar begint het pas.
Het leven op aarde is zo betrekkelijk en kortdurend
als een middag op het schoolplein.
En toch menen we vanuit dit korte moment op aarde
te weten hoe de werkelijkheid in elkaar steekt.
Dit gegeven maakt duidelijk
hoe onbewust de mens nog is.
Hij beseft nog niet eens hoe beperkt het leven is
en hoe onbegrensd zijn gehele reis is.
Dit soort denken,
geïsoleerd van de eigen beperktheden,
maakt het zo moeilijk de mens duidelijk te maken
hoever hij nog van de volledige werkelijkheid af is.

.

Wat is dan het beste voor nu?

.

Denk na over je leven,
je dagen en je uren
en ontdek hoe vaak je in eerste instantie niet zag.
Ontdek daarna wat je in tweede instantie niet zag.
En ontdek daarna dat dit een patroon is
dat als een verkleinende bril
je het zicht ontneemt op een werkelijkheid
die zich direct onder je ogen afspeelt.

.

(c) Theije Twijnstra

U blijft maar beweren dat het leven logisch is.
Ik vind dat stuitend.
Voorbeeld: een toerist komt met zijn vrouw in een stad.
Ze zijn er net aangekomen.
Ze willen in het centrum de sfeer proeven
van een continent dat ze niet kennen.
Slechts een paar uur nadat ze aangekomen zijn
in dit vreemde land slaat het noodlot toe:
bij een schietpartij wordt hij onder meer gedood,
zijn vrouw blijft ongedeerd.
Noemt u dit logica?
Ik kan vele voorbeelden geven
waarin de willekeur haar dominantie toont.
Wordt het niet tijd dat u uw waanzinnige denkbeelden
voor u houdt?

.

Ik begrijp dat u kwaad bent.
Het voorbeeld laat goed zien
wat zich voor onze ogen afspeelt ,
alleen de opbouw van dit gebeuren
blijft voor ons verborgen.
Het is deze opbouw die de logica verbergt,
niet de eindfase die we kunnen zien en meemaken.

.

Maar hoe weet u van die opbouw?
Dat is de reinste speculatie.

.

Ik weet niets van deze opbouw,
alleen dat deze er moet zijn geweest
of dit gebeuren had niet kunnen plaatsvinden.

.

Maar waar haalt u het recht vandaan te denken
dat er een opbouw is?
Alles begint op het moment
dat die gek in het rond gaat schieten.
Dat is de opbouw.
Daar begint het verhaal.

.

Het verhaal begint veel eerder.
De schutter heeft een reden voor zijn gedrag.
Deze reden heeft opnieuw een achterliggende reden.
Eveneens heeft het slachtoffer een reden daar te zijn,
waarom daar?
Waarom overleeft zijn vrouw?
We doen de werkelijkheid ernstig tekort
als we de opbouw der gebeurtenissen
niet betrekken bij onze waarnemingen.

.

U bent onverbeterlijk.
Natuurlijk gaan er dingen aan vooraf.
Maar die verklaren nog niet
dat het logisch is wat er gebeurt.
Wanneer u dat beweert,
wekt u de suggestie dat het niet anders kan
dan dat het op die manier gebeurt, en niet anders.
Dat vind ik onverteerbaar.
Moest die toerist dood?
Lag dit in een logica verborgen?

.

Inderdaad.
De logica bestaat voor mij in de samenhang der dingen.
Wanneer we de logica alleen willen zien
als we deze kunnen begrijpen,
maar deze weigeren wanneer we dit niet kunnen,
hebben we de werkelijkheid niet lief.
Dan gaat het om onze interpretatie, niet om de werkelijkheid.
Voor de beoordeling of iets gerechtvaardigd is of niet
dient een richtsnoer te worden gekozen.
Toeval is geen richtsnoer.
Het is vooral een noodoplossing,
maar zelfs dat nog niet.
Het is een schijnoplossing.
Wanneer we het toeval als begrip schrappen
en we blijven ons concentreren op de logica
dan zullen we dieper doordringen
in de achtergrond der gebeurtenissen.
Zolang we het toeval of de onrechtvaardigheid
of een andere verklaring hebben
die buiten ons vermogen tot onderzoek wordt geplaatst,
verminderen we ons vermogen te groeien
in de kennis der samenhang.

.

Maar die man was daar volstrekt toevallig als toerist!
Hoe kan daar een logica aan verbonden zijn?
Overal lopen gekken rond.
Dát is de logica.
Gekken die op mensen schieten,
vanuit welke waan ook.
Mensen die gewond raken of sterven.
Ze worden door het noodlot getroffen,
het is volstrekte willekeur van een orde die geen orde heeft.

.

Nu vraag ik u:
waarom verwerpt u het idee van de logica
die in alles is gelegd?

.

Omdat er gekken rondlopen
die volstrekt niet logisch denken of handelen.
Ze zijn onvoorspelbaar, ziek,
daar is geen enkele logica van te maken.

.

Kunt u erkennen dat er logica bestaat?

.

Natuurlijk.
Logica hangt samen met rationaliteit.
Willekeur en toeval
laten de duistere zijden van het bestaan zien.

.

Nu geeft u zelf een verklaring.

.

Maar dat is geen logica.

.

Kunt u erkennen dat het uitgangspunt
dat de logica in alles aanwezig moet zijn
tot de meeste kennis zal leiden?

.

Dat kan ik me niet voorstellen.
Wat mij zo ergert is de hoogmoed die uit uw idee spreekt.
Sommige dingen kunnen we niet achterhalen.

.

Dat is waar.
Maar dat betekent niet dat er geen logische achtergrond is.

.

Door te zeggen dat alles logisch is,
wekt u de indruk deze logica te kennen.
Dat maakt een ongelooflijk arrogante indruk.
Wie denkt u wel dat u bent?

.

Ik geloof in de logica
maar beweer niet deze in alles te kunnen duiden.
Er is veel dat ik niet weet.
Juist door het besef van de logica
word ik me telkens dieper bewust
van mijn beperkte vermogens
deze natuurlijke samenhang te doorgronden.
Door mijn overtuiging dat in alles een logica aanwezig is,
nodig ik mezelf en iedereen
die zich hierin aangesproken voelt,
uit deze verborgen samenhang te ontdekken.

.

Maar wat hebben we ermee te maken?
Die arme man is doodgeschoten.
Dat is erg genoeg.
Daar moeten we ons medeleven leggen,
onze sympathie en betrokkenheid.
Niet bij de kille constatering
dat er wel een logische verklaring voor bestaat.

.

Nu maakt u mij tot een kille persoon
die niet gevoelig zou zijn voor het leed van anderen.
Dat is onjuist.
Mijn betrokkenheid is zowel bij het direct zichtbare leed
als bij de achtergrond van dit gebeuren.
Ik wil ook begrijpen,
ik wil ook de verantwoordelijkheid van elk mens,
van mezelf als eerste,
leren begrijpen om op basis daarvan
tot betere keuzen te kunnen komen.
Keuzen die veel ellende kunnen voorkomen.

.

Het is jammer dat u hardnekkig blijft persisteren in uw wanen.

.

Onduidelijkheden zolang ik het nog niet kan achterhalen,
maar verbanden en logica als ik door blijf gaan
na te denken over het leven
en alles wat zich daarin afspeelt.

.

(c) Theije Twijnstyra

Hoe kan ik mijn keuzen weer terugkrijgen?

.

Uw keuzen weer terugkrijgen?

.

Ja, dat ik gevoeld heb:
dit heb ik helemaal zelf gekozen.
Nu ervaar ik vooral dat het niet mijn keuzen zijn.
Of maar een beetje van mij.
Maar ik wil de volle eigen keuze weer terugvinden.
Ik voel dat zoiets mogelijk moet zijn.

.

Kunt u aangeven hoe u nu uw keuzen beleeft?

.

Als oneigenlijk.
Ik kies een auto.
Ik doe dit heel gericht,
let op alle details zoals kosten, benzineverbruik,
milieubelasting, gemak, restwaarde,
en toch denk ik:
is dit mijn keuze?
Is dit niet de keuze die bijna iedereen maakt?
Begrijpt u wat ik bedoel?
Ik beleef mijn keuzen als inwisselbaar.
Het is niet duidelijk wie gekozen heeft.
Mijn keuze heeft geen afzender.

.

Heeft u ook een voorbeeld wanneer het wel uw keuze was?

.

Ik zou het niet weten.
Misschien ben ik te romantisch.
Maar bij elke keuze die ik maak,
voel ik een soort middelmaat.
Een niksigheid.
Misschien moet ik het anders vragen:
wat is een keuze in wezen volgens u?

.

Een keuze komt voort uit het gevoel
en wordt samengevat door het verstand.
Beide niveaus in bewustzijn moeten in elkaars verlengde liggen.
Veel keuzen missen de gevoelsondergrond,
de diepere motivatie vanuit het gevoelsleven.
Ze zijn vooral een verstandige samenvatting
zonder een diepere gevoelsgeldigheid.
Een keuze alleen vanuit het gevoel mist de verstaanbaarheid.
‘Ik voel het nu eenmaal zo,’
zegt men dan en bekommert zich niet
of een ander dat wel of niet begrijpt.
Ook dat is geen keuze
maar een onbelemmerde gevoelsuiting
die zich niets van anderen aantrekt
en daardoor snel eenzijdig of egocentrisch wordt.
Een goede keuze heeft beide elementen in zich.
Ze is zowel diep geworteld in het gevoel als bron
als dat ze duidelijk verstaanbaar is als vorm.

.

Misschien voel ik de keuze wel
maar niet diep genoeg om tot de juiste verstaanbaarheid te komen.
Eigenlijk voel ik dat ik helemaal geen auto zou moeten kopen.
Eigenlijk wil ik zo weinig mogelijk deelnemen
aan deze commerciële wereld.

.

U komt niet verder zonder uzelf te laten ervaren
wat uw woorden inhouden.
Vrijblijvend praten kan iedereen,
maar iets waarmaken vanuit het gevoel,
verstaanbaar en verantwoordelijk,
dat is iets geheel anders.

.

U bedoelt dat ik mezelf voor de gek houd?

.


Ik bedoel dat u uw gevoel de kans moet geven
om te midden van het concrete bestaan zichzelf te bewijzen.
Doe uw auto dan weg,
stap op de fiets of ga met de trein,
ervaar hoe het is.

.

Maar is dat een eigen keuze?
Dat doen ook al zo veel mensen.
Ik wil juist iets kiezen dat geheel van mij is.
Dat zo authentiek is dat mensen me daaraan kunnen herkennen.

.

U wilt herkend worden om uw keuzen?

.

Ja. Dat ze zo eigen zijn dat ze een handtekening worden.

.

De weg die u graag wilt gaan,
komt voort uit een rijp, doorleefd en begrepen gevoelsleven.
Dit uitgangspunt is alleen al zeldzaam.
Vervolgens zal dit gerijpte en uitzonderlijke gevoelsleven
de bijpassende intelligentie en vermogens tot vormgeving
moeten bezitten om de complexiteit van het gevoelde
zo weer te geven en zo te kunnen analyseren
dat ook zij die ernaar verlangen,
maar er nog veraf van zijn,
het kunnen begrijpen.
En wel zo begrijpen dat ze door deze uitleg
verlangend worden dit ook te kunnen.
En dit alles niet in een verleidelijke,
commerciële verpakking die meteen aanslaat,
maar op een wijze die recht doet aan de lange weg
die hieraan ten grondslag ligt
als aan de opwekkende gedachte
dat een ieder dit zal kunnen bereiken.

.

Ja, dat wil ik.

.

Begin dan bij het begin
en leer uw actuele keuzen analyseren
als de eerste oefening in vormgeving en verstaanbaarheid.
Daal vervolgens af in uw gevoelsleven om te achterhalen
wat daar leeft aan betrokkenheid,
intelligentie, diepte, aanraakbaarheid, eigenheid.

.

Ik schrijf alles op wat u zegt.

.

Dat moet u nu juist niet doen.

.

Waarom niet?

.

Omdat ik tegen u spreek en gedachten aanbied.
Ik spreek tegen uw gevoel en uw verstand,
beide niveaus registreren precies dat
wat ze nodig hebben voor dit moment.
Wanneer u schrijft terwijl ik spreek
bent u als een toerist die steeds foto’s en films maakt en niets beleeft.
Maak niet langer foto’s, wees erbij.
Laat het leven u rechtstreeks bereiken.
Laat het licht van een bewolkte dag,
een herfstdag of een lentedag,
laat elk soort licht door uw ogen naar binnengaan.
Koester de geluiden,
neem op wat er gebeurt,
verzamel vanuit uw oprechtheid alle ingrediënten
die in uw leven aanwezig zijn.
Het is uit deze openheid zonder voorwaarden te stellen,
die uw huidige keuzen zichtbaar en voelbaar zullen maken.
Eerst zult u moeten ontdekken
onder welke mantel uw keuzen zich bevinden
voordat u deze opzij kunt leggen om uw eigen,
diepere keuzen naar buiten te kunnen laten komen.
Waarom moet u nu huilen?

.

….

.

Laat het besef dat u nu raakt u de weg wijzen naar de volgende keuze.

.

(c) Theije Twijnstra

Waarom voelen zo veel mensen zich eenzaam?

.

Omdat er zo weinig aandacht is.

.

U bedoelt dat velen te weinig aandacht krijgen?

.

Ik bedoel dat maar weinig mensen tot aandacht geven in staat zijn.
Eenzaamheid is niet het gevolg van een gebrek aan aandacht ontvangen
maar van aandacht geven.
Wie in staat is tot het schenken van aandacht,
doet dit vanuit de rijkdom van zijn wezen.
Hij ziet dingen om zich heen,
hij merkt op hoe mensen reageren,
hoe hun uitstraling is,
hij is kortom aandachtig.
Wie aandachtig is,
is niet langer eenzaam,
zelfs al zou hij alleen maar eenzaamheid opmerken.
Dan nog zou hij het zelf niet voelen
maar naar wegen zoeken hoe hij anderen zou kunnen helpen.

.


Dus eenzaamheid is niet het gevolg van het gedrag van anderen
maar van je eigen vermogen tot het geven van aandacht?

.

Velen zijn afhankelijk van anderen.
Afhankelijkheid maakt eenzaam.
Want als de ander er niet is,
slaat de eigen kwetsbaarheid toe.
Beter is het daarom om de vraag te stellen:
als ik me eenzaam voel,
aan wat zal ik dan eens aandacht schenken?

.

Je moet het dus omdraaien?
Ik ben niet eenzaam,
ik maak mezelf eenzaam door te denken dat ik eenzaam ben.
Zodra ik aandacht aan iets geef, verdwijnt de eenzaamheid?

.

Zo is het.
Eenzaamheid is een sentimenteel begrip
dat meer met onbewustzijn te maken heeft
dan met weten waarover je het hebt.
Niemand hoeft zich eenzaam te voelen
zolang hij erkent dat er altijd iets is
waaraan je aandacht kunt geven.
Je kunt altijd vrijwilligerswerk doen,
je kunt altijd een hobby ontwikkelen,
je kunt altijd om je heen kijken en ontdekken
wie behoefte heeft aan een bezoekje of een kaartje.
Wie zich eenzaam voelt,
moet zich realiseren dat er velen zijn
die zich net zo eenzaam voelen.
Wat kan ik voor die mensen doen?
Zodra je actief met je eigen eenzaamheid leert omgaan,
verdwijnt deze.
Daarmee wordt duidelijk dat eenzaamheid iets is
dat niet wezenlijk bestaat.
Wie zijn aandacht verlegt van de eigen eenzaamheid
naar die van een ander, is niet meer eenzaam.

.

Maar vlucht je dan niet voor je eigen eenzaamheid?

.

Nee, want wie aandacht geeft aan een ander
zal iets moeten geven van zichzelf.
Elke vorm van bemoediging, een grapje, een verhaaltje,
vraagt iets van jezelf.
Te merken dat je dat hebt om te geven,
maakt je ook minder eenzaam.
Eenzaamheid wordt gemakkelijk overgebracht.
‘Die is altijd alleen,’ wordt er gezegd.
Dat is een negatieve aandacht.
Daarmee druk je iemand verder de eenzaamheid in.
Je kunt ook van dezelfde persoon zeggen:
die is altijd opgewekt, blijmoedig,
ze viert haar onafhankelijkheid.
Daarmee benadruk je haar vermogen alleen te kunnen zijn.
Om dit laatste te kunnen zeggen,
moet je dat eerst kunnen opmerken bij jezelf.
Om het zielige op te merken,
hoef je alleen maar zelfmedelijden te hebben.
Vanuit zelfmedelijden worden velen naar beneden beoordeeld.
Wie zelf sterk is,
beoordeelt mensen naar hun kracht.
Daarmee legt hij de aandacht op de sterkere eigenschappen van anderen.

.

Hoe vereenzamen we elkaar volgens u?

.

Door niet wezenlijk te zijn.

.

Wat is dat: wezenlijk zijn?

.

Wezenlijk zijn is je aandacht op het komende leggen.
Ik bedoel hiermee:
je kunt het heel moeilijk hebben,
je kunt je heel alleen, ziek en ellendig voelen.
Als je alle aandacht op dat wat zich nu voltrekt zou leggen,
is het moeilijk bemoedigend te zijn.
Er is immers alleen ellende op dit moment?
Als je dan iets bemoedigends zou willen zeggen,
zou het leeg, clichématig klinken,
geen betekenis hebben.
Maar als je je aandacht richt op het komende,
dat wat nog niet aanwezig is maar wel spoedig zal gebeuren,
kun je tegen die persoon,
hoe ellendig het nu ook is,
wel iets bemoedigends zeggen
omdat je voelt wat zijn actuele draagkracht
hem straks als oogst zal brengen.

.

Maar wat er komt kun je toch niet weten?

.

Wel als je geoefend bent in het aandacht geven.
Wie altijd aandacht geeft aan wat zich voltrekt,
heeft opgemerkt dat we ons altijd onderweg bevinden,
altijd gaan we ergens naar toe.
Wie dit principe heeft leren kennen,
weet ook dat wie klaagt en zuurt,
vol zelfmedelijden is en zich afhankelijk opstelt,
zich op datzelfde moment naar een nog moeilijker toekomst zal brengen,
terwijl degene die draagt en verdraagt,
lichtmoedig en aandacht gevend blijft,
ondanks alle levenszwaarte van het bestaan,
zich naar een toekomst brengt
die als een goede oogst van zijn heden zal zijn.

.

(c) Theije Twijnstra

Wat bepaalt je lot?

.

Je bedoelt de omstandigheden waarin je verkeert?

.

Ja, ook.
De omstandigheden, het verloop, alles wat in je leven gebeurt.
Wat veroorzaakt dat?
Waarom is de een arm en de ander welvarend?
Waarom leeft de een in oorlogsomstandigheden
en de ander in vrede en zorgeloosheid?

.

Ieder mens beleeft zichzelf.

.

Dat begrijp ik niet.

.

Ieder mens bevindt zich in omstandigheden
die overeenstemmen met zijn mogelijkheden tot groei.
Je bevindt je nooit in omstandigheden
die niet met je groei te maken hebben
of die onmogelijk zijn te gebruiken voor je groei.
Met andere woorden: hoe het ook is,
het is voor je groei dat het zo is en niet anders.

.

Maar als iemand zorgeloos, egoïstisch, anderen vernedert,
als iemand zo leeft,
dient dat dan ook zijn groei?

.

Wat we waarnemen is een moment.
Wanneer een trein aan ons voorbijgaat zoals bij een overweg,
zien we een stukje van de trein.
Meestal nog vaag ook vanwege de snelheid.
Zo is het ook met de omstandigheden en onze groei.
Dat iemand zorgeloos, egoïstisch en hoogmoedig leeft,
betekent niet dat hij niet kan groeien.
Iemand groeit altijd,
alleen wanneer het nog op die egocentrische manier gaat,
duwt hij de groei voor zich uit,
zoals een bulldozer een berg zand kan voortduwen.
Onontkoombaar zal hij wat hij nu veronachtzaamt
straks weer tegenkomen als pijnlijke ervaring,
als mogelijkheid waardoor hij dan in staat zal zijn
de eerder opgebouwde vertraging in groei
in grotere snelheid om te zetten.

.

Dus alles dient de groei.
Hoe het ook is.
Maar een kind in oorlogsomstandigheden?

.

Waarom zou dat anders zijn?
Omdat het een kind is?

.

Bijvoorbeeld.

.

Ook een kind bevindt zich te midden van zijn groei en levenswetten.
Wij oordelen over andere levensomstandigheden
vanuit de onze.
Iedereen die het slechter heeft dan wij
vinden we dat die een onrechtvaardig lot heeft.
Behalve als we vinden dat iemand het over zichzelf heeft afgeroepen.
Maar dat is alleen maar onze kortdurende waarneming.
Een kind in oorlogsomstandigheden
bevindt zich daar niet toevallig.
Toeval als verklarend begrip maakt de onrechtvaardigheid
tot een schijnwerkelijkheid.
Maar toeval noch onrechtvaardigheid kunnen wezenlijk bestaan
of de organisatie van het leven als geheel
zou onsamenhangend en zonder logica zijn.
Waar het onsamenhangend voorkomt,
ontmoeten we ons onbewustzijn,
ons beperkte doorzicht van de volledige werkelijkheid.

.

Maar wat moet dat arme kind
van die barre en wrede omstandigheden leren?

.

Dat is aan het kind voorbehouden.
Niet aan ons.
Mensen verkiezen in omstandigheden te leven
waarin vele nooit zouden willen leven.
Sommigen mensen leven in een onherbergzame natuur.
Volledig afgesloten van de rest.
Ze doen dat geheel vrijwillig.
Kunt u daarover oordelen of dit goed is of niet?

.

Nee, maar dat is zelf gekozen!
Dat kind heeft het er maar mee te doen.

.

Ook het oordeel over een keuze vraagt meer aandacht
dan de korte tijd die wij er meestal aan besteden.
Wat is een keuze?
Dat wat u als keuze erkent?
Is een onderbewuste keuze ook een keuze?
En zo ja, in welke verhouding staat deze dan
ten opzichte van een bewuste keuze?

.

Wat bedoelt u met een onderbewuste keuze?
Dat je niet weet dat je kiest of gekozen hebt?

.

Een keuze wordt op verschillende niveaus gemaakt.
Een onderbewuste keuze wordt onder meer gemaakt
in onze relatie met anderen.
Waarom trekken sommige mensen ons aan
terwijl anderen ons juist afstoten?
Het is het onderbewustzijn dat deze keuze maakt.

.

Maar wat is dat onderbewustzijn dan?

.

De diepere gevoelslaag van ons innerlijk
dat uit ons verleden,
zowel van dit als van eerdere levens,
is opgebouwd.
Vaak kiezen we vanuit dit deel van onze identiteit.
Eigenlijk alle belangrijke keuzen.
Ook de keuze waar je geboren wordt,
welke ouders je wilt ervaren,
ze komen uit de diepten van ons verleden voort.
En de reden dat we dit doen is altijd onze groei.
De groei van ons zelfweten.

.

Zelfweten?

.

Met zelfweten bedoel ik:
zo te kiezen dat je niet uit het overgenomene kiest,
het aangeprate of het ingewrevene
maar uit het zelfwetende deel van je innerlijk.

.

Dus dat kind wil daar zijn?

.

Niet vanuit zijn dagbewustzijn.
Vanuit dit niveau huilt hij, is hij bang, kruipt hij weg.
Dat is het deel dat we zien
en waarover we oordelen.
Maar op een dieper en onzichtbaar niveau
heeft hij voor dit soort bestaan gekozen om te leren,
om te herstellen, om goed te maken, welke reden hij ook heeft.

.

Dus het lot waarin je leeft heb je zelf gekozen?

.

Het is alleen deze conclusie
die tot de meest verregaande en indringende vragen aanzet.
Elke andere verklaring
waarin het toeval of andere onvoorspelbare invloeden worden aangewezen,
ontnemen ons de kans om door te dringen
tot de geheimen van het leven.

.

Hoe bedoelt u dat?

.

Wie uit durft te gaan van de logica die in alles aanwezig is,
ook al begrijpt hij er op dat moment nog niets van,
scherpt zichzelf maximaal
tot het stellen van vragen en het speuren naar antwoorden
waar het toeval hem deze ontdekkingstocht zou ontnemen.
Wie de logica aandurft,
durft de ontraadseling van elk geheim aan.

.

(c) Theije Twijnstra