Vraag

.

Hoe ver moet je gaan?
Ik ben nu op een punt gekomen dat er voor mijn gevoel innerlijk ‘iets’ afsterft.
Dat ik onder mijn basiswaarden (die minimaal zijn) leef, en merk dat ik na vele, heel veel innerlijk terugkeren blokkeer.
Dat wat zich momenteel voordoet buiten mijn bereik is, tenminste dat is wat ik ervaar na een lange uitademing.
Hoe kun je dan het beste je eigen kracht vinden, positief te blijven om door te gaan?

A.

Antwoord

.

Het is altijd door ons verlangen dat we grenzen willen stellen.
Graag willen we weten waar we aan toe zijn.
Op de vraag: hoe ver moet je gaan? is er vanuit de geestelijke groei een duidelijk antwoord: ‘Verder dan je nu bent.’
Wij mensen houden van grenzen. Daarmee kunnen we ons oriënteren. Dan weten we hoe lang de reis nog duurt (nog drie uur) of hoe groot de schade is (500 euro exclusief BTW).
Wij willen graag weten waar we aan toe zijn en juist dit verlangen werkt blokkerend, want in de geestelijke groei zijn er steeds minder kaders.
Integendeel, je komt meer en meer in een beweging terecht, in een eindeloze voortgang, wisseling en groei. Elke behoefte aan grenzen stellen zullen we moeten laten oplossen, steeds iets meer, want met elke vorm van zekerheid die we onszelf toedenken (of van anderen hopen te krijgen) houden we onszelf voor de gek, willen we eigenlijk binnen het overzichtelijke en omlijnde blijven.
Voor een werkelijke innerlijke groei is dat niet mogelijk.
Deze weg vraagt een voortdurende weggave van onze verlangens.
Het gevoel innerlijk te sterven, is dan ook juist gevoeld, maar niet goed geïnterpreteerd.
Er sterft inderdaad iets, maar dit is niet ons innerlijk, het zijn onze houvasten, onze identificaties, maar niet ons innerlijk.
Veel zal er nog moeten sterven en vaak zullen we denken: moeten we nog meer afsterven? Nog meer achterlaten?
En steeds zal het antwoord zijn: ‘Ja. Je bent nog maar net begonnen. Klaag niet, heb geen medelijden met jezelf. Wil jij innerlijk sterk worden? Is dat je wens? Dan ga door. ‘

.

Bezie je reacties

.

Bezie je reacties op de weg die je bent ingeslagen.
Je reacties zijn volkomen natuurlijk, want voorlopig is er alleen maar achter te laten.
Het is als met een reis waarin we te veel bagage met ons hebben meegenomen.
Door al deze bagage gaan we langzaam vooruit.
Het wordt zelfs onmogelijk bepaalde punten te passeren.
De bagage houdt ons tegen.
Daarvoor is de toegang te klein.
Wat laten we achter?
Wat kunnen we missen?
In het begin denken we niets te kunnen missen. We hebben alles nodig, want dit alles zijn wij. Het is ons leven, onze identiteit.
Maar elke keer als we weer iets achter durven te laten, met weer iets minder verwachtingen en verlangens durven verder te gaan, zullen we sterker worden.
Daar waar we ‘onszelf’ durven achter te laten, zullen we een nieuw en beter zelf ontvangen.
De oude bedekking is er dan van afgehaald.
Sterker word je dus door moedig te zijn in je achterlaten, in het laten oposssen van wie je denkt te zijn of denkt nodig te hebben.
En positief word je als je merkt dat juist als je doorgaat in vertrouwen zonder verwachtingen te koesteren, een innerlijk dragen merkbaar wordt.
Een dragen dat je daarvoor nog niet eerder hebt ervaren.

Eén Reactie op “Door……. 119. Vraag: Hoe kun je dan het beste positief blijven?”

  1. Monique :

    Bedankt voor de mooie beschrijving en uitleg!