Vraag

.

Bij de “Door” van vandaag komt er een vraag bij me op die gister bij me werd aangeraakt en die volgens mij weergeeft wat je bedoelt.
Gister tijdens een autoritje legde mijn man zijn hand op mijn been en sprak: “Je bent een hele lieve vrouw”. Nou moet je weten dat hij niet zo scheutig is met zulke uitspraken, dus als hij zoiets zegt is het voor mij al vrij bijzonder. Ik weet en voel dat hij oprecht is en het meent.
Wat ik merkte is dat ik het lastig vond om dit te ontvangen…. Terwijl ik diep van binnen niets liever wil en er soms zo naar verlang dit te horen.
Gaandeweg de dag bleef het terugkomen en spookte het door mijn hoofd in de vorm van zelfkritiek…. Wat zich weer uitte in mijn gedrag en waar ik weer feilloos op gewezen werd door mijn dochter.
’s Avonds heb ik aangegeven wat zijn opmerking eerder die dag bij me losmaakte en zo kregen we een gesprek over liefde, ontvangen en de diepere gevoelens en overtuigingen van het jezelf niet waard vinden…die hij dus ook bleek te hebben ,was mooi om te delen samen.
Hoe komt het toch (en dit geldt volgens mij voor velen, maar laat ik vooral voor mezelf spreken overigens) dat ik ten diepste de overtuiging en het gevoel heb het niet waard te zijn of het niet verdien dat ervan me gehouden wordt? Het voelt als iets wat heel erg diep zit en er hoort een gevoel van schuld bij.
Hoe hier mijn lering uit te halen en inzicht te mogen krijgen om het in te zetten voor mijn groei?
Alvast bedankt.

Antwoord

.

Het gevoel niet de moeite waard te zijn om geliefd te kunnen worden, komt voort uit een diepe hunkering naar liefde die men in de kindertijd, de bakermat van ons gevoelsmatige referentiekader, niet heeft kunnen vinden. Kinderen die in een omgeving opgroeien waarin de liefde waarnaar ze verlangen, ontbreekt, zullen uit zelfbescherming de gedachte opbouwen dat zij het ook niet waard zijn om liefgehad te worden. Het bijkomende schuldgevoel onderstreept deze gedachte doordat men er er ook nog een verantwoordelijkheid aan verbindt (was ik maar een ander kind geweest dan was het vast ook anders gegaan), waardoor het (in de eigen beleving) volkomen logisch wordt dat men niet geliefd is.

Kinderen trekken de oorzaak van de omstandigheden waarin ze verkeren, naar zich toe en voelen zich vervolgens daarover schuldig: ‘Het komt door mij dat papa en mama gaan scheiden.’ Of: ‘Het is mijn schuld dat moeder altijd ziek of moe is’, enzovoort.

Wanneer de ouders deze houding van het kind niet opmerken en daarover met het kind spreken, zal deze reactie zich zonder enige beperkingen kunnen opbouwen en vastzetten in de identiteit.

Het ‘voordeel’ van deze reactie voor het kind is, dat het zich nu voor teleurstellingen heeft afgeschermd. Immers: wanneer je ervan overtuigd bent dat je het niet waard bent om van gehouden te worden, dan wordt ook voorkomen dat je teleurgesteld zult kunnen worden. Nu kun je je vasthouden aan je eigen ‘ijsmodel’. Je bent een soort ‘koele persoon’ waar een ander nooit om zal kunnen geven.

Wanneer we echter volwassen worden, voelt de mens dat deze opgebouwde bescherming meer en meer gaat knellen en actuele contacten in de weg gaat zitten. Wezenlijke contacten kunnen immers niet of heel moeilijk door deze vesting komen?

En daarbij: hoe meer een liefdevolle omgeving zich openbaart, en zeker de reacties van jonge kinderen zijn hier heel treffend in, voelt men steeds meer behoefte deze bescherming af te willen breken.

.

Laat het kind het kind helpen

.

Ga in gedachten naar je kindertijd. Daal af in de tijd dat je hunkerde naar warmte en deze niet vond. Maak een samenvatting van je jeugd door deze tot een sterk beeld terug te brengen. Bijvoorbeeld het beeld van een kind in een donkere, koude gevangenscel. Een soort kerker. Elk beeld dat jouw jeugd goed en indringend samenvat, is geschikt. (Bedenkt hierbij: het is jouw beleving van die tijd, geen oordeel over je ouders of wie dan ook, alleen jouw gevoelsmatige conclusie).

Keer nu elke dag terug naar dit beeld en breng dit kind een kleine boodschap. Deze boodschappen haal je uit je huidige leven. Gebruik hiervoor wat jij aan warmte en liefde van je kinderen ontvangt en geef dit door aan dat kind in die cel. De boodschap die je overbengt kan uit een blik bestaan die je vandaag trof, het kan een grappig woordje zijn, een gebaar van warmte of speelsheid, kinderen zijn meesters in de vele vormen die zij aan het begrip liefde kunnen geven.

Schuif deze boodschap onder de celdeur door. Of geef het met een lichtstraal mee. Of verzin zelf welke andere oplossing bij jouw beeld het best voldoet. Ga hiermee door tot het kind uit jouw jeugd uit deze gevangenis durft te komen. Laat haar daarna verder in jezelf en in vrijheid opgroeien, als de dochter die eindelijk is thuisgekomen.

Wanneer je deze oefening regelmatig doet, zul je na verloop van tijd merken dat je meer warmte van anderen zult durven toelaten. Je zult je veiliger voelen. Maar wees geduldig en hou vol. Blijf bij dit kind uit je jeugd tot het op eigen benen kan staan en is overgegaan in de volwassen vrouw die je nu bent.

En weet: de liefde staat achter je.