Ik kan niet van het beeld loskomen
dat ik onlangs heb meegemaakt.
Het beeld is dat van een jonge vrouw
die ineens voor me op het spoor stond.
Haar blik kan ik niet meer uit me krijgen.
Als machinist maak je dit gelukkig niet al te vaak mee,
hoewel je je er zo goed mogelijk op probeert voor te bereiden.
Maar als het gebeurt
is het altijd heel indringend.
Ik hoor het ook van anderen.
Het is alsof je iemand hebt vermoord.
En dat de ogen die je aankijken
je daarvan beschuldigen.
Het is afschuwelijk.
Ik droom ervan.
Die ogen blijven me achtervolgen.
Hoe kan ik me daarvan bevrijden?
De therapieën die ik tot nu toe heb gekregen,
hebben niets veranderd.
Ik weet dat dit niets zegt
over de kwaliteit van de therapieën.
Alles heeft zijn goede tijd om te kunnen verwerken.
Maar wat kan ik doen
om dit achter me te laten?
Om die ogen niet meer te hoeven zien?

.

Verander het beeld.

.

Hoe?

.

Door precies op tijd te stoppen.
U rijdt haar niet meer dood.
U stopt de trein zo snel dat ze daar nog staat.

.

Maar dat is onmogelijk.

.

Waarom?

.

Omdat het niet kan met die snelheid.

.

Toch moet u dit proberen.
U stelt zich voor dat u de trein met die hoge snelheid
heel snel tot stilstand kunt brengen.

.

Maar waarom?
Het is niet waar.
Ik heb haar overreden.

.

U hebt haar niet overreden.
Ze sprong voor uw trein
omdat ze wist dat u niet meer zou kunnen stoppen.
Had u dit gekund
dan had ze het niet gedaan.
Maak u los van deze vergissing.
U hebt haar niet overreden.
U bent gebruikt om haar te doden.
Nu is het aan u om u te bevrijden
van deze gevangenschap
die zij over u heeft heeft aangebracht.
U stelt u voor dat u in staat bent
de trein heel snel te kunnen stoppen.
Dat is wat u had gedaan
als u dat gekund zou hebben.
Doe dit nu als voorstelling,
als vertaling van uw wezenlijke reactie.

.

Ik vind dat heel moeilijk.
Het gaat tegen alle rationele wetten in.

.

Als u van dat beeld af wilt,
zult u het moeten wijzigen
in de richting van uw werkelijkheid.
Stoppen was toch het liefste wat u had willen doen?

.

Ja natuurlijk!

.

Doe dat dan.
Stop vlak voor die vrouw zodat ze u blijft aankijken.

.

Ik zal het proberen.

.

Wat ziet u?

.

Ik stop de trein en zij staat er nog.

.

Hoe kijkt ze u aan?

,

Ze is woedend.

,

En u?

.

Ik ben blij.

.

Waarom?

.

Omdat ze nog leeft.
Ik heb haar niet overreden.

.

Waarom is ze boos?

.

Ze wilde dood.
Haar ogen zijn zwart van boosheid.
Ze haat me.

.

Wat gebeurt er dan?

.

Ze is verdwenen.
Ik wacht.
Ik vertrouw het niet.
Zal ze direct weer tevoorschijn komen?
Heel langzaam start ik de trein.
Ik ben op mijn hoede.
Ik voel me bekeken door haar ogen maar ik zie haar niet.

.

Deze oefening zult u net zo vaak moeten doen
tot ze niet meer spontaan in uw leven opduikt.

.

Waarom trek ik me dit zo aan?
Waarom is het zo moeilijk die ogen te vergeten?

.

U moet de regie weer terugnemen.
Deze vrouw heeft zich met deze daad
in uw leven geforceerd.
Ze deed het niet om u,
alleen om uw trein.
Toch heeft u het meegemaakt,
raakt u erdoor verward.
Elke gebeurtenis in ons leven
kunnen we leren gebruiken
voor de ontwikkeling van onze onafhankelijkheid.
We zullen alleen per gebeurtenis
de weg naar de onafhankelijkheid moeten leren vinden en toepassen.
Door u zich voor te stellen
dat u de trien kunt stoppen
ontneemt u haar de mogelijkheid
u voor een voldongen feit te plaatsen.
Plaats de trein opnieuw en opnieuw voor haar neer.
Zie haar keer op keer aan.
Zie haar reactie.
Geen enkele keer zal deze oefening op dezelfde manier verlopen.
Maar elke keer herstelt u de gedachte
dat u haar vermoord hebt.
Dat hebt u niet,
en dat alleen omdat u het niet wilde.
Wat u wilde en wil brengt u met het nieuwe beeld naar voren.
U wenst haar het leven toe.
Laat u per keer verrassen
door de reacties van deze vrouw.
Daaraan leest u uw eigen genezing aan af.

.

Hoe dan?

.

Dat kan ik nu niet zeggen
want dan zou ik uw proces beïnvloeden
terwijl u het moet ontdekken zonder voorkennis.

.

Denkt u dat ik er zo vrij van kan komen?

.

De kracht van ieder individu
ligt in de wijze waarop deze zijn individualiteit,
zijn eigenheid wil ontwikkelen.
Elke keer als iets ons gevangen wil zetten,
hetzij door schuldgevoel,
hetzij door pijn of beperking,
hetzij door andere moeilijkheden die ons kunnen treffen,
elke keer hebben we de mogelijkheid
die individualiteit, die onnavolgbare individualiteit sterker te maken.
In het licht van deze benadering
en in uw streven weer vrij en schuldloos verder te willen leven,
heb ik er alle vertrouwen in
dat u dit zal lukken.
Als u maar volhardt.
Als u maar op weg wilt blijven gaan naar uw eigen vrijheid.

.

(c) Theije Twijnstra

Hoe kan ik tot aanvaarding komen?

.

Aanvaarding van wat?

.

Van alles.
De ene keer is het mijn eigen gezondheid die me beperkt,
me pijn bezorgt.
De andere keer het lot van een dierbare.
Of meer algemeen: de wereld zoals die nu is.
Bij dit alles voel ik vaak een sterke reactie in me.
Ik word kwaad, bedroefd, voel me machteloos,
wil iets doen, maar tot aanvaarding kom ik niet.

.

Wat verstaat u onder aanvaarding?

.

Dat je het neemt zoals het komt.
Dat je niet in een strijd terechtkomt
maar dat je het ruimer kunt zien.
Minder eenzijdig.
Minder algemeen.
Wat heb je nodig om tot aanvaarding te kunnen komen?

.

Aanvaarding is de uitkomst van begrip.

.

Wat moet ik leren begrijpen?

.

Waarom u niet tot aanvaarding kunt komen.
Eerst zult u uw reacties moeten leren doorzien.

.

Hoe doe ik dat?

.

Door er op in te gaan.
Wanneer u moeite heeft met uw eigen of andermans situatie
dan zie deze moeite als de tegenzijde van uw verlangen.
U wilt graag dat het goed gaat.
Dat het gezond is, veilig en vertrouwd.
Dat alles gaat zoals u het graag wilt.

.

Is dat zo abnormaal?

.

Wanneer dat uw verlangen is
en u beleeft het tegenovergestelde
dan zult u uw verlangen moeten bijstellen.

.

Waarom?

.

Omdat u anders in conflict blijft
met wat u graag wilt enerzijds
en hoe het is anderzijds.

.

Waarin moet ik mijn verlangen dan veranderen?

.

In een verlangen te willen weten
waarom u meer waarde hecht aan hoe u het gewend bent
dan hoe u kunt groeien in kennis van de werkelijkheid.

.

Oké. Ik wil mijn oude manier loslaten
en ik wil een nieuw verlangen ontwikkelen.
Ik wil weten waarom de dingen zich voltrekken
zoals ze zich voltrekken.
Kom ik dan tot aanvaarding?

.

Aanvaarding is de uitkomst van een doorlopend onderzoek.
Aanvaarding is geen vaste opstelling,
een positie die u kunt innemen als een stevige stelling.
Aanvaarding is meegaan op basis van uw begrip.

.

Hoe moet ik meegaan met iets dat ik niet wil?!

.

U gaat mee met uw onderzoek.
Uw onderzoek is uw verlangen.
U voelt u beroerd, dat is uw situatie.
Uw verlangen is nu nog: ik wil me graag goed voelen.
Maar dit soort verlangen vergroot de tegenstelling
tussen wat u verlangt en hoe het is.
Door de uitvergroting verzwaart u de omstandigheden waarin u zich bevindt.
Deze krijgt de lading van onrechtvaardigheid erbij.
En van machteloosheid.
En van eenzaamheid.
En nog vele andere ladingen die u kunt beleven.
Wanneer u echter uw nieuwe verlangen inzet,
vraagt u zich af wat uw omstandigheden
als betekenis voor uw leven aan u willen vertellen.

.

Dat vind ik moeilijk.
Ik wil het niet.
Ik wil het weg hebben.
Dat vind ik tien keer belangrijker dan waarom ik het moet beleven.
Dat interesseert me niet.
Daar kom je toch nooit achter.
Daar kunnen wel honderden mogelijkheden voor zijn.
Moet ik dan zo arrogant zijn te denken
dat ik daar achter kan komen?

.

U wilt weten wat aanvaarding is en hoe u daartoe kunt komen.

.

Ik dacht dat aanvaarding betekende dat je het achter je laat.

.

Kun je iets achterlaten zonder het te hebben gekend?
Aanvaarden houdt in:
je hebt het zo leren kennen
dat je tot een wezenlijke verandering bent gekomen.
De strijd, het oude verlangen kun je nu achterlaten.
Dit achterlaten is nu overgegaan
in een dieper bewustzijn van de situatie.

.

Achterlaten is dus niet dat je eraan voorbijgaat?

.

Achterlaten betekent dat je het op een beter begrepen manier
in je zelf hebt opgenomen.
Alles wat ons overkomt vraagt van ons
om er een omzetting van te maken
van dat wat buiten ons ligt naar ons innerlijk over te brengen.
Het is na deze verhuizing van buiten naar binnen
dat er iets is achtergelaten.
Wat je achterlaat is vooral je oude,
vaak starre levensbenadering.
Deze heb je verhoogd tot een meer effectieve en lichtere interpretatie.
Het is door deze verandering dat je de strijd,
het geworstel en het zelfmedelijden bent ontgroeid.
Je bent daardoor tot meer in staat.
De beleving dat dit wezenlijk zo is,
laat je de aanvaarding beleven.
De aanvaarding van je identiteit als magisch, en autonoom organisme.

.

(c) Theije Twijnstra

Sinds kort weet ik dat ik in verwachting ben van een kindje met het Downsyndroom.
Dat was een grote teleurstelling.
Zowel mijn vriend als ik hadden dezelfde reactie:
dat gaan we niet doen.
Maar nu denk ik er anders over
en wil ik het misschien wel houden.
Ondanks alle beperkingen en verzwarende omstandigheden.
Mijn vriend blijft erop tegen.
Dat drijft ons verder uit elkaar.
Ik voel me nu op een splitsing staan:
voor wie moet ik nu kiezen?
Voor mijn vriend of voor mijn kind?
Het verwart me.
Het maakt me ook triest
en even later voel ik me weer sterk.
Ik kom er niet uit.
Tegelijk is er ook de druk van de tijd
waarbinnen een beslissing genomen moet worden.
Heeft u opheldering voor mij?

.

In uw eerste reactie om het kind niet te behouden,
was u verbonden met uw vriend.
In uw tweede reactie was u verbonden met het kindje.
Dit is een oude geschiedenis
die zich nu in een actuele vorm aan u presenteert.
U heeft dit eerder meegemaakt.
Ook toen moest u kiezen tussen twee personen.

.

Het is zo op het scherp van de snede.
Wat ik ook kies, ik verlies iemand.

.

Soms krijgen we te maken met een keuze
die ons zo zwaar valt en die toch onontkoombaar is.
De betekenis ontvouwt zich naderhand.
Eerst zult u moeten kiezen.
In de diepte van uw innerlijk heeft u al een keuze gemaakt.

.

U heeft gelijk.
Dit maakt het ook zo moeilijk.
Ik kies voor mijn kind.

.

Waarom?

.

Dat weet ik niet.

.

U kiest voor de moeilijkste weg
en toch zal die u de meeste voldoening geven.

.

Hoe kan dat?

.

Omdat het ontwijken van de moeilijkste weg
een kortdurende opluchting zal bezorgen
maar daarna een levenslange spijt
die zich gedurende uw leven zal verdiepen.
Daarmee zou uw leven uiterlijk gemakkelijk,
probleemloos kunnen verlopen
terwijl in uw gevoel een wond aanwezig blijft
die alleen maar groter en pijnlijker wordt.

.

Maar wat is hiervan de betekenis?
U zei: dit is een oude geschiedenis
die zich herhaalt in andere omstandigheden.
Ging het toen ook om deze mensen?

.

Het kind dat u ter wereld zal brengen
heeft ooit u opgevangen, verzorgd en beschermd.
Uw gevoel hem te willen behouden
en zijn leven te laten beleven,
zal u bevrijden van deze geschiedenis.
Uw vriend wordt door u voor een keuze geplaatst.
Als hij volhardt in zijn keuze
bouwt hij een schuld op die hij in andere tijden weer zal moeten herstellen.
Maar als hij uw keuze respecteert
en deze tot voorbeeld neemt,
dan zal uw verbintenis dieper en veelzijdiger worden.

.

Voor mij is nu duidelijk wat ik wil.
Als mijn vriend deze toekomst te zwaar vindt,
zal ik dat accepteren.
Ik voel nu dat ik heb besloten
en niet meer terug kan en wil.
Hoe kan dat?
Toen we begonnen te praten
voelde ik me nog zo verward?
Nu is alles duidelijk.
Wat is er gebeurd?

.

U heeft zich uitgesproken.
En daarmee is er ruimte gekomen in uw gevoelsleven.
Je uitspreken in al je kwetsbaarheid en openheid
trekt de duidelijkheid als een natuurlijke magneet aan.
Bovendien was er een derde bij dit gesprek.
Zijn aanwezigheid en invloed
heeft ons beiden geholpen om tot duidelijkheid te komen.

.

(c) Theije Twijnstra

Op welke manier kun je in contact komen met je gids?

.

Waarom wilt u dat?

.

Om tot meer zelfkennis te komen.
Ik probeer mezelf op verschillende manieren te doorgronden,
maar ik heb het gevoel niet verder te komen.
Toen dacht ik:
misschien moet ik een actieve relatie met mijn gids opbouwen.
Alleen, hoe doe ik dat?

.

U kunt een vraag stellen die u wezenlijk bezighoudt.
Daarna zult u moeten afwachten of er een antwoord volgt.
Een gids helpt alleen als het noodzakelijk is.
Niet voor uw plezier.
U zult ernstig en volhardend moeten zijn
of er zal geen contact plaatsvinden.
Ook zult u zich steeds weer moeten afvragen:
kan ik hier zelf uitkomen of niet?
Contact met de onzichtbare wereld is niet zonder gevaar.
Begrijp wat een gids is.
Deze bevindt zich meestal op de achtergrond in ons leven.
Onze keuzevrijheid wordt altijd geëerbiedigd.
Het negatieve van de andere zijde
gaat echter des te sneller op onze verzoeken in.
Zie het negatieve als de energie die iets van u wil.
Zie het positieve als iets dat u in alle eerlijkheid en geduld kunt naderen
maar dat zich zelf niet zal opdringen aan u.
Heeft u een gids nodig?
Of wilt u sneller in uw ontwikkeling gaan?
Bent u geduldig genoeg?
Wilt u interessant zijn?
Er zijn vele vervormende en onderliggende motieven
die niet een gids aantrekken, maar wel het negatieve.

.

Waarom is dit negatieve zo dichtbij?
Waarom wil het mij benaderen?

.

Al dit is verleden.
Vergeet niet dat we vele levens achter ons hebben
en tegelijk met ons meedragen in ons onderbewustzijn.
Hoe vaak hebben we anderen tekortgedaan?
Hebben we mensen mishandeld,
opgesloten, verraden?
Iedereen heeft in zijn verleden vele fouten begaan.
Niemand is onschuldig hieraan.
Al deze mentale wonden zijn verbonden
met hen die dit beleefd hebben.
Sommigen hebben het ons vergeven.
En daarmee zichzelf bevrijd.
Anderen zitten nog vol wrok
en wachten tot ze ons terug kunnen pakken.
Al deze mensen zullen u willen wreken als ze de kans krijgen.
Dat is de andere zijde van het contact met het ongeziene.
Wanneer u dus contact wilt maken met uw gids,
dan vraag u af waarom u dit contact wilt.
Als het alleen voor uzelf is,
zal een gids u niet helpen,
tenzij het absoluut noodzakelijk is.
Maar als uw taak voor anderen is bedoeld
en uw motief is geladen met de wil
de wereld tot een betere levensplaats te maken,
kortom, wanneer het doel voorbij uw eigen belangen gaat,
dan zal een gids u helpen
omdat u zichzelf ondergeschikt kunt maken
aan het doel dat u voor ogen staat.

.

Dus u raadt het me af?

.

Nee, dat laat ik aan u.
Ik leg alleen uit wat u kunt verwachten.
Wanneer u zichzelf wilt leren kennen
en u stelt zichzelf vragen die voorbij uw angst gaan,
dan zult u zichzelf kunnen ontstijgen.
Bij dit proces zal uw gids u helpen.
In alle anonimiteit.
Weet dat u een gids hebt.
Zoals een ieder een onzichtbare metgezel heeft.
Vraag hem of haar u te helpen,
inzichten te verwerven, pijn te verdragen, moed te verzamelen.
Wees de goede metgezel van uw onzichtbare reisgenoot.
Zo zult u beleven wat voor u mogelijk is.

.

Ik vind dit allemaal erg vaag.
Ik had graag iets concreters gehad.
Waarom kan dit contact met een gids niet duidelijker en praktischer zijn?

.

Voor het praktische heeft u de materiële wereld als hulp.
Voor het inhoudelijke, wezenlijke
heeft u het onzichtbare als hulp.
Het onzichtbare is niet minder duidelijk of toepasbaar dan het fysieke bestaan.
Het is onze gerichtheid en daarmee de groei van ons innerlijk
of we ertoe in staat zijn zoiets kostbaars
als een wezenlijke verbinding op te bouwen.
Vergelijk het met een bijzondere vriendschap.
Hoe zeldzaam is dat niet?
Zo ook is het contact met uw onzichtbare gids een werkelijkheid
die berust op innerlijke rijkdom en wereldse onafhankelijkheid.
Wanneer dat uw basis is,
zult u uw gids dichterbij voelen dan menig lijfelijk persoon.

.

(c) Theije Twijnstra

Ik zou wel iets aan deze wereld willen doen,
maar ik weet niet wat.
Ik loop daarin vast.
Zodra ik me iets voorstel, denk ik:
maar wat richt het uit?
Het is zo minimal wat ik kan doen.
Toch komt het verlangen terug.

.

Heeft u al iets uitgeprobeerd?

.

Nee. Ik rem mezelf af met argumenten.
Qua mogelijkheden is er niets wat me tegenhoudt.
Ik heb genoeg tijd,
ben bemiddeld maar een doel ontbreekt.
Het voelt leeg.
Betekenisloos.

.

Wanneer er iets is dat voor u bestemd is,
komt u dat vanzelf tegen.
U kunt het niet forceren.

.

Maar ik wil graag iets doen.
Het stoort me per dag meer
dat ik mijn leven zo zonder betekenis voorbij laat gaan.
Er is zo veel ellende in de wereld.
Er moet toch iets voor mij bij zijn?

.

Nu zeurt u als een verwend kind.
Er is niets voor u bij
omdat u uw leven op een andere manier hebt gebruikt.
U kunt niet nu u tijd en geld overheeft,
verlangen dat ook dit voor u geregeld zal worden.
Uw levensrichting was daar niet mee bezig.
U moet begrijpen dat uw leven het gevolg is van uw aandacht.
Deze aandacht heeft u meegenomen naar vandaag.
Nu is die aandacht uitgewerkt.
Wat overblijft is de leegte.
De stilte na het vertrokkene.
Eerst zult u deze periode moeten beleven
voordat er iets veranderd kan worden.

.

Wat moet ik leren begrijpen voordat ik iets kan doen?

.

U zult moeten begrijpen dat u voor uzelf hebt geleefd.
Uzelf en de mensen die in uw leven een belangrijke rol spelen.
Dat was uw leven.
Daar gaat een zekere eenzijdigheid van uit.
Deze eenzijdigheid laat u nu weten dat alles leeg, betekenisloos aanvoelt.
Deze leegte wilt u graag opvullen met een zinvolle activiteit.
Een activiteit die u nog niet eerder beleefde.
Maar zulke aandacht moet van binnenuit worden opgebouwd.
Anders vervluchtigt die nog voordat u iets gedaan heeft.

.

Zo beleef ik het precies.
Ik heb een idee, ben enthousiast,
wil plannen geen maken
maar de volgende dag vraag ik me af:
waarom was ik ook alweer enthousiast?

.

Het is de uitwerking van uw leven
waarin u op andere zaken was gericht.

.

Dus ik moet de leegte voelen?

.

En begrijpen.

.

Hoe moet ik die begrijpen?
Heb ik mijn leven vergooid?
Moet ik dat begrijpen?
Is deze leegte de oogst van mijn leven?

.

U moet begrijpen dat deze leegte
de uitklank is van hoe u tot nu toe hebt geleefd.
Dat moet u eerst verwerken.
U vond bepaalde zaken interessant, andere niet.
U heeft gekozen.
De leegte die u nu beleeft,
dient om uw keuzen zichtbaar te maken.

.

Ik ga liever iets doen.

.

Dat is de gemakkelijkste maar ook de minst effectieve weg.
Door iets te gaan doen,
lijkt u veranderd te zijn,
maar u zult eerst moeten veranderen
door uw verleden te verwerken.
Hoe beter u uw keuzen leert kennen,
hoe beter u uzelf leert kennen.
Uw ambities, uw verlangens, uw onzekerheden,
uw angsten en beschermingen.
Zodra u daar meer zicht op krijgt.
zult u oude reacties en oude interpretaties achter kunnen laten.
Wanneer u dit proces overslaat,
doet u schijnbaar iets anders
maar de motieven, de reacties en het gedrag zijn onveranderd gebleven.
Het gevolg is een verdere toename in betekenisloosheid,
zelfs al doet u iets zinvols.

.

Hoe doe ik dat? De leegte verwerken?

.

Zie waar u laf was.
Voel waar u klein was.
Beleef waar u berekenend was.
Onderzoek al uw tekortkomingen
en zie welke rol ze in uw leven hebben gespeeld.
Weke aandacht u ze heeft gegeven.
Erken uw deelname aan de leegte die zich nu,
zonder de maskering van uw oude levensrol,
aan u laat zien.
Wanneer u deze deelname tot verantwoordelijkheid durft te maken,
zult u ook in staat zijn tot andere,
ruimere en meer zinvolle keuzen.

.

(c) Theije Twijnstra

Ik voel me niet meer thuis in deze wereld.
Voortdurend moet je opletten om niet opgelicht te worden.
Alles lijkt wel schijn.
De opdringerigheid van de commercie,
de meningen die iedereen heeft
en waarmee ze elkaar te lijf gaan,
de onverschilligheid,
er is te veel om op te noemen.
Hoe ziet u deze tijd?
Is al deze negativiteit noodzakelijk voor het omslagpunt?

.

Een ieder wordt voor de keus gesteld:
wat doe ik met deze invloeden?
Tot hoever laat ik ze mijn leven bepalen?
De keuze die een ieder heeft, wordt beproefd.

.

Hoe moet ik dat begrijpen: beproefd?

.

De invloeden komen van alle kanten op ons af.
Wat doen we ermee?
Dat is de eerste vraag, de eerste opgave.

.

Wat zouden we ermee moeten doen?

.

Wat doet u ermee?

.

Ik probeer me ervoor af te sluiten,
maar voordat ik het in de gaten heb,
ben ik alweer meegenomen.
Voel ik me genoodzaakt te reageren.
Ben ik verontwaardigd.
De eindeloze hebberigheid stoort me vreselijk.
Hebben mensen dan nooit genoeg?
Moet je nog meer geld wegtrekken bij arme mensen?

.

Zolang u reageert op wat u opmerkt,
blijft u een deelnemer aan de wereld der meningen.
En daarmee van de strijd. Wilt u dat?

.

Nee. Maar het gebeurt wel.
Het lijkt wel een virus dat je razendsnel te pakken heeft.

.

Uw reactie is uw verbinding.
Door uw verbinding wordt u beter bereikbaar
waardoor u verder en dieper verbonden wordt.
Wanneer u dit niet wilt,
zult u zich moeten leren afsluiten.

.

Hoe doe ik dat?

.

Wanneer u de wereld als werkelijkheid ervaart,
kunt u zich afsluiten door u op stille plaatsen
zoals in de natuur, terug te trekken.
Wanneer u naast de fysieke werkelijkheid een andere beleeft,
kunt u zich daar terugtrekken.
In beide gevallen kiest u of voor de stilte
of voor een andere werkelijkheid.
Tegenover de invloed door de wereld als belanghebbend organisme
zult u een individuele keuze moeten opbouwen.
U bent niet machteloos.
U heeft altijd de keuze uw reactie op de wereld
tot een bevrijdende reactie te ontwikkelen.

.

Maar wat als je niet weg kunt?
Opgesloten zit in een flat of een verzorgingshuis?
Wat als je niets meer kunt
en overgeleverd bent aan de wereld?

.

Wanneer u niet meer weg kunt,
de natuur in,
omdat u beperkt bent in uw vrijheid
dan is er nog de muziek waar u naar kunt luisteren.
Een boek dat u kunt lezen.
De wereld waarin we leven is een tijdelijk verschijnsel.
Het is een windvlaag.
De politiek, de commercie,
al die opgewonden mensen met hun overtuigingen en plannen,
al die glimmende auto’s en prachtige huizen,
al die bezittingen,
al die zogenaamd belangrijke posities in de maatschappij,
al die eerbewijzen,
alles is niets anders dan een windvlaag
die door een stel kinderen wordt veroorzaakt.
De wereld is een kinderplaats.
De geluiden, het geschreeuw, de drukte,
het is niets anders dan wegstervend spektakel.
Leer dit spektakel met een steeds grotere afstand te bezien.
Leer anderzijds het onvergankelijke van de stilte,
van het waarachtige,
het scheppende,
dieper te waarderen.
Muziek van componisten die al honderden jaren geleden hebben geleefd,

kunnen ons nog steeds verlichten, opbeuren.
Het is deze scheppingskracht
die de mens in zijn onvergankelijkheid moet leren kennen.
Hoe beter dit lukt
hoe meer hij de oever wordt
waaraan de snel stromende rivier van het dagelijkse bestaan voorbij kan gaan.

.

(c) Theije Twijnstra

Ik maak me zorgen over mijn dochter.
Ze is 14 maar ziet er ouder uit.
Zo gedraagt ze zich ook,
vooral ten opzichte van jongens.
Ze is erg uitdagend,
heeft geen idee wat ze oproept.
Ik ben bang dat haar iets zal overkomen.
Wat kan ik het beste doen?
Ik heb de neiging haar kort te houden,
maar is dat het beste?
Of werkt dit juist averechts?

.

Veel ouders brengen hun angst op hun kinderen over.
Welke angst brengt u over?

.

Ik wil haar alleen beschermen.
Er gebeuren zulke nare dingen met jonge meisjes.
Ik voel het als mijn plicht haar daarvoor te beschermen.

.

Wat is effectiever denkt u: angst of vertrouwen?

.

Vertrouwen natuurlijk.
Ik heb ook wel vertrouwen in mijn dochter
maar niet in de wereld.
Overal is gevaar.
Meisjes worden gedrogeerd,
verkracht, ontvoerd, tot prostitutie gedwongen,
overal loert het gevaar.
Dan vind ik het niet vreemd dat ik bang ben.

.

Uw angst schrijft u toe aan de buitenwereld.
Maar in werkelijkheid vindt u dat uw dochter
nog niet op zichzelf kan passen.

.

Ze is pas 14 jaar!

.

Heeft u al met uw dochter hierover gesproken?

.

Ja. Ze vindt het gezeur.
Ze is niet dom, zegt ze.

.

Maar u gelooft haar niet?

.

Nee. Hou zou ik?
Kinderen van die leeftijd kunnen zichzelf niet beoordelen.
Laat staan situaties waarin ze terecht kunnen komen.

.

Wanneer u bezorgd om haar bent
en u wilt haar waarschuwen
dan laat u vooral weten dat u haar niet vertrouwt.

.

Het is nog een kind!
Heeft u zelf kinderen gehad?
Het lijkt wel of u dit probleem helemaal niet kunt aanvoelen.
Vele ouders worstelen met dit probleem.
Ze weten niet hoe ze ermee om moeten gaan.
ik ook niet.

.

Opvoeden is zelfkennis.
Zolang u niet beseft wat u doorgeeft aan uw kind
zult u ook de reactie van uw kind verkeerd interpreteren.

.

Maar hoe moet ik het dan doen volgens u?

.

Uw kind is bezig volwassen te worden.
Dat is alleen mogelijk als u het vertrouwen schenkt bij dit proces.
Het betekent niet dat u onverschillig wordt voor alle mogelijke gevaren,
maar dat u in de kern van uw reactie op dit proces van volwasenwording
u zich oefent in het uitdragen van vertrouwen
in plaats van angst.
Zolang u angst overbrengt door uw opmerkingen,
uw blikken, uw maatregelen,
reageert uw kind daar opstandig op.
Deze opstandigheid moet u begrijpen.
Uw kind wil de eigen vrijheid,
de eigen individualiteit leren kennen.
Als u steeds zegt dat ze dat niet kan of mag,
roept dat ook de reactie op van:
dat zullen we nog weleens zien
of ik dat niet kan of niet mag.
U gooit zo olie op het vuur.
Laat de kern van uw reactie op haar
voortkomen uit vertrouwen.
Vertrouwen in haar intuïtie,
vertrouwen in haar intelligentie.
Vertrouwen in haar verkenning van grenzen.
Wees geïnteresseerd vanuit dit vertrouwen
en niet vanuit wantrouwen.
Wantrouwen is de beste manier om je kind
naar een gescheiden wereld te jagen.

.

Maar hoe bouw ik dit vertrouwen op?
Ik voel me juist angstig over alles.

.

Werk aan uw angsten.
Kom erachter hoe u zichzelf rustiger en harmonischer kunt maken.
U heeft geen kinderen gekozen
om ze in angst en beven de wereld in te sturen.
Wanneer de wereld u beangstigt,
dan verdiep u in uw eigen weerbaarheid,
uw natuurlijkheid, eigenheid.
Vaak hebben ouders met vele onverwerktheden te maken
en transporteren ze die naar hun kinderen.
Dat is niet bevorderend,
noch voor de ouders,
noch voor de kinderen.
Werk aan uw eigen levensvertrouwen.
Werk aan uw openheid,
uw vermogen iets in deze wereld ten positieve te veranderen.
Verlaat de angst als reactie.
Ze is een passieve vorm van negativiteit.
U bereikt er niets mee.
Ook al denkt u dat zich bezorgd maakt, betrokken bent.
Angst is geen richting,
het is een fase die u moet doorlopen
en dan leren omzetten.
Wanneer u dit aanpakt,
laat u zich zonder enige bemoeienis,
als beste voorbeeld aan uw dochter zien.

.

(c) Theije Twijnstra

Soms dan ben ik zo moe van de pijn
dat ik niet meer verder wil.
Het is genoeg.
Maar elke keer kom ik er toch weer bovenop.
Dan denk ik: vandaag gaat het weer.
Het is dragelijk.
Ik zie weer lichtpuntjes.
Wat houdt een mens in leven?
Waaruit bestaat veerkracht?
En wat is moedeloosheid?
Zijn hier antwoorden op?
U heeft over het leven nagedacht.
Kunt u mij verduidelijken waarom een mens aan zijn bestaan hangt?
Waarom past hij zich iedere keer weer aan?
Hoe moeilijk het vaak ook is?
Wat is dit voor een vermogen?
Is het hoop?
Maar dan, hoop op wat?
Of is het iets anders?

.

Een ieder is verbonden met een eigen levensgeheim.
Dit geheim stuwt iemand tot leven,
tot veerkracht, tot behoud en tot vernieuwing.
Wie dit levensgeheim kwijt is geraakt,
of juister gezegd: de verbinding ermee,
vervalt in somberheid, uitzichtloosheid.
Hij of zij maakt wat hem overkomt tot het absolute,
het totale, terwijl het alleen een fragment van de werkelijkheid is.

.

Een fragment?
Bedoelt u dat als ik pijn ervaar ik me met een fragment identificeer?

.

Pijn is niet gelijk aan het leven.
Pijn is een onderdeel van het lichamelijke leven.
Pijn is niet het bestaan,
niet de volledige werkelijkheid.

,

Maar wel voor wie pijn lijdt.
Wel als deze pijn hem zo kwelt
dat geen enkele opbeurende gedachte hem meer kan bereiken.

.

Een ieder bouwt op.
Hoe meer men zich met het materiële bestaan verbindt,
hoe groter de invloed ervan zal zijn.
Via het materiële bestaan
wordt de mens met veel beperkingen geconfronteerd.
Hij beleeft pijn, armoede, verlatenheid,
moeilijkheden van allerlei aard.
Dit alles is de uitkomst van zijn verbondenheid met het materiële bestaan.
Hij heeft deze relatie opgebouwd
en krijgt met de oogst ervan te maken.

.

Maar we leven toch te midden van het materiële?
Dat kan toch niet ontkend worden?

.

Nee, dat hoeft ook niet.
Het moet alleen zijn plaats gewezen worden.

.

Zijn plaats gewezen worden?

.

We kunnen op verschillende manieren met pijn omgaan.
Met fysieke middelen zoals pijnstillers.
Maar ook met niet fysieke methoden
zoals het stellen van een vraag:
waarom beleef ik deze pijn?
Wat wil deze pijn mij duidelijk maken?
Wanneer men deze laatste benadering gebruikt
dan werkt men op een ruimere manier aan genezing
dan wanneer alleen voor de bestrijding wordt gekozen.
Bestrijding is een lichamelijke benadering.
Onderzoek een mentale benadering.
Als we daarvoor kiezen,
creëren we een andere relatie met wat ons overkomt
en blijven we verbonden met dat in ons dat wil begrijpen.
Dat verder wil komen.
Dat tot inzicht wil komen.
Deze onderzoekende energie van onze identiteit is op zich gezond, veerkrachtig, levensbereid.
Zolang we ons hiermee verbinden,
zullen we pijn of wat ons ook overkomt,
tot een onderdeel kunnen maken van onze werkelijkheid.

.

Hoe werkt dit?

.

We kunnen alleen iets onderzoeken
als we deze onderzoekende energie leren begrijpen
als onze onafhankelijke identiteit.

.

Onze onafhankelijke identiteit?

.

We kunnen lijden onder de pijn
en dan is de pijn de baas over ons.
Vanuit deze opstelling zoeken we hulp bij medicijnen of een behandeling.
We zijn afhankelijk.
We kunnen de pijn ook zien als een onderdeel van ons actuele leven,
maar niet als het volledige leven.
Het is heel nadrukkelijk een onderdeel.
Hoe meer we dit onderdeel onderzoeken,
hoe meer we onze mentale energie inzetten,
activeren en hoe kleiner de pijn als uitwerking wordt.
We kunnen dus invloed uitoefenen
op de grootte van de pijn door onze reactie op de pijn.
Daarmee veranderen we de relatie met ons lichaam
doordat we vanuit een mentale energie
de regie nemen in plaats van ons door het lijden te laten bepalen.

.

Maar hoe kan de pijn op deze manier verkleind worden?

.

Doordat we onze identiteit daar bevestigen
waar ze de meeste invloed kan uitoefenen.
Leggen we onze identiteit in ons lichaam
dan beleven we de pijn maximaal.
Leggen we de identiteit in ons gevoelsleven,
dan raakt de pijn op de achtergrond.

.

Hoe verleg ik mezelf naar mijn gevoelsleven?

,

Dat doet u door uw gevoelsleven ernstig te nemen.
Wanneer uw gevoel u waarschuwt, dan luister.
Elke keer als u luistert,
verbindt u zich meer met uw gevoelsleven.
Elke keer als uw gevoelsleven zegt:
niet doen, en u doet het toch,
drijft u zichzelf uit uw gevoelsleven.
En daarmee dieper in het lichamelijke bestaan.
Daarom: onderzoek uw gevoelsleven.
Kijk waar u leugenachtig bent,
laf, hypocriet, meegaand, passief, lui, hoogmoedig,
noem alle eigenschappen maar op,
een ieder weet zelf het best waar hij vooruitgang kan boeken.
Iedere keer als u iets kunt wijzigen
ten gunste van uw waarachtigheid
zult u meer in staat zijn
vanuit een andere energie met uw lichamelijke bestaan om te gaan.
Pijnlijk als het kan zijn.

.

(c) Theije Twijnstra

Al jaren probeer ik zwanger te worden.
Het lukt niet.
Wat ik ook probeer, welke methoden ik ook toepas,
het wil niet lukken.
Alsof het niet mag.
Terwijl er geen enkele fysieke belemmering is.
Wat is hiervan de betekenis? Zal ik nog ooit zwanger worden?

.

Waarom wilt u zwanger worden?

.

Waarom?
Is dat niet duidelijk genoeg van zichzelf?
Ik wil moeder worden natuurlijk.
Een gezin zoals iedereen.
Ik vind dat een vreemde en overbodige vraag.
Voelt bijna als een belediging.

.

Voor wie wilt u zwanger worden?

.

Voor wie?
Voor mezelf natuurlijk.
Ik weet niet of ik wel goed heb gedaan mijn vraag aan u voor te leggen.
U stelt zulke badinerende vragen.

.

Wat wilt u een kind meegeven?

.

Al mijn liefde.
Is dat genoeg of moet ik eerst door een keuringscommissie?

.

Stel dat uw kind u op de proef stelt?

.

Daar kan ik wel mee omgaan.
Ik ben geduldig.
Ik kom uit een groot gezin.
Ik weet heus wel wat een kind nodig heeft.
En als het me tergt,
zal ik het heel opvoedkundig terechtwijzen.
Niemand hoeft mij te tergen.
Ook mijn kind niet.

.

Stel dat een kind naar u op weg is.

.

Bedoelt u dat ik binnenkort zwanger ga worden?

.

Maar dat het aarzelt u als moeder te kiezen.

.

Dan weet het niet wat het doet.
Dat zou een heel dom kind zijn.
Die hoef ik ook niet te hebben.

.

Kunt u aanvaarden als u geen kind zou kunnen krijgen?

.

Nee, nooit.

.

Maar als het kind dat bij u komt
eerst van u wil dat u leert aanvaarden.
Dat u uw verlangen kalmeert.
Uw wilskracht tot bedaren brengt
zodat u met een grotere mildheid in het leven zult staan?

.

Iedereen wordt zwanger.
Waarom ik niet?

.

Omdat u te eenzijdig op uw verlangen bent afgesteld.
Daardoor verkleint u zichzelf tot een ongeduldige,
alles bepalende persoon.
Accepteer dat u niet alles kunt krijgen wat u wilt.
Aanvaard dat u te krampachtig op uw kinderwens bent ingesteld.
Zo krampachtig dat al uw organen daarop reageren.
Zich afsluiten.
Begrijp dat er een relatie bestaat
tussen een bereidwillige, openhartige levenshouding
en het vermogen zwanger te worden,
en een verwrongen, verkrampte levensbenadering
die uw ogen verharden,
uw gebaren hoekig maken,
uw reacties wantrouwend
en uw organen teruggetrokken.
Stel uzelf als een huis voor.
Een huis dat u wilt verkopen.
U heeft het mooi gemaakt
maar er komt niemand naar kijken.
U begrijpt er niets van.
Hoe langer het duurt,
hoe grimmiger u wordt
en daarmee ook de stemming in dat huis.
Sommige belangstellenden deinzen terug
voor de uitstraling van dat huis.
Daar willen ze niet wonen.
Als de huidige bewoner er zo ongelukkig is,
hoe zouden zij daar dan ooit gelukkig kunnen wonen?
Begrijp de sfeer die u aanmaakt door uw ongeduld.
Uw woede.
Uw onvrede.
Ga weer terug naar uw leven.
Vergeet het moederschap.
Geniet van de zon, de zee, de natuur,
leef met uw partner, uw vrienden.
Leef uw leven.
Maak uw innerlijke huis eerst weer vrolijk en gastvrij.
Ontspanmnen en geluksontvankelijk.
Dan zal ook kunnen gebeuren wat voor u mogelijk is.

.

(c) Theije Twijnstra

Zodra het harder gaat waaien, word ik bang.
Het hoeft maar een beetje meer te zijn
en ik slaap al slecht,
kan me niet concentreren,
voel me opgejaagd.
Ik weet dan niet waar ik het zoeken moet.

.

Welke herinnering ligt hieraan ten grondslag?
Hebt u daarover een idee?

.

Ik weet het zelfs heel precies.
Ik was nog een kind.
Samen met een vriendje stookten we een vuurtje.
Mijn vriendje pakte een jerrycan met petroleum
en gooide die over het vuur.
De vlam sprong naar de jerrycan.
Mijn vriendje liet die los waardoor deze over hem heen spatte.
Hij vloog meteen in brand.
Hij gilde,
liep als een gek heen en weer.
Ik wist niet wat ik moest doen.
Ik was verkrampt.
Hij schreeuwde van de pijn
en ik stond versteend.
Uiteindelijk kwam er hulp,
maar later in het ziekenhuis overleed hij alsnog.
Het is het geluid van het vuur
dat via de wind me met dat moment verbindt.
Hoe kan ik daarvan loskomen?
Waarom blijven dit soort gebeurtenissen bij je?
Alsof er niets anders bestaat dan dat?
Wat is dat voor een kwelling?
Wat is het nut ervan?

.

Omdat u er nog wat mee moet.
Daarom blijven deze gebeurtenissen ons achtervolgen.
Ze zitten aan ons vastgelijmd omdat we er iets mee moeten doen.

.

Maar wat dan?
Ik heb al zo veel therapieën gehad.
Het gaat niet weg.
Het wordt alleen maar erger.
Alsof ik er nu zelf petroleum op gooi.

.

Wanneer iets indringends gebeurt,
blijft de gebeurtenis bij ons.
Alsof er daarna geen andere tijd meer bestaat.
We blijven emotioneel in dat moment.
We zullen een uitweg moeten vinden
om te kunnen begrijpen dat de tijd niet stil kan blijven staan.

.

Maar hoe?
Waar is deze uitweg?

.

Wat herinnert u zich het meest?

.

Het geluid van het vuur
en het schreeuwen van mijn vriendje.
In elke wind, zacht of hard,
schreeuwt hij nu.

.

Waar denkt u dat uw vriendje nu is?

.

Geen idee.
Voor mijn gevoel blijft hij in dat vuur.
Gaat zijn schreeuw, zijn vuur, zijn pijn oneindig door.

.

Waarom zou dat zo zijn?

.

Ik weet het niet.

.

Omdat u toen stopte met leven.
Uw gevoel raakte geblokkeerd
en vanaf dat moment stopte uw leven.
Uw herinnering.
Daar op dat meest pijnlijke moment.

.

.

Nu gaat het erom dat u de gebeurtenis verder leert gaan.
Hij houdt daar in werkelijkheid niet op.
Uw vriendje ging dood.

.

Ja.

.

Hij werd begraven?

.

Ja.

.

Waar denkt u dat het nu is?

.

Geen idee.

.

Denkt u dat het nog steeds brandt?

,

.

Ga in dialoog met uw vriendje.
Vraag waar hij is.

.

Hoe doe ik dat?

.

U stelt zich voor dat hij ergens is.
Waar weet u niet, maar ergens.

,

In de hemel?

.

Waar u wilt.

.

Ik stel me voor dat hij daar is.

.

Vraag hoe het nu met hem is.

.

Maar ik geloof niet in een hemel.
Ik geloof in niks.

.

U bent vrij in uw voorstelling.
Als u maar aan kunt nemen dat hij ergens is.

.

Daar geloof ik ook niet in.

.

Dus dat vuur is het laatste wat hij meemaakt?

.

Ja, dat geloof ik.

.

Maar u weet het niet.

.

Niemand weet het.

.

Waarom dan toch deze keuze?

.

Hoe bedoelt u?

.

De keuze dat hij branden blijft?
Dat u zich niets anders kunt voorstellen?

.

Dat is wat ik heb gezien.

.

Waarom klampt u zich daaraan vast?

.

Dat weet ik niet.

.

Maar u weet wel dat deze conservering uw leven negatief beïnvloedt.

.

Ja.

.

Waarom kwelt u zichzelf?
Wilt u zich op die manier straffen?

.

Ik deed niks!

.

Maar nu doet u weer niets!
U laat het op dezelfde manier onveranderd.
Waarom grijpt u nu niet in?

.

Ik weet niet hoe.

.

Dat heb ik u gezegd.
Ga in gedachten naar dat moment.
Wees daarna bij de begrafenis,
sta vervolgens bij het graf
en ga in dialoog met uw vriendje.
Vraag hem om hulp.
Vraag hem hoe u hieruit kunt komen.

.

Aan hem?

.

Wilt u er vanaf komen?

.

Ja.

.

Dan kom in beweging.
Verlaat het standpunt dat u nu inneemt
en durf uw vriendje te vragen hoe het nu met hem is.

.

Maar hij brandt!

.

Al het fysieke leven kenmerkt zich doordat het tijdelijk is.
Maak er geen oneindigheid van.
Uw vriendje brandt niet meer.
U brandt.
Doof uw vlammen van schaamte.
Daal af in het water van de verandering.
Verkoel uw gedachten
en verbreek de illusie dat wat toen gebeurde
nog steeds gaande is.
Word levend.
Laat uw dagen niet verteren door spijt.
Ga in dialoog met uw vriendje.
Durf te vragen.
Als u maar bereid bent te veranderen.
Als u maar inziet dat u zich kunt losmaken
zodra u daartoe besluit.
Alles hangt af van uw bereidheid verder te gaan.
Dat pijnlijke moment uit te stappen,
terug te keren naar uw actuele bestaan
dat zich ondertussen voltrekt.
Zie uw levensachterstand.
Zie uw koppigheid.
Maar weet ook:
het is en blijft aan u.
Blijft u in deze brand
of gaat u mee met de werkelijkheid die u wil bevrijden.

.

(c) Theije Twijnstra