Op vele manieren zijn we met anderen verbonden.
Ook met geheel onbekende mensen.
Zonder te weten kunnen ze ons inspireren.
Kracht geven waar we ons zwak voelen.
Hoop geven wanneer we die zojuist hadden opgegeven.
Lichtheid aanreiken waar we even daarvoor nog in somberheid verbleven.

.

Eenzaamheid is een ervaring die vaak verkeerd begrepen wordt.
Zelfmedelijden is het gevolg.
En daarmee duw je jezelf nog dieper in de onbegrepenheid.
Anderen helpen je een handje in dezelfde richting,
je herkent immers op basis van je eigen ervaringen?
De vraag is echter: is er ook een andere manier om met eenzaamheid om te gaan?
Een benadering die dezelfde beleving lichter maakt
en veel zinvoller omdat je meewerkt aan je eigen groei?

Velen zouden graag een taak willen hebben.
Een levensopdracht die het leven vol van betekenis en aandacht zal maken.
Maar hoe weet je of je daar geschikt voor bent?
Over welke eigenschappen moet je beschikken?

.

Veranderen.
Al is het maar een beetje.
Hoe moeilijk is dat!
Hoe geankerd zijn we aan onze gewoonten, vertrouwde bezigheden, kleine pleziertjes, ingesleten ondeugden die we onszelf gunnen.
Hoe vervelend is het die te moeten achterlaten.
We hoeven geen heilige te zijn, zeggen we tegen elkaar.
Als we ons best doen, dan is dat toch al heem mooi?
.
Taai is onze weerstand tegen groei.
Groei die ons sterker maakt.
Ontwikkeling die ons beter tot uitdrukking brengt.
.
En toch,
we willen nog even uitstellen,
zolang het nog kan.
We weten immers heel goed dat er een tijd zal komen
dat we niet meer vrijwillig kunnen veranderen?
.
Maar zolang het zo ver nog niet is,
rekenen we ons rijk.
Denken we ons toe.
Leven we in een traag en uitgerekt verzet.

.

Tenzij…

Iedere vrouw beleeft het moederschap op een volstrekt onvergelijkbare wijze.
Toch is er een universele overeenkomst: leven te ontvangen en weer door te geven.
Een beleving die zowel als vervullend wordt beleefd als dat ze
als een vreemde eenzaamheid wordt ervaren.

Het is moeilijk te achterhalen wat er werkelijk is gebeurd en gebeurt.
Als een alles bedekkende mantel worden leugens, halve waarheden en vervormingen over de werkelijkheid gelegd.
Wat weten we nog van wat er echt gaande is?
Zijn we niet al te moe geworden van alle onthullingen, van al het gedraai en geredeneer?
Of moeten we ons blijven inspannen de waarde van het leven te blijven achterhalen?
Hoe moeilijk dat ook is?
Een ieder staat voor een eigen keuze.

In de winterschaduw is het goed bezinnen.
Wat is er gebeurd? Wat hebben we meegemaakt?
Wat hebben we bereikt?
Waarin zijn we tekortgeschoten?
En hoe zullen we verder gaan?
Een schoon jaar voor ons.
Nog even in de naklank van een wonderlijk jaar.
Wat vertelt ons eigen verhaal?

Volg hier de tweets van Joan Brands.

,


Het gevoelsleven van een kind wordt gekenmerkt door een diep vertrouwen in
en een grote loyaliteit aan de ouder.
Dit maakt iedere opvoeding delicaat.
De onaangepastheid van een kind,
het niet willen luisteren,
de opstandigheid,
de woede,
de eenzaamheid,
veel is terug te voeren tot de wijze waarop met dit gevoelsleven is omgegaan.
Kinderen zijn geen heiligen.
Evenmin de ouders.
Maar ze zijn wel een voorbeeld in overgave.
Onvoorwaardelijk.
Tot blijkt dat de ouders deze overgave hebben ‘misbruikt’.
Door er net iets makkelijker of onverschilliger mee om te gaan
dan het zou moeten.
Maar we kunnen altijd leren.
Altijd veranderen.
Altijd opnieuw beginnen het beter te doen.