Iedere vrouw beleeft het moederschap op een volstrekt onvergelijkbare wijze.
Toch is er een universele overeenkomst: leven te ontvangen en weer door te geven.
Een beleving die zowel als vervullend wordt beleefd als dat ze
als een vreemde eenzaamheid wordt ervaren.

Het is moeilijk te achterhalen wat er werkelijk is gebeurd en gebeurt.
Als een alles bedekkende mantel worden leugens, halve waarheden en vervormingen over de werkelijkheid gelegd.
Wat weten we nog van wat er echt gaande is?
Zijn we niet al te moe geworden van alle onthullingen, van al het gedraai en geredeneer?
Of moeten we ons blijven inspannen de waarde van het leven te blijven achterhalen?
Hoe moeilijk dat ook is?
Een ieder staat voor een eigen keuze.

In de winterschaduw is het goed bezinnen.
Wat is er gebeurd? Wat hebben we meegemaakt?
Wat hebben we bereikt?
Waarin zijn we tekortgeschoten?
En hoe zullen we verder gaan?
Een schoon jaar voor ons.
Nog even in de naklank van een wonderlijk jaar.
Wat vertelt ons eigen verhaal?

Volg hier de tweets van Joan Brands.

,


Het gevoelsleven van een kind wordt gekenmerkt door een diep vertrouwen in
en een grote loyaliteit aan de ouder.
Dit maakt iedere opvoeding delicaat.
De onaangepastheid van een kind,
het niet willen luisteren,
de opstandigheid,
de woede,
de eenzaamheid,
veel is terug te voeren tot de wijze waarop met dit gevoelsleven is omgegaan.
Kinderen zijn geen heiligen.
Evenmin de ouders.
Maar ze zijn wel een voorbeeld in overgave.
Onvoorwaardelijk.
Tot blijkt dat de ouders deze overgave hebben ‘misbruikt’.
Door er net iets makkelijker of onverschilliger mee om te gaan
dan het zou moeten.
Maar we kunnen altijd leren.
Altijd veranderen.
Altijd opnieuw beginnen het beter te doen.

Ons bestaan is o ons heen gedrapeerd.
We zitten er middenin.
Omgeven door onze omstandigheden,
voortgekomen uit onze keuzen,
gericht door onze conclusies.
Maar zien we het nog wel scherp?
Zijn we nog alert genoeg om een goede deelnemer
en een levende getuige ervan te zijn?
Scherp zijn en scherp blijven.
Het kan.
Het moet.
Het dient ons meest wezenlijke verlangen.

Soms komt iemand na zijn leven in een tussengebied terecht.
Nog steeds aards gericht maar zonder fysiek lichaam.
Het zogenaamde spook.
Vooral mensen die een groot risico lopen
door bijvoorbeeld een zeer gevaarlijk beroep uit te oefenen,
zoals autocoureurs of bergbeklimmers,
kunnen, als ze omkomen,
in een bijna eindeloze herhaling terechtkomen van hun laatste levensmomenten.
Ook de persoon in deze aflevering beleefde heel waarschijnlijk een overeenkomstig lot.
.

Tijden veranderen.
Dat is niet alleen natuurlijk maar ook noodzakelijk.
Vasthouden aan tradities die hun tijd hebben gehad,
laat vooral de armoe zien van hen
die het verleden belangrijker vinden
dan wat deze tijd werkelijk nodig nodig heeft.
Daarom dit afscheid.
Voorbij is een ander woord voor verder gaan!

.

Om je verlangens te kunnen waarmaken, heb je een bepaalde levenshouding nodig.
Deze bijzondere en individuele benadering zorgt ervoor dat we de meeste kans van slagen hebben.
Het is niet altijd eenvoudg deze levenshouding te veroveren.
Maar het is wel altijd effectief en bereikbaar voor wie ervoor kiest.
.
.

De weerbaarheid van veel mensen lijkt steeds meer af te nemen.
Alsof we nergens meer tegen kunnen.
Alles moet gaan zoals wij het willen, anders worden we kwaad.
Voelen ons gerechtigd geïrriteerd te zijn.
Of om ons een slachtoffer te voelen van de omstandigheden.

.

Maar wat is ons aandeel in dit gebeuren?
Zijn we dan alleen maar onschuldige wezens die onrecht wordt aangedaan?
Of is er een relatie tussen onze manier van leven en onze innerlijke weerbaarheid?

.

Sterk worden is leren de heuvel op te gaan.
Ook als het landschap vlak is.
Zwak worden is altijd naar beneden willen lopen.
Ook als het landschap omhoog gaat.
.