In onze afbraak zijn we duizenden keren geweest.
Door onze negatieve keuzen.
Door ons egoïsme.
Door onze uitleving.

;

In de opbouw zullen we duizenden keren moeten zijn.
Met ons vertrouwen.
Met onze inzet.
Met onze aanvaarding.

.

En als we deze reis hebben volbracht,
komt de eerste keuze opnieuw:
afbraak of opbouw?

.

(c) Theije Twijnstra

Zolang we iedereen en alles
de schuld geven van onze moeilijkheden,
veroorzaken we in dezelfde hoeveelheid
verloren tijd,
gemiste kansen
en zinloze reacties.

.

En dat terwijl we zo veel effectiever kunnen zijn
door ons eigen aandeel
in de moeilijkheden op te sporen,
deze te erkennen
en de moed te hebben
ze te willen veranderen
in positieve besluiten.

.

Wie ineffectief leeft
voelt vooral de vergeefsheid van het bestaan,
de machteloosheid van zijn vermogens
en de frustratie er iets aan te kunnen wijzigen.

.

Wie effectief leeft,
begint bij zichzelf
omdat hij alleen zichzelf
het beste kent.
Van zichzelf weet hij
welke instrumenten
hij ter beschikking heeft,
en wat als eerste werk gedaan moet worden.
En vooral dat hij altijd zelf
de meest verantwoordelijke blijft
het eigen leven waar te maken.

.

(c) Theije Twijnstra

Gebruik meer tijd voor waarnemen dan voor commentaar.

.

(c) Theije Twijnstra

Je bevindt je in een geheel van invloeden.
Een enkele verandering van dit geheel maakt geen kans.
Om effectief te veranderen zul je de ene verandering
na de andere moeten aanbrengen.
Dit kan alleen als je een doel voor ogen hebt.

.

Dit doel kan zijn:
ik wil sterk worden.
Of: ik wil vrij worden.
Of: ik wil onafhankelijk worden.

.

Het doel bevindt zich nu nog
binnen het geheel van de huidige invloeden.
Daardoor voelt het als onbereikbaar.

.

Leg het doel vanaf vandaag daar
waar het de uiterste grens
van je voorstellingsvermogen raakt.

.

Daar is nu je doel en jij bent hier.
Tussen jouw positie en het doel
bevinden zich vele obstakels
die je zult moeten overwinnen.

.

Maak nu eerst de verbinding
met het doel steviger
door je motief om dit doel te willen bereiken,
dieper te maken.
Vertel je zelf waarom je dit doel wilt bereiken
en wat er zal gebeuren
als je niets doet.
Bereid je voor en maak je zelf startklaar
voor de reis naar je doel.

.

Als deze boog tussen jouw motief en je doel steviger is geworden,
kun je aan de reis beginnen.
Elk obstakel dat er is
valt nu onder deze boog
en is niet meer als een zelfstandige,
als een overweldigende blokkade werkzaam.
Je hebt het tot een onderdeel van je reis gemaakt.

.

Wanneer het obstakel dan toch nog te sterk voor je is,
maak je de verbinding met het doel opnieuw steviger
zodat de moeilijkheid weer past
als onderdeel van je reis
en niet als een onmogelijk te nemen hindernis.

.

Wees kalm onderweg.
Kalm en vastbesloten.
Kalm omdat je vertrouwen hebt opgebouwd
je doel te bereiken.
En vastbesloten
omdat je je door niets of niemand laat tegenhouden.

.

Doe het.
Nu.

(c) Theije Twijnstra

Aanvaarding leidt tot meer genezing dan verzet of strijd.

.

(c) Theije Twijnstra

Je hebt iets alleen volledig begrepen
als je het in al zijn stadia kunt herkennen.
Meestal herkent men de uiteindelijke staat wel.
Deze is duidelijk aanwezig,
zoals een bloeiende bloem haar volle aanwezigheid toont.
Wie zelfs deze volheid niet opmerkt
moet nog aan de ontwaking van het opmerken beginnen.

,

Maar velen zien deze bloem
en bewonderen haar vormen, kleuren en geuren.
Maar wie herkent dezelfde bloem
als deze als een onooglijke vorm
zich tussen het overige, onooglijke groen bevindt?
Wie ziet dan al
dat daar straks een prachtige bloem uit zal komen?
Alleen degene die het hele proces heeft doorgemaakt
herkent ook het onooglijke stadium
en schenkt ook daaraan zijn volle aandacht.
Dezelfde als aan de bloem in haar volle tooi.

.

Zo is kennis het eerbetoon aan alle stadia.
En bewustzijn het keer op keer beleven
en verdiepen van elke fase,
zowel afzonderlijk
als als eenheid van het gehele proces.

.

(c) Theije Twijnstra

Er zijn er die zwak willen blijven.

.

Er zijn er die sterk willen worden.

.

Al het onveranderlijke verzwakt zichzelf.

.

Al het zich ontwikkelende versterkt zichzelf.

.

(c) Theije Twijnstra

Er is geen andere weg dan de weg vrij te maken.
Waar we zijn, zijn anderen.
Waar we berijpen en meer kunnen zijn,
kunnen we waarmaken.
Waarmaken is jezelf verwezenlijken.
Wie zichzelf verwezenlijkt,
wordt als vanzelf en geheel natuurlijk
een voorbeeld voor hen die in de nabijheid zijn.

.

Zo is in ieder gezelschap
een voorganger geplaatst
zoals ook in elk landschap
een oriëntatie aanwezig is.
Waar een voorbeeld is,
ontstaat richting en helderheid
voor wie dit voorbeeld
als aanwijzing kan aanvaarden.
Iedereen kiest zelf.

.

Wie dit voorbeeld ernstig neemt,
bewondert het niet.
Bewondering is deelname in ijdelheid.
Niemand hoeft bewondering te ontvangen
noch te schenken
want ook het voorbeeld
volgt het zijne
en die opnieuw het zijne
en dit tot aan de eerste toe.

.

Aanvaard het zonder deelname aan een beeld.
Het voorbeeld is geen mens,
geen persoon,
maar een fase waar naar men onderweg wil gaan.
Ook zelf is men een voorbeeld
voor een ander die op weg is naar jouw levensfase.
Zo is een ieder geplaatst in de lange rij
die evolutie heet.
Geen enkele plaats is van zichzelf,
behalve die van de eerste.
Geen enkele plaats kan zonder voorbeeld,
behalve degene die alle fasen heeft doorlopen
en evenzo eerste is geworden.
Maar juist de eerste beseft
en weet welke achtergronden in hem liggen
en ook dat elk verlies
door een teveel ontstaat.

.

De eerste zijn in voorbeeld
is op aarde niet van toepassing.
Ook dat is één keer gebeurd
en heeft zich voorgedaan.

.

Een voorbeeld zijn, gebeurt.
Wie het is,
richt zich op zijn voorbeeld.
Wie een voorbeeld wil zijn
en daarbij op zichzelf gericht is,
verandert in een schaduw.
Hij wordt een manipulator,
een tiran, een overheerser
en een machtswellusteling.
Er zijn er genoeg.
Voeg niet toe.

.

Volg je voorbeeld.
Kijk niet om wie jou volgt.
Kijk nooit om.
Omkijken is voor wie te weinig dienstbaar is.

.

(c) Theije Twijnstra

Stilte wordt vaak vermeden.
Stilte beangstigt velen.
Haar stem is te doordringend voor wie op de vlucht is voor zichzelf.

.

Stilte is een deur tot verzoening.
Verzoening met dat wat je niet onder ogen wilt komen.
Velen menen te kunnen ontsnappen.
Aan hun angst.
Aan hun eenzaamheid.
Aan hun onbegrip.
Stilte maakt duidelijk dat dit niet meer hoeft.
En ook: je kunt niet ontsnappen.
Waar zou je naar toe moeten?

.

Stilte is de ruimte om en in een ieder.
Elk een eigen stilteland.
Wie dit land vermijdt,
verblijft in het razende land.
Hij verblijft in de werveling van zijn illusies.
Hij denkt: als ik maar hard genoeg werk
kan me niets meer gebeuren.
Als ik maar genoeg mensen om me heen heb,
ben ik veilig voor elk gevaar.
Het zou hem verder brengen
als hij één stap buiten dit hectische land zou durven zetten.
Onmiddellijk zou hij in de stilte zijn.
Een ongemakkelijke wegval van alles.
Waar ben ik?
Waarom is het zo stil?
Waar is iedereen gebleven?

.

Snel keert hij terug.
De stilte is voor hem als de dood.
Maar dit komt niet door de stilte
maar doordat hij te weinig in deze stilte verblijft.
Hij is er zo kort
dat hij vooral de uitklank van zijn razende illusies beleeft,
niet de stilte zelf.
Wie er vaker had verbleven zou dit begrijpen
en deze uitklank laten uitsterven.
Heel geleidelijk zou hij dan de stilte voelen aankomen.

.

Stilte, wie ben je?
Wat is je aard?
Waaruit ben je opgebouwd?

.

Ik ben het oudste en tegelijk
het meest onontgonnen deel van jou.
Het oudste omdat ik uit kern besta.
Het meest onontgonnen deel omdat ik nog nooit ben aangeraakt.
Nooit zul je mij betreden.
Ik ga je voor.
Je reikt naar mij maar raakt me niet aan.
Daarom ben ik ook de belofte,
de wenking,
dat wat je mee zal nemen
naar het volgende van jezelf.

.

Hoe kan het dat jij als stilte
mij naar het volgende leidt?
Waaruit bestaat jouw kracht om dit te kunnen?

.

Omdat ik de stem van het weten ben.
Alleen als het stil is,
als je ver bent van anderen en gedachten,
alleen dan zul je me horen.
Altijd ben ik in de verte van jouw innerlijk.
Altijd klink ik zacht.
Altijd spreek ik in ongewone woorden.
Altijd is het verleden ver weg.
Altijd is het komende het dichtst bij.
Altijd ben ik een vreemde.
Altijd ben ik alleen.

.

Wat is je wezen?
Waar kom je vandaan?
Waarheen gaat je reis?

.

Mijn wezen is de geboorte.
Ik kom vanuit het allereerste
en ben op weg naar het allerlaatste.
Ik ben de wind die je niet ziet,
de bodem die boven je zweeft,
de stroom die door je gaat.

.

Vertel me van je land.

.

Mijn land ben jij.
Niemand anders woont er.
Mijn grens is de oneindigheid.
En toch is dit land op maat gemaakt.
Deze maat reikt van grens tot grens
en dijt weer uit zodra het mogelijk is.
Stilte is daarom ook:
het horen van het doorgaande in al zijn stadia.

.

Maar het meest ben ik het komende.
Dat wat om de hoek ligt.
Onafgebroken op je afkomt.

.

(c) Theije Twijnstra

Wanneer iemand zelfmoord pleegt
of euthanasie laat uitvoeren,
komt hij op een plaats die niet bij hem hoort.
Iemand is immers niet zijn somberheid of wanhoop,
zoals ook niemand zijn kanker is of dementie.
Een ieder is zo veel meer
dan die enkele fase van zijn leven.

.

Men is een totaal,
geen onderdeel.
Wie vanuit een fragment kiest,
komt in een geïsoleerdheid terecht.

.

De logica van dit gebeuren ligt in het gegeven
dat elk mens een eigen levensduur bezit.
Een uiterst persoonlijk bezit
waar niemand aan mag tornen.
Ook hijzelf niet,
want deze duur komt niet voort uit zijn oppervlakkige aardse leven
maar uit de diepte van zijn doorgaande ontwikkeling.

.

Wie dit bezit verkwanselt
komt in een fragmentarische wereld aan.
Nu wordt het vreemd.
De wereld waarin men hoopte aan te komen,
ziet er juist tegengesteld aan uit.
De ellende verdubbelt zich in plaats van dat ze afneemt.
Hoe kan dit?

.

Vanuit wanhoop, ellende, uitzichtloosheid
een einde aan je leven maken,
is hopen op verlossing.
Maar hoe helder denkt de mens
als hij wanhopig, angstig, zich in het nauw gedreven voelt?
Wanneer denk je het meest helder?
Het is op die momenten waarop je je rustig en evenwichtig voelt.
Dan heb je ruimte om te denken,
om nog eens te denken,
af te wegen,
maar vooral om te voelen wat je werkelijk wilt.

.

Maar wie zich ellendig voelt,
ontsnappen wil,
voelt zich opgejaagd.
Hij wil vluchten.
Weg zijn.
Weg van waar hij nu is.
Uit deze gemoedstoestand komt deze keuze voort.
Ook als er een keuze wordt gemaakt
ver voordat er een direct gevaar is.
Ook dan is de veronderstelde ellende
voor deze persoon genoeg
om nu al te beslissen straks dood te willen.

.

De wanhopige beroept zich op zijn ellende
en stelt deze als ultiem recht
de ander onder druk te mogen zetten.
‘Hoe zou jij kiezen onder mijn omstandigheden?’
Nu gaan velen overstag.
Ze weten niet wat ze zelf zouden doen.
De troebelheid in denken heeft nu een groep mensen bereikt.
De euthanasie wordt uitgevoerd.

.

Bij zelfmoord speelt alles zich in eenzaamheid af.
Maar in beide gevallen denkt men vanuit een opgejaagdheid,
een drang en een wens te kunnen ontsnappen.

.

De wereld waarin deze mensen terechtkomen
weerspiegelt de wereld van waaruit ze kozen.
De somberheid is nu echter totaal geworden.
De uitzichtloosheid is overal.
Waar men dacht te ontsnappen
is men nu volledig ondergedompeld
in de eigen troebelheid van denken en beleven.
Het is een mistige, koude, uitzichtloze en verlaten wereld.
Men is alleen.
Het is de uitwerking van het isolement
waarin men zelf verbleef.
De uitwerking van de afgeslotenheid van anderen,
de vastbeslotenheid het zelf te weten
en zich door niemand meer iets te laten gezeggen.

.

Nu is men daar.
Er is niemand meer.
Hoe hard men ook roept.
De sfeer is schemerig,
de uitdrukking van de troebele sfeer waarin men dacht.
De sfeer is koud en mistig
zoals ook het gevoelsleven dit was
door voorbij te gaan aan wat men anderen aandoet
door hun opvang en zorg,
liefde en aandacht weg te blazen
met de koude adem van een macaber besluit.

.

Sommigen beweren: het is moedig zelfmoord te plegen,
voor euthanasie te kiezen.
Maar veel moediger is het
om het actuele bestaan
te doorstaan.
Hoe moeilijk ook.
Hoe onterend, vernederend, pijnlijk ook.
Dat is pas echt moedig.

.

Zelfmoordenaars zijn geen helden.
Laten we anderen niet aanmoedigen deze weg te nemen.
Laten we de volhouders als voorbeeld nemen.
De mensen die deze laatste, moeilijke periode dragen,
hun ego laten breken en breken
tot er niet meer dan wat kruimeltjes overblijven.

.

Laten we deze mensen,
stil starend in een hospice,
rustig etend in een verpleeghuis,
of zachtjes stervend in een hoekje van een kamer,
laten we hen als helden zien.
Als een voorbeeld van volle aanvaarding
van hen die hun leven tot aan de laatste seconde
in volheid hebben aangedurfd.

.

(c) Theije Twijnstra