Vraag

.

Mijn zoon is 10 jaar en heeft alles wat hij wil, maar nooit kan dit kind lachen.
Ofwel daagt hij constant zijn zus uit die vier jaar jonger is uit achter mijn rug en ik ben nogal een persoon die vlug roept en niets helpt.
Sinds de scheiding ben ik zo gevoelig en trekt hij zo op zijn papa en kan dit moeilijk verwerken.
Deze week had ik hem gestraft en terug bed in en na een tijdje bleek dat ik het verkeerd had.
Vandaag had ik een briefje gevonden: ‘Kan mama niet gelukkig maken, altijd is zus de liefste en de braafste. Ik doe iedereen verdriet aan.’
Hij had een tekening gemaakt met kindje dat aan een peil (?) hangt.
Heb dit met hem besproken vandaag, alleen met hem. Hij zegt ook: ‘Mama, ik kan niks goed doen.’
Ik verdraag niks en dan ben ik zo kwaad.
Nu als ik goed nadenk heb ik hier ook een grote fout aan, maar ik kan van hem zo weinig verdragen.
Is het nu omdat hij op de papa lijkt?
Ik weet het zelf niet goed, maar uiteindelijk heb ik hier ook een grote fout aan. Ik heb nu gevraagd: ‘Willen we met iemand gaan praten?’, maar dit wil hij niet.
Weet iemand goede raad?

.

Antwoord

.

In uw vraag komen vele aspecten samen. Hierdoor voelen zulke situaties als erg verwarrend, tegenstrijdig en onoverzichtelijk aan. Gemakkelijk bouwt zich dan een gevoel van machteloosheid en zelfmedelijden op.

In de eerste plaats: uw zoon bevindt zich emotioneel in een moeilijke positie.
Hij voelt zich op een natuurlijke manier verbonden met zijn vader, maar voelt zich tegelijkertijd verantwoordelijk voor u.
U daarentegen hebt een emotionele weigering ten opzichte van uw zoon omdat hij u aan uw ex-partner herinnert.
U hebt de neiging hem te straffen en op hem te reageren voor wat zijn vader u (in uw beleving) heeft aangedaan.
Daarnaast is er nog uw dochter met wie u wel een natuurlijke band hebt.
Uit de signalen die uw zoon u geeft:
.
1. het pesten van zijn zusje als reactie op de aandacht die zij wel van u krijgt en hij niet,
.
2.  u gelukkig proberen te maken (dit typeert de aard van zijn karakter die invoelend en sensitief is),
.
3. en de tekening (een treffende illustratie van de eenzaamheid waarin dit kind verkeert en de machteloosheid en het verdriet dat het ervaart),
.
uit dit geheel wordt duidelijk dat de situatie bijzonder alarmerend is.
.
Mijn raad aan u is: schakel uw zoon in om u te helpen.
Hiermee bedoel ik: geef hem het vertrouwen terug dat hij iets voor u kan doen, dat hij waardevol is.
Maak hem duidelijk dat u als moeder en als mens nog veel moet leren en dat u daarbij van hem hulp kunt gebruiken.
Laat vervolgens aan hem welke hulp hij wil geven. Misschien wil hij een klusje in huis doen, u helpen met de boodschappen of wat dan ook.
Neem zijn verantwoordelijkheidsgevoel serieus en laat hem een deel van de oplossing worden in plaats van hem tot hoofdprobleem te maken.
Maak hem duidelijk dat u met met z’n drietjes als gezin een eenheid bent die door samen te werken ook hier weer uit zal komen.
.
Ga vervolgens op zoek naar hulp om uw reacties op de scheiding te kunnen verwerken.
Zolang u deze kwetsbaarheid in uw gevoelsleven niet aanpakt, reageert u te sterk op uw kind.
Bent u in wezen zelf een kind. En dat terwijl u ook de moed bezit uw fouten te zien en te erkennen.
Die krachten zijn ook in u aanwezig. En dat is heel erg hoopvol. Er zijn maar weinig mensen die hun  hoofd durven te buigen door hun fouten openlijk toe te geven.
Gebruik deze kracht en kwaliteit dan ook ten opzichte van uw zoon en uw gezin en wees moedig ten opzichte van uw eigen onverwerktheden en pak deze aan.
.
Uw zoon is een gevoelvol kind met een groot verlangen u gelukkig te willen maken.
Geef hem de kans u te helpen en hij zal zijn gevoel van verantwoordelijkheid vorm kunnen geven waardoor zijn zelfvertrouwen groeit en de waarde van zijn leven weer zal toenemen.
Uiteraard moet u hem geen zware opdrachten geven, hij hoeft niet uw ex-partner te vervangen, maar hij kan wel als kind zijn wijsheid en liefde aan u laten zien.
.
Samengevat:
.
1. Geef uw zoon de kans u te helpen en laat hem zelf de vorm bepalen waarin hij dit wil doen. Bijvoorbeeld kleine klusjes in huis zodat u hem leert waarderen en hij zijn gevoelens voor u kan tonen.
.
2. Ga uw onverwerktheid ten aanzien van de scheiding aanpakken. Dit is uw proces. Verwerk dit proces met volwassenen, zoek hierbij goede begeleiding. Zadel uw kinderen niet met uw onverwerktheid op.
.
3. Werk als gezin met z’n drieén, maak er een klein groep van die zichzelf van binennuit steeds sterker maakt.
.
Bon courage!

A