Hoe kom je tot jezelf?

.

Door naar uzelf op weg te gaan.

.

Snap ik.
Maar hoe doe je dat?
En is dat bij iedereen mogelijk?
Ik heb al zo veel geprobeerd,
maar het lijkt bij mij niet te lukken.

.

Hoezo niet bij u?

.

Nou omdat ik anderen zie die zeggen wel zichzelf te zijn.

.

Misschien stelt u hogere eisen aan dit begrip?
Vergelijk u niet met anderen.
Dat maakt het heel verwarrend.
Spreken anderen de waarheid?
Of doen ze zich beter voor?
Jezelf met anderen vergelijken is onmogelijk
omdat we onszelf zo slecht doorgronden.

.

Oké.
Blijft over hoe kom je dichter bij jezelf?

.

Welke afstand voelt u nu tussen uzelf en hoe u zich gedraagt?

.

Als mega groot.
Ik zie mezelf acteren.
Dat vind ik vreselijk.
‘t Gebeurt onder mijn ogen.
En het gaat zo snel dat ik al een toeschouwer ben voordat ik het weet.
Toeschouwer van een verschrikkelijk rollenspel.
Het toneelstuk van mijn leven.

.

En wat denkt u als u uzelf ziet?

.

Dan denk ik:
stel je niet zo aan.
Doe niet zo overdreven.
Kijk niet zo aanbiddend.
Een puber is er niks bij.

.

Wie kijkt er dan naar u?

.

Dat ben ik zelf!

.

Ja, maar welk deel van uw identiteit?

.

Deel?

.

U neemt duidelijk vanuit een andere energie waar
dan die u waarneemt en die u verfoeit.
Wie is deze waarnemende identiteit?

‘.

Dat zou ik iet weten.
Het gebeurt voordat ik er erg in heb.

.

Denk na.

.

Wat dat is…

.

Wat denkt deze over wat ze ziet?

.

Die vindt dat verschrikkelijk.
Stuitend! Onterend. Die is hels.

.

Het is dus een boze energie.

.

Absoluut.

.

Waarom is deze zo boos?

.

Omdat het zo onecht is wat daar gebeurt.
Het is toneel!
Het is een farce.
Ik word vanzelf kwaad als ik eraan denk.

.

Deze persoon is boos omdat het niet waar is wat ze ziet.
Tegelijk is ze machteloos omdat het al gaande is.
Hoe komt degene die speelt zo snel
en laat deze de ander zo machteloos toekijken?

.

Geen idee.
Het is al begonnen…

.

Ja, dat heeft u al gezegd.
Voordat u het in de gaten hebt.
Begrijp dat dit een patroon is dat geactiveerd wordt
zodra een ander in de buurt komt.
Patronen werken sneller dan een bewuste deelname.
Patronen verlopen automatisch.
Ze kunnen alleen veranderen door een bewuste keuze.
Wat ziet deze waarnemende energie nog meer?

.

Dat het vooral bij mannen heel erg is.

.

U vindt dat u als vrouw te sterk reageert?

.

Overdreven.
Aanstellerig. Behoeftig.

.

U veroordeelt uw eigen reacties op mannen.
Waarom?

.

Omdat ik zelfstandig wil zijn.
Ik wil niet afhankelijk van ze zijn.
Ik wil geen man meer in mijn leven.

.

Waarom beleeft u dat zo?

.

Omdat ik het niet wil. Punt.

.

U voert een strijd met uzelf.
Aan de ene kant laat uw patroon zien
hoe u altijd met mannen bent omgegaan,
aan de andere kant wilt u van dit patroon af,
maar omdat u niet weet hoe,
veroordeelt u uzelf en deze mannen.
Daarmee komt u niet verder.

.

Maar hoe dan?

.

Kijk de volgende keer eens met mededogen
naar de vrouw die u daar ziet in haar rollenspel.

.

Mededogen?
Maar ik vind het walgelijk!

.

Luister.
U wilt dichter bij uzelf komen.
Dit zelf kunt u alleen zelf bereiken.
Daarvoor zult u iets moeten veranderen.
De waarnemer is sterker
dan degene die wordt waargenomen.

.

Nou dat vraag ik me af.
Ze is zo snel en vasthoudend.

.

Maar degene die toekijkt ook.
Verander uw manier van kijken naar uzelf.
Zie uw jongere zus.

.

Die heb ik niet.

.

De jongere versie van uzelf.
En begrijp dat de oudere zus toekijkt.
Kwaad op haar blijven, zal niets veranderen.
Haar zien in haar strijd, haar hulpeloosheid,
haar kwetsbaarheid des te meer.

.

.

En als u haar zo ziet,
uw boosheid laat weggaan
en een mildheid treedt naar voren,
dan spreek haar geluidloos toe.

.

Wat moet ik dan zeggen?

.

‘Word rustig, lief zusje.
Je hoeft niet zo ontzettend je best te doen.
Geef jezelf niet zo snel weg.
Laat je niet gebruiken en misbruiken…’

.

En dat moet helpen?

.

‘…ik ben bij je.
Ik zal je helpen rustiger te worden,
terug te keren naar hoe je eigenlijk bent.’

.

.

‘Ik zie hoe je zo heel erg je best doet,
maar dat hoeft net meer.
Het is gedaan.
Je bent nu zo ver dat je dit achter je kunt laten…’

.

.

‘…ik zal je helpen.
Ik ben je oudere zus
en zal je niet meer veroordelen
maar je de weg wijzen.
Ga je mee?

.

.

(c) Theije Twijnstra

Als kunstenaar zou ik wel vaker geïnspireerd willen zijn.
Is daar ook een methode voor?
Nu kan ik dagen naar het lege doek staren
maar er komt niks.
Dan ga ik maar schetsen
in de hoop dat de druk om iets te doen
van me afvalt.
Maar ook als ik zo vrij krabbel op papier
komt er geen idee naar voren.
Ben ik wel een kunstenaar? vraag ik me dan af.
Is dit wel mijn leven?
Maar dan kijk ik om me heen
en zie mijn werk
en dan voel ik weer met hoeveel plezier en energie
ik eraan gewerkt heb.
Dan is alle twijfel weer weg.
Maar direct erna gaat het gevecht weer verder:
en nu?
Wat zal ik nu maken?
Mijn vriendin heeft een baan
en vindt het best dat ik schilder en nauwelijks wat verdien.
Ze heeft er alle vertrouwen in dat ik zal doorbreken.
Maar er zijn zo veel kunstenaars!
Academies spugen ze uit zoals een gehaktmolen gehakt uitspuugt.
Je moet wel echt heel goed zijn
om erboven uit te steken.
Dan denk ik weer:
ben ik wel praktisch bezig?
Zit ik niet te dromen?

.

Je hebt een heleboel vragen.
Probeer de belangrijkste naar voren te brengen.

.

De belangrijkste?
Hoe kan ik vaker geïnspireerd worden?
Ik heb ideeën genoeg
maar ik keur ze bijna meteen af.
Ik wil iets anders.
Iets sterkers,
iets waarvan ik vindt dat het noodzakelijk is.

.

Waarom wil je kunst maken?

.

Omdat ik dat het mooiste vind om te doen.
Kantoorwerk ligt me niet.
Voel ik me opgesloten.
Handel zegt me niets.
Een technisch beroep vind ik alleen leuk
als het met kunst te maken heeft.

.

Dus je doet aan kunst omdat het overblijft?

.

Nou dat vind ik wel heel negatief geformuleerd.
Ik vind kunst het leukste om te doen
.

.

Wat wil je uitdrukken?

.

Dat weet ik niet.
Ik ben zoekende.
Ik heb nog geen richting gevonden waarop ik door kan.
Ik zou zo graag doorgaan in iets.
Dat je iets op het spoor bent
en steeds dieper doordringt.
Steeds dichterbij komt.
Ik zwalk.

.

Om tot iets te komen
beleef je verschillende perioden in je ontwikkeling.
Probeer duidelijk te maken in welke periode je nu bent.

.

Periode?

.

Ja.
Zie je leven als een lange lijn
en zie je zelf nu op een bepaald punt op die lijn.
Waar sta je dan?

.

Geen idee.

.

Goed.
Laten we deze periode de Grote onbekendheid noemen.

.

De grote onbekendheid?
Ja, dat spreekt me aan.

.

Je bent nu in de periode van de grote onbekendheid.
Hoe kom je door deze periode heen?

.

Dat weet ik juist niet.

.

Dat weet je wel.
Je moet alleen meer moeite doen.
Als je voor een raadsel wordt geplaatst,
wat doe je dan?

.

Ik hou niet van raadsels.
Die los ik nooit op.

.

Maar nu moet je dat wel doen.
Het raadsel heet:
hoe kan ik door de periode van de grote onbekendheid komen?

.

Geen idee.

.

Hoe kom je door een dicht oerwoud?

.

Met een machete een pad maken.

.

Maak dit pad nu via je kunst.

.

Hoe?

.

Door te beginnen.
Je begint te schilderen vanuit de gedachte
dat je zo al werkend ergens zult komen.
Zolang je voor een leeg doek zit,
wacht je op een beeld.
Dit beeld zet je dan tot schilderen aan.
Wacht niet op het beeld.
Ga het oerwoud in en ontdek wat daar is.

.

Gewoon beginnen met schilderen?

.

Niet gewoon.
Het schilderen is bedoeld om je vrij te maken
van de vorige periode.
Alleen door nu op een nieuwe,
andere manier te werken,
zonder beeld vooraf,
zul je je van je oude werkwijze kunnen bevrijden.

.

Gewoon beginnen en zien wat er gebeurt?

.

Beginnen en ontdekken wat je tegenkomt.

.

En als ik niets tegenkom?

.

Dan ga je gewoon door.
Net zolang tot je wel iets tegenkomt.

.

En ik hoef niet te weten wat ik doe?

.

Ja, dat weet je wel.
Maar niet als beeld.
Alleen als gevoel.
Ga op weg,
gebruik je middelen en verlaat de oude weg
die je naar dit punt van verandering heeft geleid.

.

Hm… Het lijkt me wel spannend.

.

Verleg de aandacht van je kunst naar jezelf.
Jij bent die onbekendheid.
Ontdek via de verf wie zich in jou verschuilt.

.

(c) Theije Twijnstra

Waarom bemoeit iedereen zich zo met elkaar?

.

Kun je een voorbeeld geven?

.

Nou, ik heb last van bepaalde lichamelijke klachten.
Hartkloppingen om precies te zijn.
Soms voel ik het zo hard bonzen
dat ik denk dat ze aan het heien zijn.
Maar dan denk ik: Aan het heien?
Het is middenin de nacht.
Een andere keer voel ik dat het heel snel klopt.
Of onregelmatig.
Soms word ik bang.
Maar op de een of andere manier voel ik
dat het zich vanzelf zal herstellen.
Dat ik iets moet verwerken op deze manier.
Zodra ik hierover vertel
komt iedereen met adviezen
die allemaal één kant op wijzen:
je moet naar de dokter gaan!
Je moet je laten onderzoeken.
Je speelt met je gezondheid.
Ze maken me met hun reacties banger dan ik ben.
Waarom kunnen mensen niet gewoon je verhaal aanhoren
zonder zich steeds met alles te willen bemoeien?

.

Omdat ze zelf bang zijn.
Ze leggen hun angst bij jou neer.
Jij moet doen zoals ze zelf zouden handelen.

.

Maar waarom?
Waarom accepteren ze mijn reactie niet?
Waarom willen ze dat ik als zij reageer?

.

Ze denken omdat ze om jou geven.
De achtergrond wijst echter naar hun eigen onzekerheid.
Ze willen deze niet onder ogen komen
.

.

En daarom moet ik naar de dokter?

.

Ja. Je moet ze geruststellen door je gedrag.
Door je aanpassing aan wat algemeen gedacht wordt.

.

Waarom vinden ze het moeilijk zoals ik het doe?
Zijn ze jaloers?

.

Ze zijn vooral bang.
De vraag is echter:
hoe kun je het best met je omgeving omgaan als dit speelt?

.

Heel graag.
Het irriteert me.
Je trekt het je toch aan.
Ik begin erover te praten
omdat ik wil vertellen hoe het met me gaat.
Maar meteen komen de dwingende adviezen.
Mijn reactie is: ik vertel niet meer hoe het met me gaat,
want anders begint het gezeur weer.

.

Kun je duidelijk maken hoe je het beleeft?
Waarom je voor jouw benadering kiest?

.

Ik probeer het.
Maar dan kijken ze je glazig aan.
Zo van: die is niet helemaal in de wereld.
Direct erna komen de gruwelverhalen van anderen
zodat je flink bang zult worden
en meteen naar de dokter zult rennen.
Waarom vinden velen het zo erg
dat je een eigen weg wilt gaan?
Wat is daar zo bedreigend aan?

.

De meeste mensen hebben nog weinig vertrouwen
in het eigen waarnemen opgebouwd.
Ze vertrouwen op het oordeel van deskundigen,
vooral op medisch terrein ligt dit heel gevoelig.
Dit laat zien hoe het leven wordt beleefd:
als een carrousel van gevaren die elk moment kunnen opduiken
en je bestaan overhoop kunnen gooien.
Dit schrikbeeld speelt onderhuids de hele dag door hun dagen,
vooral als mensen ouder worden
of als ze het een en ander hebben meegemaakt in de directe nabijheid.
Het bestaan wordt als heel fragiel beleefd.
Angst voor hun einde bepaalt hun denken.
Angst voor afhankelijkheid,
angst voor beperkingen,
het stuurt hun algemene gedrag aan.
Zodra er iets van ziekte of gevaar in de buurt komt,
reageren ze daar fel op.
Het is alsof hun eigen bestaan in gevaar komt,
alleen al doordat het bij iemand afspeelt die ze kennen.

.

Maar hoe kan ik me hiervoor afsluiten?
Gewoon niets meer zeggen?

.

De vraag is: waarom wil je het vertellen?

.

Omdat ik wil vertellen hoe het met me is.

.

Blijkbaar zijn ze daarin niet geïnteresseerd.

.

Hoe bedoel je?

.

Als ze wel geïnteresseerd waren,
hoorden ze jouw mening aan,
zouden ze belangstelling tonen voor jouw benadering.
Het verschil tussen jou en hen
zou geen spanningen oproepen maar een open gedachte-uitwisseling .

.

Dat zou mooi zijn.

.

Maar omdat emoties een grote rol spelen is dit onmogelijk.
Ze zullen jouw verhaal afwijzen.

.

Dus ze zijn niet wezenlijk in mij geïnteresseerd?

.

Angst en openstaan voor afwijkende gedachten gaan moeilijk samen.
Angst is als een beeldverkleiner
en maakt alleen zichtbaar wat door de angst wordt opgemerkt.
Jouw reactie op je hartavonturen vinden ze dom,
gevaarlijk maar vooral heel bedreigend.

.

Wat is daar zo bedreigend aan?

.

Het gaat niet om jouw specifieke reactie
maar om het tarten van een algemeen levensbeeld.
Je ondermijnt hun levensopvatting
en daarmee de fundamenten van hun bestaan.

.

Dus niets meer zeggen?

.

Ga verder met je eigen onderzoek.
Weinigen zijn werkelijk geïnteresseerd in ons.
Laten we dat accepteren als een uitnodiging

de relatie met onszelf nog beter te maken.

.

(c) Theije Twijnstra

Hoe komt het dat mensen zo kunnen veranderen als ze dement worden?

.

Wie verandert er zo?

.

Mijn moeder.
Toen ze gezond was, was ze altijd dominant.
Ze wist de aandacht te trekken zodra ze ergens binnenkwam.
Ze bemoeide zich overal mee.
Ze kon behoorlijk doordrammen om haar zin te krijgen.
Je wist in je achterhoofd wel dat ze het goed bedoelde,
maar meestal liep het toch op ruzie uit.
Tenzij je je gedeisd hield en deed zoals zij het graag wilde.

.

En hoe is ze nu?

.

Nu is ze heel bescheiden, vriendelijk, lief.
Gewoon heel lief.
Hoe kan dit?
Hoe kan het karakter zo veranderen?
Komt het allemaal door die ziekte?

.

Uw moeder is niet veranderd.
Ze heeft alleen haar masker afgezet.

.

Masker?

,

Velen meten zich een gedragsmasker aan.
Deze gedragshouding ontwikkelt men al vanaf de jongste jaren.
Het is een manier om je staande te houden in relatie tot anderen.
Sommigen kiezen voor een behoeftig overkomende bescherming.
Ze stralen een zekere hulpeloosheid uit
maar ze zijn helemaal niet zo hulpeloos.
Het is een strategie om zichzelf te kunnen verdedigen.
Anderen zijn juist extravert.
Ze kiezen voor de aanval,
maar ook deze houding is in wezen defensief.
Uw moeder koos voor haar beschermingsstrategie
omdat ze ervan overtuigd was
dat die haar het meeste zou opleveren.
Was ze in wezen ook zo agressief?
Nee.
Nu de dementie haar ‘gereedschap’ heeft ontnomen
blijft ze ongewapend achter.
En dat is wat u nu ziet.

.

Dus mijn moeder is in werkelijkheid veel zachter van karakter?

.

Dat blijkt nu.
Er is niets meer op te houden.
Sommigen worden juist heel boosaardig.
Ze leefden boven hun stand door zich heel keurig,
beleefd en fatsoenlijk voor te doen,
maar hun werkelijke gevoelsleven ziet er minder rooskleurig uit.

.

Maar dat is een uiterst treurige constatering!

.

Het is de weg naar onszelf
die we langs vele vermommingen moeten zien te bereiken.
Zolang we maskers opzetten,
voelen we ons nog te onzeker,
hebben we nog te weinig eigenheid opgebouwd
om ons daarop te durven verlaten.
Een masker bedenk je.
Niet met je rationele vermogens
maar met je emotionele patronen.
Heel geleidelijk ontwerpt een kind het masker dat bij hem past.
Wie meer gevoelsleven heeft ontwikkeld,
voelt zich op een zeker moment in zijn leven ingesnoerd door het ontworpen masker.
Hij of zij voelt dan het onechte van het eigen gedrag.
Men neemt zichzelf steeds vaker waar te midden van anderen.
De scheiding tussen de gemaskerde,
de zich aanpassende en de naar eigenheid verlangende persoon
begint zich af te tekenen.
Deze strijd speelt zich op een bepaald moment in een ieder af.
Er is niemand die zich achter zijn masker prettig voelt.
Maar eerst moet de belangrijkheid van veiligheid minder zwaar wegen
dan het verlangen naar vrijheid.
Het is op dat snijpunt dat de grote ontmaskering gaat beginnen.

.

Ik vind het toch een beetje een bedroevende gedachte
dat mijn moeder in wezen veel zachter was
dan ik haar heb leren kennen.
Waarom is het zo moeilijk zonder masker te leven?

.

Het is de leerweg van een ieder
om via opbouw naar afbouw te gaan.
Om via het opzetten van een masker
naar het afzetten van het masker te gaan.
Zo leren we onze plaats tegenover onszelf
en tegenover anderen kennen.
Alleen zo leren we te begrijpen
dat elke ander die we in ons leven tegenkomen
de functie heeft ons naar onszelf te leiden.
Dit gebeurt door onszelf,
niet door een ander.
Die is alleen de aanleiding.
Hoe meer we leren dat we in de allereerste plaats
een relatie met onszelf moeten opbouwen,
een zo eerlijk mogelijke relatie,
en dat daarna de relatie met anderen als vanzelf zal ontstaan,
hoe minder we de behoefte zullen hebben ons te verbergen.

.

Ik had een heel andere jeugd kunnen hebben…

.

Begrijp dat u heeft meegemaakt wat voor u de beste omgeving was om in te groeien.
Verlaat de spijt,
wees dankbaar dat u uw werkelijke moeder nog kunt leren ontmoeten
en neem elk deel van de reis die we leven noemen
als het beste deel dat u beleeft.
Met spijt beschuldigt u uw moeder en bestraft u zichzelf.
Zie de strijd die uw moeder heeft doorgemaakt.
Niet om u een ongelukkige jeugd te bezorgen
maar om zich veilig te voelen achter het masker.
Zie haar nu in haar bevrijding van dit gedrag
en denk na over uw eigen maskers.
Daarmee doet u recht aan haar en aan uzelf

.

(c) Theije Twijnstra

Gelooft u in geesten?

.

Ik geloof of beter gezegd,
ik weet dat er een leven na het aardse is.
Bedoelt u dat?

.

Zoiets.
Ik zal maar meteen ter zake komen.
Ik woon alleen in een groot huis.
Het is vanuit de familie in mijn bezit gekomen.
Het is een heerlijk huis.
Vredig, vriendelijk,
ik heb er nooit iets gemerkt van negativiteit.
Ook de mensen die er kwamen of logeerden,
voelden zich stuk voor stuk welkom door het huis.
Hoe groot, oud en onoverzichtelijk het ook is.
Maar de laatste tijd is er iets veranderd.
Er gebeuren dingen.

.

Zoals?

.

Zoals geluiden die ik niet kan verklaren.
Geklop, voetstappen op de trap,
deuren die zonder reden dichtslaan.
In het begin merkte ik het wel
maar schonk er geen bijzondere aandacht aan.
Ik dacht dat het wat tocht was,
een scharnier die uit het lood was geraakt, dat soort dingen.
Maar toen begonnen er dingen te verplaatsen.
Dat was heel onaangenaam.
Dan kwam ik ’s morgens beneden
en waren alle stoelen in de salon naast elkaar gezet,
alsof het bioscoopstoelen waren.
De andere keer stonden ze zo voor de deur
dat ik de kamer niet binnen kon komen.
Met hulp van anderen en dan nog met heel veel moeite is het me gelukt.
Wat is dit?
Zijn dit spoken?
Wil iemand een grap met me uithalen?

.

Kunt u zich dit laatste voorstellen?

.

Nee, niet echt.

.

Dan is er sprake van niet aardse energie in uw huis.
Heeft u de laatste tijd een cadeau gekregen of iets gekocht?
Iets van antiek bijvoorbeeld?

.

Nee.
Ik heb al genoeg.
Ik hoef er niets meer bij te hebben.
Gekregen? Nee, geen antiek.

.

Of iets uit een exotisch land
waar nog allerlei rituelen worden uitgevoerd?

.

Nee.
Ik heb wel veel koloniale spullen in huis.
Heeft het daarmee te maken?

;

In dit soort situaties zijn vele mogelijkheden denkbaar.
Wanneer is het begonnen?

.

Een paar maanden geleden.
Eigenlijk weet ik het nog heel precies.
We waren als broers en zussen bij elkaar
om de verjaardag van tante te vieren.
De zus van mijn moeder.
Ooit was zij degene die in dit huis woonde
tot mijn ouders hier kwamen wonen.
Ineens woonde we in een soort kasteel
waar we door de gangen fietsten,
van trapleuningen gleden
en in de eetzaal een kabelbaan mochten maken.
Dat kon gemakkelijk want de eetzaal is twee keer zo groot
als een doorsnee schoollokaal.

.

Was uw tante een aangenaam persoon?

.

Ze was vooral een heel materialistisch persoon
die door mentale stoornissen werd geplaagd.
Tot het zo erg werd dat ze niet meer in staat was zichzelf te onderhouden.
Ze werd een gevaar voor zichzelf.
Mijn ouders hebben haar toen laten opnemen.
Ze voelde dit als verraad.
Dat weet ik nog weel.
Ze was woedend, schreeuwde,
krijste zo hard dat de ambulancebroeders
de sirene hadden aangezet om haar hysterie te overstemmen.
Zou zij dit veroorzaken?

.

Hoelang is ze al overleden?

.

Ze leeft nog.
Ze is weliswaar in comateuze toestand
maar ze is niet dood.
Kan dat?

.

Hoelang ligt ze al in coma?

.

Sinds een paar maanden…

.

Probeer uw tante gerust te stellen
dat u goed op het huis zult passen.

..

Meent u dat?
Een paar dagen geleden ging het door me heen:
straks word ik net zoals tante.
Moet ik ook dit huis uit.
Doet tante dit alles?

.

Ze kan vanuit haar toestand uittredingen maken naar dit huis.
Ze was er ten slotte erg aan gehecht.
Ze bevindt zich nu in een soort sfeer tussen de aarde en haar vervolgleven.
Sommigen in coma ervaren niets,
anderen ervaren paradijsachtige gevoelens.
Uw tante zou terug kunnen willen gaan naar haar geliefde huis,
nu haar gevoelsleven min of meer vrij kan gaan waar het wil.
Haar paradijs.
Als ze hier komt, merkt ze dat haar huis bewoond is.
Dat wil ze niet.
Ze weet niet wie er woont,
alleen dat er een energie is die ze weg wil hebben.

.

Ja, ze was heel erg op zichzelf.

.

Leg haar uit hoe het met haar is.
Vertel haar dat ze in coma ligt,
dat ze heel waarschijnlijk binnenkort verlost zal worden
van deze toestand waarin ze zich nu bevindt.
Zeg haar dat je heel goed op haar huis zult passen.
Mocht ze dit niet opnemen of willen aanvaarden,
dan wacht tot ze overleden is.
Waarschijnlijk zullen de verschijnselen dan stoppen,
want ze zal dan naar haar eigen afstemming worden gebracht.

.

Tante…

.

(c) Theije Twijnstra

Hoe je weg te vinden te midden van alle berichten die op je afkomen?
Welke berichten zijn zelf weer onderdeel van misleiding?
Waarin worden we misleid?
Bestaan complottheorieën omdat ze een waarheid aan het licht brengen
of zijn ze er juist om verwarring te zaaien
zodat de theorie zelf voor de misleiding zorgt?
Is het nog mogelijk een waarheid te ontleden
of moeten we constateren dat we dat punt voorbijgeschoten zijn
en niet meer in staat zullen zijn de waarheid te achterhalen?
Er is te veel informatie
en het is te vaak conflicterend
waardoor de misleidende krachten verzekerd zijn
van een zelf regulerend systeem van verwarring, chaos, tegenstellingen, vaagheden, onthullingen die in wezen bedekkingen zijn
en nog vele andere strategieën die inzage onmogelijk maken.
Hoe ziet u hier tegenaan?

.

Voor het vinden van de werkelijkheid van een gebeurtenis
kan alleen de logica ons verder brengen.
Deze logica moet echter wel ontwikkeld zijn of ze legt het af
tegen de misleiding.

.

Wat bedoelt u met ontwikkelde logica?

.

Er is een logica vanuit het niveau van de ratio
en er is een logica op het niveau van het gevoelsleven.
Alleen wanneer beide niveaus samenwerken
zal het mogelijk zijn de misleiding te doorzien.
Wanneer de misleiding alleen rationeel bestreden wordt,
legt deze benadering het af
omdat de misleiding gebruikmaakt van vele emotionele componenten
zoals angst, bedrog, overheersing.
Tegenover deze emotionele invloeden legt het rationele het af
zoals ook een rationele partner het in de privë-sfeer
aflegt tegenover een emotionele partner.

.
Wat is dan nodig om misleiding te doorgronden?
Is misleiding te doorgronden?
Welke benadering heeft meer kans?

.

Zoals het nu gaat zal er niets veranderen
omdat de onthullende mediakrachten geen ander motief hebben
dan de ‘waarheid boven tafel te krijgen’
zonder daarbij in de gaten te hebben
dat ze zelf ook weer bespeeld worden
en in kaders worden gehouden waarbinnen ze mogen onthullen.
Ze kennen zichzelf te weinig
om hun eigen ijdelheid, concurrentiegevoelens
en verlangens naar een doorbraak in hun carrière
te leren losmaken van hun werk.
Daar waar ze met hun eigen verlangens bezig zijn,
zijn ze niet meer in staat door de misleiding te breken.

.

Maar hoe moet het dan?
Welke eigenschappen heeft men nodig
om daartoe wel in staat te zijn?

.

Begrijp daarvoor eerst wat misleiding is.
Misleiding dient het doel van de macht.
De macht moet bewaard, verstevigd en waar nodig verdedigd worden.
Het verlangen naar macht komt voort uit angst.
Waarom zou men anders macht willen bezitten?
Macht als ultieme bezwering van de angst.
Hoe meer macht men bezit hoe minder reden er is bang te zijn, is de gedachte.
Deze gedachte is direct verbonden met leven en dood.
Wie in zijn bestaan bedreigd wordt,
voelt direct de angst voor de dood.
Deze angst doorademt het leven
en zorgt ervoor dat macht en controle getolereerd worden.
Wie leert door dit levenssysteem te breken,
maakt zich los van de vele beïnvloedingen
die met dat systeem samenhangen.
Angstige mensen worden angstig gehouden.
De beste manier om dit te doen
is door ze mentaal zo te kneden
dat ze maximaal afhankelijk worden.
Door het iedereen steeds makkelijker te maken
zodat bijna niemand meer gebruikmaakt van eigen vermogens
maar volledig heeft leren vertrouwen op apparaatjes,
voorzieningen en diensten,
hoe afhankelijker velen worden.
Zelf berekeningen maken zal door steeds minder personen gekund worden.
Waar het oosten ligt en hoe men zonder navigatie
in een bepaalde plaats zou moeten komen,
het zijn maar enkele voorbeelden van een zelfstandigheid
die de moderne mens meer en meer wordt ontnomen.
Alles wordt voor hem gedaan, bedacht, uitgerekend en aangewezen.
Al deze voorzieningen en aangename patronen
kunnen hem echter ook plotseling ontnomen worden.
Als dat gebeurt zal hij merken hoe afhankelijk hij in korte tijd is geworden.
Maar veel erger dan dit is de mentale leegte
die zich in hem heeft opgebouwd
waardoor elke onafhankelijke gedachte
zo goed als onmogelijk is geworden.
Vanuit deze achtergrond is het heel moeilijk
de misleidende krachten te doorzien en de waarheid te vinden.

.

Dus het is al te laat?

.

Het is nooit te laat.
Het is de opdracht voor ieder individu
zich te bevrijden van misleidende krachten
door de misleiding als eerste in zichzelf te leren doorzien.

.

Hoe moet dat?

.

Wanneer je elke dag twee misleidingen in jezelf kunt opsporen,
ben je ook in staat er een in de wereld te doorzien.

.

Hoe moet ik mijn misleidingen opsporen?

.

Door de eenvoudige vraag:
ben ik nu eerlijk?
Vele keren op een dag sjoemelen we met de waarheid.
Daar zullen we eerst vanaf moeten.
Ben ik eerlijk door dit op deze manier te zeggen?
Door zo te reageren?
Of voel ik de werkelijkheid anders op dit moment?

.

Maar je kunt toch niet alles er uitflappen?

.

Het begint ermee dat je jezelf deze vraag stelt.
Keer op keer.
En dat je ontdekt hoe vaak je niet eerlijk bent
ten opzichte van wat je op dat moment voelt.
Wanneer je dat leert opsporen ontstaat het vervolg:
wat kan ik doen?
Waarom ben ik niet eerlijk?
Iedereen heeft daar een eigen reden voor,
deze redenen hangen samen met angst.
Stap voor stap dringt u zo door in de eigen innerlijke wereld
en leert u vorm te geven aan wat u werkelijk bezighoudt,
actueel beleeft
en verlaat u de misleidende wereld van beleefdheden,
gewoonten, gemakkelijkheden.
Wie dit beoefent, stelt zichzelf steeds meer in staat
tot het doorgronden van wat waar is in de wereld en wat niet.

.

Dus de wereld laat ons alleen maar zien hoe we zelf zijn?

.

Kan het anders?

.

(c) Theije Twijnstra

Ik wil graag veranderen.
Steviger worden.
Ik praat altijd iedereen naar de mond.
Ben zo bang voor ruzies of woordenwisselingen
dat ik bij voorbaat vriendjes met iedereen wil zijn.
Tot aan de pakketbezorger toe.
Tot aan willekeurige voorbijgangers toe.
Tegen iedereen ben ik aardig, vriendelijk,
groet ik, maak ik een praatje.
Maar het begint me steeds meer tegen te staan.
Alsof ik naar mezelf kijk en denk:
wat een aanstelster.
Doe gewoon.
Je voelt het helemaal niet zo.
Hou op met dat onderdanige slavengedrag.
Maar ik weet niet hoe.

.

Wat stoort u het meest aan uzelf?

.

Dat het zo vanzelf gaat.
Het is al gebeurd voordat ik het in de gaten heb.
Dan hoor ik mezelf zeggen:
Goedemorgen! Alles goed met u?
Fijn weer is het hè?
Ik wens u een hele mooie dag.
En dan denk ik: wat een tekst!
Ik lijk wel een verkoper van een nieuw product.

.

Wat probeert u aan de man te brengen?

.

Dat ik een heel aardig en goed mens ben.
Op school ook.
Haal ik mijn kinderen op,
maak ik met een heleboel mensen een praatje,
vergeet ik mijn eigen kinderen
omdat ik zo druk ben met anderen en hun kinderen.

.

Dat u een goed mens bent.

.

Ja. Maar als ik me ineens realiseer
dat ik mijn eigen kinderen heb vergeten,
voel ik me helemaal niet zo.
Toch kan ik het gesprek niet meteen afbreken,
terwijl ik weet dat mijn kinderen op me zitten te wachten.
De ander praat dan nog door,
met haar kinderen naast zich,
die hoeft zich nergens zorgen over te maken.
Ik hoor het aan, glimlachend, geduldig,
alsof ik alle tijd van de wereld heb,
terwijl mijn hart bonkt: je kinderen wachten op je!
Dit gebeurt heel vaak:
dat ik de mensen waar ik het meest om geef,
verwaarloos en de mensen die ik helemaal niet ken alle aandacht geef.

.

Degene die van u houden accepteren u zo ook wel.
Tegenover de ander wil u nog geliefd worden.
Waarom is dat zo belangrijk voor u: geliefd te zijn?
Aardig gevonden te worden? Gewaardeerd te worden?
Welke behoefte steekt hierachter?

.

Geen idee.
Ik heb het altijd al gehad.
Maar nu ik het zelf in de gaten krijg,
begint het op te breken.
Ik wil er vanaf.

.

Waar wilt u vanaf?

.

Van dat eisende.

,

Eisende?

.

Ja.
Ik eis liefde.
Ze móeten het me geven.
Ik ga net zolang door totdat ze me aardig vinden.
tenminste, dat ik denk dat ze me aardig vinden.

.

U dwingt de liefde af?

.

Ja. Zo zie ik dat nu we het erover hebben.

.

Hoe weet u dan dat men echt van u houdt?
Houdt uw partner van u?
Houden uw kinderen van u?

.

Ja, dat weet ik.
Ik weet het omdat ze me op een bepaalde manier aankijken.
Alsof ze zien hoe onecht ik vaak doe
en dat ze het me niet kwalijk nemen.
Ze nemen me in mijn zwakte.
Dat voel ik.

.

Tot ze er genoeg van krijgen.

.

Hoe bedoelt u dat?

.

Tot ze denken:
‘nu weten we het wel.
Je honger naar aandacht is zo groot,
nu is het niet leuk meer.
Je doet alleen je best omdat je er aandacht voor terug wilt hebben.
Je houdt niet echt van ons.’

.

U maakt me bang.
Zal dit kunnen gebeuren?
Dat ze genoeg van me krijgen?

.

U krijgt er toch zelf ook genoeg van?
Waarom zij dan niet?

.

Ik word hier heel erg bang van.
Dan heb ik niemand meer!

.

U moet een keuze maken.
U kunt niet met iedereen bevriend zijn.
Dat is ook niet nodig.
Maak uw aandacht oprecht.
Haal het uit het patroon waarin het nu zit.

.

Hoe doe ik dat?

.

Stel u voor dat u doodgaat.
U kijkt terug op uw leven.
Wat valt u dan op?

.

Doodga.
Dat ik terugkijk?

.

Hoeveel mensen komen als vanzelf naar voren?

.

Mijn man… de kinderen, mijn ouders…
twee vriendinnen… een schoolmeester van vroeger…

.

Waarom?

.

Wat bedoelt u?

.

Waarom die mensen?
Waarom blijven zij over?
Een paar mensen.
Alle anderen waren niet meer dan passanten.
Ze lossen op zodra ze voorbij zijn gegaan.
Dat is de werkelijkheid in ieders leven.
Hoe beter we in staat zijn
om het werkelijke aandacht te geven
en het passerende voorbij te laten gaan,
hoe meer we onszelf als werkelijkheid leren beleven.
En daarmee de aandacht aan dat in onszelf
dat eveneens durend is en altijd bij ons zal blijven.
Verlaat de behoeftige die aandacht eist
en vind de aandachtige die geeft vanuit het durende in zichzelf.

.

Maar hoe doe ik dat?
Ik zou het dolgraag willen naar hoe bereik je dat?

.

Door elke dag even dood te gaan,
terug te kijken op uw leven
en steeds duidelijker te zien
wie blijft en wie oplost.
Al het oplossende is uw verlangen.
Al het blijvende bent u.

.

(c) Theije Twijnstra

U weet overal antwoord op.
Gadverdamme, denk ik dan,
was het maar zo eenvoudig.
Maar het leven is niet met een paar geruststellende antwoorden klein te krijgen.
Wie denkt u wel w
ie u bent?
Het bestaan is een worsteling.
Ik ken niemand die het niet moeilijk heeft.
We doen ons best.
We proberen er iets van te maken.
Maar zoals u altijd met antwoorden komt,
oplossingen en aanbevelingen,
daar moet ik van kotsen.

.

Waarom?

.

Omdat het niet waar is!
Het leven is rot,
het is zwaar en niet zomaar op te lossen.
Het is een strijd
en wel een die je nog verliest ook.
Hoe hard je ook je best doet.

.

Waarom bent u zo kwaad?

.

Omdat het zo is!
Waarschijnlijk heeft u nog maar weinig meegemaakt aan ellende
want u schrijft er zo luchtig en makkelijk over.
Maar denk ook eens aan al die anderen
die minder geluk hebben dan u.

.

Aan wie moet ik dan denken?

.

Maakt niet uit.
Overal is wel wat.

.

Wat is er met u?

.

Ach, schei uit.
Ik wil er niet over praten.
Zeker niet met u
want dan komt u weer met zo’n praatje,
zo’n oplossing waar ik de dunne van krijg.

.

Waarom praat u dan met mij?

.

Omdat het tijd wordt dat iemand u eens goed de waarheid zegt.

.

Heeft u dat nu gedaan?

.

Nee, ik kan nog wel even doorgaan.
Maar ik heb mijn punt gemaakt.

.

Wat zit u dwars?

.

Ik wil er niet over praten.
Het is zinloos.

.

Dan sluiten we dit gesprek af.

.

Dat bepaal ik zelf wel.

.

.

Mijn zoon heeft zelfmoord gepleegd.

.

.

Ik kom er niet van los.
Ik kan er niet met mijn vrouw over praten.
Ze praat met anderen.
Ik kan dat niet.

.

Waarom niet?

.

Omdat het geen fuck helpt al dat praten!
Komt hij daardoor terug?

.

U bent er nog.

.

Nauwelijks.
Ik kan niet meer werken.
Ik loop de hele dag rond.
Ik weet niet waar ik naar toe moet.
Mijn vrouw vindt dat ik naar een psychiater moet voor antidepressivum.
Dan word je rustiger, zegt ze.
Maar ik ben kwaad.
Ik wil kapot maken.
Ik wil breken.
Vernietigen.
Soms rijd ik zo hard dat ik denk:
een klein beetje naar rechts en alles is voorbij.

.

Ik kan u niet helpen.

.

Dat dacht ik wel.
Ik hoef ook niet geholpen te worden.
Niemand kan me helpen.

.

U kunt wel hulp vragen.

.

O ja?
Aan wie dan wel?
Ik vertrouw niemand meer.
Mijn zoon en ik waren de dikste maatjes.
We vertelden elkaar alles.
Maar hiervan wist ik niets.
Hij heeft me verraden.
Was al dat andere wel echt?
Of was het ook gelogen?

.

U kunt hulp vragen.

.

Ik heb geen hulp nodig.
Ik red me wel.
Niemand kan me helpen.
Met mij gaat het goed.
Heel goed zelfs.
Ziet u wel, ik heb een lach op mijn gezicht.

.

U kunt hulp vragen.

.

Schei uit met je hulp vragen.
Mijn zoon is dood.
In duizenden stukjes hebben ze hem van het spoor gehaald.
Hij paste in een schoenendoos.
En het was een beer van een vent.

.

Kijk mij aan.

.

.

Als u zo kwaad bent,
als u zo rondloopt,
als u zo niet weet wat u moet doen,
dan vraag in gedachten om hulp.
Zeg alleen: help mij.
Wie mij kan horen, help mij.

.

Maar ik loop daar alleen.

.

Dat moet ook.
Dit is hulp van een kant die u nog niet kent.
Vraag in gedachten hulp bij uw gevecht om tot rust te komen.

.

.

U zucht.
U gelooft me niet.
U denkt: daar komt hij weer met zijn antwoorden.
Maar begrijp dit:
als u alleen bent en u vraagt om hulp
dan zult u de hulp krijgen die bij u past.
Die u kan bereiken.
Geef uzelf de kans tot rust te komen.
Geef uzelf de mogelijkheid uzelf te redden.
U bent een trots mens.
Hulp is voor doetjes in uw ogen.
Nu heeft u het zelf nodig.
U bent nog te trots hulp van anderen te aanvaarden,
maar aanvaard deze hulp die tenminste van een zijde komt
die zich niet door uw woede en trots laat weerhouden.
U kijkt me nu aan met een uitdrukking van:
moet ik hem vertrouwen of niet.
Vertrouw me niet.
Vertrouw me pas als u hulp heeft gevoeld.
Ik zeg niet dat u hulp zult krijgen.
Ik zeg alleen dat u moet leren hulp te vragen.
Als u dat kunt, komt de rest ook.

.

Als je me bedondert…

.

Vraag het oprecht.
Vraag vanuit uw wanhoop en wacht af wat er dan gebeurt.

.

.

Durf uw hoofd te buigen.
Dan merkt u vanzelf wat in uw blikveld verschijnt.

.

.

Het ga u goed.

.

(c) Theije Twijnstra

Steeds vaker voel ik me machteloos, kwaad, gefrustreerd.
Het komt door de wereld waarin we leven.
De schijnheiligheid, de manipulaties, de oneerlijkheid.
Het komt op je af via het journaal, anderen,
en het wordt steeds erger.
Opener in zijn lelijkheid.
Bestaat er nog zoiets als onschuld?
Rechtvaardigheid?
Moet ik in deze wereld mijn kinderen
laten knechten en bedwelmen?
Ze zijn nu nog klein,
maar aan alles merk je de greep
die de wereld op ze heeft.
Ze richten zich als ijzerdeeltjes
naar de grote magneet van de belangen.
Maar wat hebben ze aan een moeder of een vader
die alleen maar chagrijniger wordt?
Die alleen maar kwader, verdrietiger of ongeruster is?
Dat wil ik ook niet.
Ik voel me van alle kanten ingesloten
waardoor mijn onvrede weer toeneemt.
Kun je hier uitkomen?
Of is dit de reactie van velen?
Is het misschien normaal gezeur?

.

Machteloosheid ontstaat doordat je het idee hebt
niets meer te kunnen doen om iets te veranderen.

.

Ik zou dolgraag iets willen doen.
Maar wat?
Binnenkort gaat mijn oudste naar groep drie.
De beïnvloeding begint dan pas echt.
Hoelang zal ik het volhouden ze geen smartphone te geven?
Als de hele klas er al eentje heeft?
Of de helft er eentje heeft?

.

U kunt naar de school stappen
en dit naar voren brengen.
Kom echter altijd met een plan.
Als u alleen komt klagen, draagt u niets bij.
Kom ook met een idee dat hen misschien aan het denken zet.
U kunt bijvoorbeeld opperen dat de school
alle ouders aan het begin van het schooljaar bij elkaar roept.
Niet alleen om alle gewone schoolplannen voor te leggen,
maar ook om voor te stellen
samen met alle ouders en leerkrachten
af te spreken wanneer er aan het kind een smartphone wordt gegeven.
Vele ouders ervaren hetzelfde probleem als u.
Als met elkaar wordt afgesproken dat niemand van de ouders
voor groep 7 of groep 8 een smartphone aan zijn kind geeft,
haal je de druk van dit gegeven af
en zitten ouders elkaar niet ongewild dwars
door al heel jong een telefoontje te geven.
Vaak zijn ouders door hun leefgewoonten
en eigen onzekerheden degene die de toon zetten
waardoor ook andere ouders
min of meer worden meegezogen
via de druk die van hun kinderen uitgaat.
Wanneer ouders en school één datum afspreken
is het tot die tijd rustig rond dit onderwerp
en kunnen kinderen geen druk meer uitoefenen op elkaar
en hun ouders door te beweren
dat zij de enige zijn die er nog geen heeft.

.

Ik weet niet of dit lukt.
En hoe moet het met al die andere kinderen die er al eentje hebben?

.

Natuurlijk zijn er vele problemen die overwonnen moeten worden.
Daarnaast houden ouders ervan hun kinderen te verwennen.
Vaak gebruiken ze hiervoor oneigenlijke motieven
zoals veiligheid, bereikbaarheid.
Maar met een smartphone neemt de onveiligheid eerder toe dan af.

.

Maar ouders willen hun kinderen wel kunnen bereiken.
Je kunt dat niet meer terugdraaien.

.

Het beste bereik dat ouders met hun kinderen kunnen opbouwen
speelt zich af in de aandacht die ze hen geven.
Werkelijke aandacht geeft de beste communicatie
en daarmee de grootste garantie op verbondenheid
waar geen smartphone tegenop kan.
Werkelijke aandacht maakt soms zelfs telepathische vermogens vrij
zodat in het geval dat het echt nodig is,
er ook contact zal zijn.
Begrijp wat er gebeurt als je voortdurend contact hebt met je kind
vanuit een angstige achtergrond.
‘Waar ben je nu?
Kijk je wel goed uit?
Hoe laat ben je thuis?
Wie is er nu bij je?’
Al deze signalen maken een kind erg onzeker
en bevordert geheimen en verborgenheden.
Geef uw kind ook de ruimte om zichzelf te zijn
en zijn omgeving te leren kennen.

.

Ik weet het niet.
Alle ouders bij elkaar roepen en ze vragen
geen smartphones aan hun kinderen te geven,
denkt u dat het realistisch is?
Dat ze dit niet heel erg betuttelend zullen vinden?

.

U voelt zich machteloos.
U voelt zich boos en gefrustreerd.
U kunt daar iets aan doen door binnen uw mogelijkheden iets op te zetten.
Nieuwe ideeën geven nieuwe energie.
Allerlei plannen, het overwinnen van kleine en grote moeilijkheden,
proberen mensen te overtuigen,
u zult zich moeten verdiepen in het onderwerp,
vorm geven aan dat wat nu nog
als een brij van ergernissen ongevormd in u leeft.
Of u blijft zich verzetten
en laat uw machteloosheid toenemen.
Of u ontwikkelt plannen
en probeert daarin anderen mee te krijgen.

.

Ik weet niet of ik het kan.

.

U kunt beginnen na te denken
of u het de moeite waard vindt uw tijd erin te steken.

.

Van die smartphones?

.

Of welke andere plannen ook die u bedenkt.
Kijk vanavond naar het journaal.
Laat de wereld u bereiken met al haar schijn en manipulaties.
Vraag u dan af: en ik?
Wat doe ik?

.

(c) Theije Twijnstra

Op 1 januari 2019 zijn bijna alle boeken in Nederland duurder geworden.

Het gevolg van een BIW-verhoging van 6% naar 9% en een mogelijke

prijsaanpassing die velen langs deze weg doorvoeren.

Bij uitgeverij Voltare blijven de prijzen echter ongewijzigd

waardoor al onze uitgaven, waar u ze ook bestelt,

dezelfde verkoopprijs hebben als in voorgaande jaren.