Mijn verhaal klinkt vast heel sneu.
Vooral door de lange duur ervan.
Lang heb ik geaarzeld of ik het wel naar voren zal brengen.
Toch doe ik het nu.
Waarschijnlijk voel ik dat het beter is.
Misschien niet voor mij maar in ieder geval voor het werkelijke.
Zal ik het vertellen?

.

Dat is aan u.

.

Ja, ik doe het.
Ik vind het heel lastig.
Al meer dan 15 jaar ben ik heimelijk verliefd.
Ik heb hem maar één keer gezien.
Tijdens een festival.
Maar vanaf dat moment wist ik het:
dat is de ware voor mij.
Maar net toen ik naar voren wilde treden om een praatje te maken,
kwam zijn vriendin of vrouw tevoorschijn.
Door de manier waarop ze met elkaar omgingen
wist ik dat ik geen kans zou hebben.
Maar het vreemde was:
ik herkende haar ook op de een of andere manier.
Ik wist hoe ze was,
dat ze een goed mens was.
Dat ik haar per se geen verdriet wilde doen.
Vanaf dat moment ben ik actief op zoek gegaan naar een relatie.
Ik wilde hem vergeten.
Uitgummen.
Ik wilde niet dat ik ook maar één gedachte zou besteden
aan wat ik had gevoeld.
Ik kwam van de ene relatie in de andere terecht.
Sommige beter, de meeste minder goed.
Na een aantal jaren zo geleefd te hebben,
inclusief geheime relaties,
voelde ik dat ik er zo nooit zou komen.
Nooit zou ik op deze manier het geluk kunnen vinden.
Vanaf dat moment kwam die ene man weer sterker naar voren.
Onontkoombaar.
Bij hem zou ik gelukkig zijn.
Ik weet dit heel zeker,
diep vanuit mijn innerlijk.
Het is alsof ik hem ken
en dat we ons verhaal moeten afmaken.
Het is wonderlijk diep wat ik voel voor deze man.
Regelmatig probeer ik erachter te komen of zij nog leeft.
Dat gedrag strookt niet met wie ik wil zijn.
Want ook van haar houd ik.
Maar dan uit eerbied voor die persoon.
Een vriendin zei:
waarom breng je dit niet naar voren?
Misschien kunnen jullie met z’n drieën het heel gezellig hebben.
Maar dat stuit mij tegen de borst.
Dat is niet wat ik voel.
Wat kan ik hieraan doen?
Is er iets aan te doen?
Eigenlijk wil ik niet eens een antwoord weten.
Maar ook weer wel.
Het houdt me zo intens bezig.

.

Wanneer mensen elkaar moeten tegenkomen,
gebeurt dit onherroepelijk.
Ook al woont de een in Australië en de ander in Noorwegen.
Het gebeurt.
Voor u is het van belang te weten
waarom u dit moet meemaken.
Uw verbinding met deze mensen is duidelijk afkomstig
uit een gezamenlijk verleden.
U herkent ze niet voor niets zo indringend.
Waarom moet u hem tegenkomen
als u niet met hem gelukkig kunt worden?
Ook dit antwoord ligt in uw verleden
waarin u het van de andere zijde meemaakte.
Daarmee bedoel ik: nu moet u het vanaf deze zijde
van het verhaal meemaken.
De zijde van degene die het overkomt.
Toen bevond u zich aan de zijde van de veroorzaker.
Uw reactie deze mensen niet te storen
komt niet alleen voort uit beleefdheid of ethische bezwaren
maar vooral uit uw innerlijke weten
dat u niet tussen deze twee mensen zult kunnen komen.
Al was u twintig jaar jonger
en nog veel knapper dan nu,
dan nog zou u geen enkele kans maken.
Uw innerlijk weet dit eveneens.
De beste manier om dit verhaal te vervolgen
is te begrijpen dat u niets anders overblijft
dan uw vertrouwen in de werkelijkheid te verdiepen.
De werkelijkheid dat precies dat zal gebeuren
wat in het verleden is opgebouwd.
Het is onmogelijk vanuit het heden het verleden te veranderen.
Het enige wat we kunnen doen
is ons verleden aanvaarden door ons heden zo te leren zien
dat het beste met ons gebeurt.
Hoe eenzaam we ons ook kunnen voelen.
Door te vertrouwen op de juistheid van de werkelijkheid
maken we in onszelf de weg vrij
om diepere verbanden te leren ontdekken.
Daarmee werken we mee aan ons leven,
ook al gebeurt er niet wat we graag zouden willen,
maar er gebeurt wel wat ons bevrijdt
van onze oude gevangenschappen.
Van onze oude patronen.
Oude schulden.
Het is in de vrijgekomenheid van ons verleden
dat we het geluk zullen smaken dat bij ons hoort.
Tot die tijd zullen we vooral opruimen,
het overbodige leren kwijtraken,
verlangens leren begrijpen en tot rust brengen
en in vrede komen met onze situatie.
Het is vanuit deze levenshouding
dat u zich het meest op uw geluk voorbereidt.
Hoe dit ook zal uitpakken.

.

(c) Theije Twijnstra

Ik worstel met een probleem waar ik maar niet uitkom.
Er is net zo veel voor als tegen op te merken
en met wie ik er ook over spreek,
het blijft onopgelost.
Mag ik het voorleggen?

.

Ga uw gang.

.

Al jaren bezoek ik mijn vrouw in het verpleeghuis.
Ze is al een tijdje zo ver dat ze me niet meer herkent.
De ziekte heeft haar gekaapt.
Ze is nu zelfs onaardig tegen me
en tegen vreemden heel vriendschappelijk.
Toch blijf ik haar bezoeken.
Maar er groeit een afkeer in me.
Dat vind ik verschrikkelijk.
Ik wil het niet.
Is zij nog degene waar ik al die tijd van gehouden heb
of is deze weggegaan en is er een vreemde in haar gekomen?
Ik kom er niet uit.
Soms is er even een glimp van herkenning
en dan vergeet ik alle andere momenten.
Ondertussen neemt de onzekerheid toe.
Het gemis aan aanspraak met een ander breekt op.
Soms zie ik een andere vrouw
die in een vergelijkbare situatie verkeert.
We praten met elkaar.
We voelen ook dat er meer dan vriendschap gloeit.
Toch wil ik er niet aan.
Ik voel dat als verraad tegenover mijn vrouw.
Maar in een eenzame, vervreemdende periode
klinken de stemmen van anderen luider:
‘denk ook aan jezelf.
Het is geen verraad,
het is ook een deel van jouw leven.’
Dit is het dilemma waarmee ik worstel.
Zodra ik over de mogelijkheid nadenk een nieuwe relatie te beginnen,
duikt het gezicht van mijn vrouw overal op.
Alsof deze beelden me zeggen: ‘je laat me in de steek.
Nu je je moet bewijzen laat je het afweten.’
Om daarna de eenzaamheid weer dieper te beleven.
Welke raad heeft u voor een oude, verwarde ma
n?

.

In de liefde die u voor uw partner heeft opgebouwd
bevindt zich de draagkracht van uw keuze.
Hoe dieper deze tijd die u met haar heeft doorgebracht, is geweest,
hoe sterker de band blijft,
ook al is uw relatie veranderd.
Verdiep uw keuze haar te bezoeken
en richt u hierbij op het innerlijk van uw vrouw
dat ingesloten ligt in deze stoornis.
Ga voorbij aan de uiterlijke situatie,
beleef de innerlijke relatie die u en alleen u kunt ervaren.
Zo zult u zich naar een vrijheid in beleven brengen.
Vanuit deze vrijheid zult u tot een werkelijke keuze komen.
Wanneer u ten volle heeft liefgehad,
heeft u ten volle uw samenreis beleefd.
Het is vanuit deze volledigheid dat u daarna vrij zult zijn
omdat u uw liefde heeft recht gedaan.
Het is vanuit deze afgeronde vrijheid
dat u zult weten wat bij u hoort en wat niet.
Wat een ander daarvan ook zal vinden.

.

(c) Theije Twijnstra

Ik weet niet wat ik wil.
Er is zo veel dat me aanspreekt.
Maar elke keer denk ik:
maar is dat wat ik écht wil?
Ik word gek van mezelf.
En ondertussen gaat de rijd voorbij en gebeurt er niets.

.

Wat heb je vandaag gedacht?

.

Vandaag dacht ik: Fotograferen lijkt me mooi.
Ik zag een heel mooi landschap.
En ik dacht: zal ik een goed fototoestel kopen en me aan de fotografie overgeven?
Maar ik had het nog niet gedacht of ik twijfelde alweer.
Ik heb al zo veel bedacht.
Een eigen onderneming.
Een boek schrijven.
Schilderen.
In de reclame,
Films maken.
Adviseren op bestuurlijk niveau.
En het klinkt misschien gek maar ik weet dat ik het kan.
Dat ik er goed in ben.

.

Houdt dat je misschien tegen?

.

Hoe bedoel je?

.

Het idee dat je het kunt, dat je er goed in bent.
Of duidelijker: Dat er je er heel goed in zult zijn?

.

Waarom zou dat me tegenhouden?

.

Omdat je het dan ook moet bewijzen.
Zolang je geen keuze maakt, hoef je niets te bewijzen.
Maar je kunt wel doorgaan met denken dat je alles kunt.

.

Ik weet dat ik er toe in staat ben.

.

Maar je doet het niet.

.

Omdat ik geen keuze kan maken.

.

Nee, je durft geen keuze te maken.

.

Waarom niet?

.

Omdat je het dan moet waarmaken.

.

Waarom ben ik daar bang voor?

.

Omdat je iets wel kunt aanvoelen,
maar om het waar te maken heb je meer nodig dan je gevoel.
Je moet dan doorzetten.
Offers brengen.
Maar vooral moet je gemotiveerd zijn.
Gemotiveerd om ondanks alle moeilijkheden onverschrokken door te gaan.

.

Hoe word ik gemotiveerd?

.

Door je niet af te vragen wat je kunt kiezen
maar waaraan je dienstbaar kunt zijn.

.

Dienstbaar?

.

Als je dienstbaar bent aan een motivatie
die dieper gaat dan het gemakkelijke kunnen,
zul je tot veel in staat zijn.
Zolang je je niet wezenlijk dienstbaar opstelt,
ben je meer met je voldane zelf bezig,
je gemakkelijke, toegeeflijke, snel succes willen hebbende zelf,
dan met een wezenlijke taak.
Denk na wat je belangrijk vindt in je leven.
Echt belangrijk.
Denk dan na of je in staat bent dienstbaar te zijn aan dat belangrijke.
Dit betekent:
het gaat niet om jou of wat je kunt,
maar om je overgave aan wat voorbij je kleine, dagelijkse zelf gaat.
Pas als je dat hebt gevonden,
zul je iets tot stand kunnen brengen.
Zolang dat er nog niet is,
zul je in middelmatigheid blijven steken.
Iets wat je niet wilt
want anders had je al iets gekozen.
Zoek daarom naar dat waaraan je je kunt overgeven.
Dag in dag uit, met hart en ziel.
Dan vind je als vanzelf de bijpassende vorm.
Zie dit zoeken als je opdracht.
En zie je overgave aan dit zoeken
als de beste voorbereiding op wat daarna kan gebeuren.

.

(c) Theije Twijnstra

Hoe met hoogmoed om te gaan?

.

Waarom zou je ermee omgaan?

.

Je komt het overal tegen.
In de supermarkt, op je werk, in het verkeer,
in het ziekenhuis,
er is geen plaats of de hoogmoed waart er rond.

.

Wat stoort je het meest?

/

De arrogantie.
De vanzelfsprekendheid.
De minachting die uit hun ogen spreekt.
Dan hebben ze nog niets gezegd,
nog niets gedaan, hun blik heeft al gesproken.

.

Wat zegt die blik?

.

Die blik zegt: wie denk je wel dat je bent?
Je mag blij zijn dat ik je nog help.
Of toesta hier te zijn.
Maar voor mij besta je niet.
Voor mij ben je een overbodigheid.
Een nutteloos stuk vlees.

.

Waarom denk je dat je dit zo sterk beleeft?

.

Omdat het nergens op slaat.
En het veroorzaakt zo veel onnodige pijn.
Hoe kan ik hier beter mee leren omgaan?

.

Er is een reden dat het je zo raakt.
Die reden ligt in je herinnering.
Je aanraakbaarheid is het gevolg van je ervaringen.
In dit geval, je ervaringen met hoogmoed en met vernedering.
Je bent zowel zelf hoogmoedig geweest
als dat je erna vernederd bent geworden.
Beide ervaringen liggen in je herinneringen.
Daarom raakt het je zo.
Je hebt de oorzaak en het gevolg leren kennen.
Nu zie je het vanaf de buitenzijde, het derde stadium.
Door te accepteren dat je zelf hoogmoedig bent geweest
en de vernedering hebt meegemaakt,
kun je op een evenwichtiger niveau ertegenaan leren kijken.
Wanneer je de hoogmoedige ontmoet,
denk dan aan de toekomst van vernedering
die hij op dat moment creëert.
Als je de vernedering ziet,
denk dan aan de hoogmoedige die nu in evenwicht met zijn verleden komt.
Wanneer je dit tot je door laat dringen,
ontwikkel je een blik van besef.
Een besef van hoe jezelf bent geweest.
De anderen laten je de verschillende niveaus van je verleden zien.
Door je blik van besef
leer je je eerste reacties ‘te doven’.
Hierdoor wordt je blik vrij van oordeel.
Het is deze blik die het minst negatief werkt.
Noch de hoogmoed wordt aangewakkerd,
noch de vernedering beklaagd.
Je ziet de groei die plaatsvindt
en door jouw blik van besef
kan deze groei ongehinderd plaatsvinden.
Zowel bij jezelf als bij de ander.

.

(c) Theije Twijnstra

Ik voel me tot veel verplicht.

.

Zoals wat?

.

Mensen bezoeken waar ik eigenlijk geen contact mee voel.
Dingen die anderen van me vragen.
‘t Loopt een beetje door alles heen.
Verplicht om vriendelijk te zijn,
aardig, tegemoetkomend,
maar iets in mij protesteert.

.

Weet je wat dat iets is?

.

Ik denk hoe ik me werkelijk voel.

.

Wat vind je moeilijk om van jezelf te tonen?

.

Maar ik twijfel ook.
Ben ik het zelf?
Door de twijfel val ik terug in het bekende patroon.
Dat geeft toch een veiligheid.

.

Wat wil je?
Wat is een terugkerend verlangen?

.

Dat ik vrij zal zijn.

.

Vrij van wat?

.

Van verplichtingen,
dingen die ik moet doen van mezelf.

.

Als mensen zijn we goed in het voor de gek houden van onszelf.
Waarin houd jij jezelf voor de gek?

.

Dat ik niet eerlijk durf te zijn.

.

Wat gebeurt er als je het wel bent?

.

Dan verlies ik wat ik nog wel heb.
Dat mensen me mogen.

.

Wat vind je belangrijker: contact met jezelf of met anderen?

.

Ik weet dat ik het zelf ben maar ook dat het anderen zijn.

.

We komen niet verder.

.

Nee.

.

Wil je dat we verder komen?

.

Ik weet het niet.

.

Soms moet je eerst dieper ongelukkig worden voordat je echt wil veranderen.
Jij blijft nog hangen.
Je zet een stap vooruit.
En dan weer een terug.
Je twijfelt.
Je zou wel willen maar je durft niet.
Je zult nog even moeten door worstelen in deze tweestrijd voordat er iets kan veranderen.
Je houdt jezelf tegen.
Daar kan niemand iets aan veranderen behalve jij.

.

Dus ik moet ermee leren leven?

.

Nee, je moet eraan doodgaan.

.

Dat snap ik niet.

.

Je moet het patroon waarin je je nu bevindt
nog even door laten gaan
en jezelf de gelegenheid te geven
je gedrag beter te leren doorzien.
Dan zal je motief verdiept worden
en zul je in staat zijn te veranderen.
Je zult moeten leren sterven aan je actuele benadering.
Hoe meer je jezelf leert waarnemen,
hoe beter je je oude gedrag kunt achterlaten.

.

(c) Theije Twijnstra

6

Wie anoniem fulmineert, tekent met de schaduw van zijn wezen.

.

(c) Theije Twijnstra

Hoe kan ik meer rust vinden?
Ik voel me zo onrustig.
Vaak is het vooral ’s morgens vroeg,
als ik nog in bed lig.
Dan voel ik een grote onrust.
Ik heb het gevoel dat mijn hart dan ook sneller klopt.
Hoe kan ik rustiger worden?

.

Rust vind je door de onrust te ontrafelen.
Rust als ideaal, als geluksbeeld, bestaat niet.
Altijd zal er onrust zijn.
Waar het om gaat is
dat je het gevoel hebt deze onrust te kunnen veranderen.

,

Hoe dan? Ik heb al zo veel geprobeerd.
Ik heb allerlei cursussen gevolgd,
ontspanningsoefeningen toegepast,
maar wat ik ook deed,
het hielp niet of maar heel kort.

.

Rust vind je niet in een namiddag.
Onrust ontstaat niet door een incident.
Maak geen wedstrijd van je verlangen naar rust.
Leg er geen meetlat naast waarbinnen de verandering moet plaatsvinden.
Daarmee veroorzaak je nieuwe onrust.
Voor het vinden van iets waardevols,
wat rust is,
zul je bereid moeten zijn je te willen inzetten.
Ga daarom door met je zoektocht.
Ook al heb je geen direct resultaat.
Veel onrust ontstaat door onze verwachting,
onze beelden van hoe het zou moeten zijn.
En zolang het nog niet zover is,
voelen we ons onrustig.
Kunnen we ooit rustig worden
als we in de nadering ervan onrustig zijn?
Word eerst rustig in je zoektocht naar rust.

.

Hoe doe ik dat?

.

Begrijp het evenwicht dat in elke natuurlijke ontwikkeling aanwezig is.
Je onrust wil je ergens naar toe leiden.
Luister naar je onrust in die zin
dat je je afvraagt waarin je al in het klein rust kunt aanbrengen.
Zolang je je voorstelt dat je pas je doel bereikt hebt
als je helemaal rustig bent geworden,
ga je voorbij aan alle kleine stappen die eraan voorafgaan.
Waarin kun je nu al rust vinden?

.

Ik kan meer tijd nemen voor de tuin.
De tuin geeft me rust.

.

Waarom geeft de tuin je rust?

.

Omdat deze me met rust laat.
De tuin laat me aan mezelf.

.

Dan begin daar.
Kies vaker voor het werken in de tuin.
Zie je tuin als je innerlijk.
Ruim daarin op wat je als storend ervaart.
Maak de tuin rustig.
Hoe beter je dit lukt,
hoe meer de tuin jou zal vertellen hoe verder te gaan.
Begrijp dat we nog zo veel moeten leren
om onszelf een heel klein beetje te kennen en te erkennen.
Stel je tegenover jezelf als een leerling op.
Verlaat de positie van degene die het weet
of die het wil bepalen.
Of die zich voortdurend met anderen vergelijkt.
Wees een leerling van je innerlijk.
Word de leerling van je onrust.
Hoe beter je dit lukt,
hoe rustiger je zult worden.

.

(c) Theije Twijnstra

Zodra ik eerlijk ben, is het niet goed.

.

Van wie niet?

.

Van iedereen. Mama, papa, de juf… Iedereen zegt: kun je het niet anders zeggen? Minder hard? Wel eerlijk maar niet zo. Hoe dan? vraag ik. Anders, zeggen ze dan. Nu weet ik nog niet hoe het moet.

.

Wat wil je?

.

Niks. Maar niet zoals anderen.

.

Wat doen anderen volgens jou?

.

Ze liegen. Of ze doen alsof. Of ze zeggen dingen die niet kloppen. Of niet waar zijn. Maar omdat ze beleefd doen, of erbij lachen, worden ze geloofd.

.

Wat zie jij?

.

Ik zie dat ze alleen maar hun zin willen hebben, daarom doen ze zo.

.

Blijf bij wat je zelf als eerlijk voelt. Dan blijf je ook sterk.

.

Maar iedereen vindt het stom.

.

Je moet begrijpen waarom dat is.

.

Waarom?

.

Omdat ze bang zijn voor eerlijkheid. Ze vinden die hard klinken.

.

Ja, dat zeggen ze. Maar dat is niet waar. Het is zo. Als dat hard is, ben ik hard. Maar ik ben niet hard. Als ik hard was zou ik gemeen doen. Ik doe niet gemeen.

.

De meesten zijn bang voor hoe het echt is.

.

Waarom?

.

Omdat ze dan zelf echt moeten zijn.

.

Ze liegen. Dat is wat ze doen.

.

Omdat ze dat niet durven, willen ze dat jij ook zo doet.

.

Waarom?

.

Dan doe je zoals zij. Dan doet iedereen gelijk.

.

Waarom liegt iedereen?

.

Velen zijn bang zich te laten zien zoals ze echt zijn. Je merkt wat er gebeurt als je dat wel doet. Daarom met je eerst begrijpen waarom ze zo reageren. Doe je dat?

.

Ja. Ze zijn bang voor zichzelf. Ze willen blijven liegen. Waarom?

.

Omdat ze de eerlijke ontmoeting met zichzelf uit de weg gaan. Ze vinden zichzelf alleen aardig tot waar ze zich veilig voelen. Verder willen ze zichzelf niet kennen. Begrijp je dat? Later zul je dieper kunnen komen met je woorden en je gedachten. Eerst moet je leren begrijpen. Daarna vasthouden aan wat je als eerlijk voelt. Hoe moeilijk dat ook is.

.

Ik zal zeggen dat ze bang zijn voor zichzelf.

.

Laat ze reageren. Je weet nu waarom. Ga door in wat jij als echt beleeft. Dat je kritiek krijgt is niet erg zolang je weet dat het een reactie is, geen eerlijkheid. Wat vind je mooi?

.

De sterren. De zee. De wind. Ik wil stormjager worden. Heel dichtbij de orkaan komen.

.

Denk daar aan. Zie de anderen als de storm om je heen. Zie jezelf in het centrum van die storm. Zoek dwars door alle reacties steeds de stilte in jezelf. Dan zul je komen waar je wilt zijn.

.

(c) Theije Twijnstra

(5)

Alleen als bewustzijn in gelijke mate uit kennis én liefde bestaat, is er sprake van intelligentie.

.

(c) Theije Twijnstra

Hoe moet ik met mijn hooggevoeligheid omgaan?

.

Vertel me wat je voelt.

.

Ik voel alles heel sterk aan.
Wat er in mensen omgaat.
Als ze ziek zijn, voel ik wat ze voelen,
word soms zelf ziek.
Loop er dagen mee rond totdat ik ineens denk:
dit hoort niet bij mij.
Het is niet van mij.
Zo heb ik vele verwarrende ervaringen
waardoor ik me het liefst terugtrek.
Alleen bij dieren en kinderen kan ik me ontspannen.
Maar daardoor voel ik me ook gevangen.
Hoe kan ik me bevrijden van deze reacties
die dag en nacht doorgaan?

.

In de eerste plaats door de diagnose ‘hooggevoelig’
uit je gedachten te zetten.
Zolang je jezelf zo benoemt
maak je het jezelf moeilijk
door het definitieve karakter
van een diagnose.
Vergeet de diagnose.
Noem je aanraakbaarheid anders.

.

Maar hoe dan?
Ik heb er wel dagelijks mee te maken.
Alle symptomen heb ik.
De diagnose geeft me ook een bevestiging.
En een bescherming.
Men houdt rekening met mij.
Er is daardoor ook meer begrip.
En ik voel me erkend in mijn klachten.

.

Een diagnose verkleint de werkelijkheid van je situatie.
Je bent geen diagnose.
Maak er dan ook geen identiteit van.
Of een houvast.
Of een bescherming.
Noem het anders.

.

Maar hoe dan?

.

Noem het een fase in de ontwikkeling van je gevoelsleven.
Verzin zelf een woord dat deze fase,
dit stadium van je groei goed weergeeft
volgens jouw ervaringen.
Begrijp dat een diagnose ook een algemene benadering oplevert.
Weiger je gevoeligheid niet door er een handicap van te maken
maar zie het als een vermogen
dat je moet leren beheren.
Zoals een violist een Stradivarius moet leren bespelen.
Of een autorijder een Ferrari.
Elk bijzonder vermogen moet geoefend worden.
Wanneer je gevoelig bent,
betekent dit dat je dit vermogen
alleen goed zult kunnen beheren
als het je niet ongelukkig maakt.
Zolang het je ongelukkig maakt,
beheer je het nog niet goed.
Goed beheer begint bij goed begrijpen.
Je gevoeligheid is één zijde van de werkelijkheid.
Je kracht,
dit is je geduld,
je volharding,
je eerlijkheid
bevinden zich aan de andere zijde.
Wie zich hooggevoelig noemt of vindt,
moet hoogkrachtig worden.
Dat is de opdracht die ermee samenhangt.
Zie je gevoeligheid als een deel van je werkelijke vermogen.
Aan die gevoelige zijde hoef je niets meer te doen.
Die is klaar.
Aan de krachtzijde heb je nog veel te doen.
Die vraagt van jou eerlijkheid en duidelijkheid in spreken, in denken, in handelen.
Werk daaraan.
Geef daar je aandacht aan.
Voel, beleef en gebruik je ervaringen
om erover na te denken
en er vorm aan te geven
waardoor je een evenwichtige en krachtige manier vindt
om met je leven om te gaan.
Dan zul je je gevoeligheid eer aan doen
en je niet langer laten misbruiken
door degene die jouw gevoeligheid nog moet verzamelen.
Verlaat de kwetsbare,
zielige, overgevoelige zijde
die niet langer benaderd en gevoed wil worden
en werk vanuit je gevoel als startpunt om je kracht,
eerlijkheid en eenvoud te ontwikkelen.

.

Maar ik voel de hele dag door!

.

Dan werk de hele dag door aan wat je voelt.
Je gevoelsvermogen is het ene deel.
Maak er een volledigheid van.
Verken je andere vermogens
opdat je gevoelsleven nog rijker,
harmonischer en inspirerender zal kunnen worden.

.

(c) Theije Twijnstra