Vraag

.

Zo bijzonder vandaag, ben aan het worstelen met het begrip verlangen en wilde daar een vraag over stellen en jawel de antwoorden verschenen grotendeels in jouw Door vandaag…
Heb alsnog een aanvullende vraag daarop: hoe kan ik ontdekken of een verlangen dat ik heb voortkomt uit onverwerktheden of dat het een werkelijk verlangen is?
En wat zijn werkelijke verlangens, dienen ze om ons voort te stuwen en te laten groeien? En is het zo dat voor werkelijke verlangens stappen van ons gevraagd worden die we vaak uit angst niet durven te nemen omdat er niet genoeg vertrouwen is dat het dan ook werkelijkheid kan worden…of is dat een ego gedachte?
Alvast bedankt.

Antwoord

A.

Het verschil tussen een verlangen uit onverwerktheid en een ‘werkelijk’ verlangen is gradueel. De onverwerktheid geldt voor beide soorten verlangens, alleen het niveau van onverwerktheid is verschillend. Op dezelfde wijze dat een dief weliswaar geen moordenaar is, maar wel iets doet wat niet goed is.
Verlangen uit onverwerktheid, uit een herkenbare en navoelbare weigering, levert een dwingend verlangen op. De beleving, het bewustzijn dat weigert naar zichzelf te luisteren, niet één maar vele keren, maakt de reactie op deze weigering in de vorm van een verlangen, ‘flitsend actief’. Deze impuls beheerst de mens. Juist omdat hij bij deze weigering aanwezig was, juist daarom wil hij er bij weg, vlucht hij er vandaan, wil hij het zo snel mogelijk vergeten, opheffen.
Een ‘werkelijk’ verlangen is alleen werkelijk in relatie tot dit weigerachtige bewustzijn. Het verlangen innerlijk te willen groeien lijkt een werkelijker verlangen te zijn dan dit vluchtende verlangen. En dat is ook zo. Maar daarom is dit verlangen nog niet werkelijk. Ten aanzien van de werkelijkheid bestaat er geen verlangen meer. We kunnen wel een steeds beter verlangen leren ontwikkelen, dat wil zeggen, we kunnen verlangen te willen groeien in echtheid, maar het ijkpunt van de werkelijkheid bevindt zich in het belangenloze. Pas wanneer we niets meer verlangen maar ons alleen nog richten op wat er zich nu afspeelt, pas als we ons heden volledig verwerken, zijn we belangeloos geworden.
Het leven is een groots gebeuren. We bevinden ons erin. Ieder individu afzonderlijk en alle mensen samen. Onze plaats te kennen, zowel in het individuele als in het gezamenlijke, vraagt de volle inzet van ons bewustzijn. Verlangens halen ons voortdurend weg bij dit aanwezigheidsbewustzijn. Verlangen is gelijk aan ‘verlengen’. We verlengen onszelf, we verlengen ons bewustzijn, we verlengen onze tijd naar een andere tijd, een ander zelf, een ander beeld. We verlaten onze aandacht voor het meest aanwezige en actuele en daarmee verraden we ons zelf en ons bestaan.
Het enige wat het bestaan van ons vraagt, is: ‘Verwerk wat je beleeft, zet het om in bewustzijn, verlang niet naar daar, want hier is al genoeg te doen. Verlang niet naar straks, want nu is je al veel te veel.’