Vraag

.

Door……. 65. vergroot een veel voorkomend thema bij vele mensen uit.
Dank hiervoor en ik hoop dat het vele mensen tot inspiratie zal zijn.
Mijn vraag is:
Is het de bedoeling dat je actief op zoek gaat naar je thema of thema’s en hoe kan je dat dat het beste doen?
Eenmaal gevonden hoe kan je je levensthema(’s) dan het beste tegemoet treden?
Theije bedankt voor de vele inspiratie-sprongetjes in mijn leven!

.
Antwoord

.

Een levensthema heeft een meer algemene vorm waarin het zich manifesteert en een kern die uiterst individueel is.
De vorm kan bijvoorbeeld het thema ‘relaties’ zijn.
Het betekent dat de opdracht via anderen speelt en dan met name via anderen waarmee men een relatie heeft.
De inhoud is veel specifieker van aard.
Dit kan voor de een, een opkomen voor zichzelf zijn, voor de ander een levenslange oefening in mededogen en voor weer een ander kan het om de ontwikkeling van samenwerking gaan waarbij harmonie en gelijkwaardigheid een kernrol spelen.
De inhoud is dus veel gerichter en persoonlijker van karakter.
Levensthema’s zijn mentale groeigebieden voor het actuele leven.
Deze groeigebieden zijn in ontwikkeling en hebben een bijpassende gevoeligheid. (Vergelijk: de gevoeligheid van een foetus)
Een gevoeligheid die dus extremer is dan de normale gevoeligheid zonder deze ‘taak’.
Een levensthema herken je aan je geraaktheden.
Daar waar je voortdurend geraakt wordt door anderen of door je eigen ideeën hoe anderen daarover zullen denken.
Deze geraaktheid houdt je heel lang bezig en geeft je regelmatig het gevoel er niet verder mee te komen. Een levensthema is namelijk taai en blijft je aandacht vragen. Het kan je moe maken en wanhopig, het beproeft je tot op de rand van je vermogens.
Een bekend levensthema is bijvoorbeeld de behoefte aan controle.
Wie op dit gebied extra aanraakbaar is, zal veel energie opbrengen deze controle te perfectioneren.
Het leven is zo verstandig om ons eerst een opbouw te gunnen. Het lijkt dan alsof het ons ook lukt.
Dit kunnen we controleren, dat gaat steeds beter, kortom we voelen ons steeds zekerder van onze zaak. Het is op dit zekere punt, dit punt van voldoening (geestelijk een slapend punt), dat de aanraakbaarheid geactiveerd wordt, maar nu niet langer vanuit de bevestigende maar vanuit de ontmantelende zijde.
De controle die men eerst nog dacht te hebben, vermindert snel.
Het gevecht begint. Men geeft deze controle niet zomaar uit handen.
Maar hoe de strijd zich ook zal ontvouwen, aan het einde is er de chaos en de totale ontreddering als tegenhanger van de controle.
Het is dankzij deze chaos, machteloosheid en angst dat men erachter komt dat er op een andere manier naar innerlijke veiligheid gezocht moet worden.
.
Omgaan met levensthema’s
.
De beste manier om met een levensthema om te gaan, is door de noodzaak te zien waarom dit thema aanwezig is.
Overal waar we chronisch aanraakbaar zijn, hebben we iets nog niet diep genoeg begrepen.
We kunnen daar nog sterker en ruimer worden.
Wie alles onder controle wil houden, zal zich in wezen moeten richten op vertrouwen, overgave, meegaan. Wie voortdurend met zijn werk in de knoei komt, bijvoorbeeld omdat hij geen werk vindt dat hem voldoening geeft, zal zich moeten richten op zijn dragende motieven. Motieven die alle andere bezwaren kunnen overstijgen. Wat is belangrijker dan wat ook voor die persoon? En als dat gevonden is: en wat wordt ermee gedaan? Dat is hier de opdracht.
Wie voortdurend in problemen komt met anderen, zal vooral bezig moeten zijn met de echtheid in zichzelf. Wat wordt waargemaakt van wie je wezenlijk bent? Wie is degene die er is voordat iemand binnenkomt en wie is de persoon die er blijft nadat iedereen vertrokken is? Wie blijft dan over en hoe is de relatie met deze ene?
Levensthema’s vormen ons levenslange huiswerk, want ook als het weer na een lange periode van hectiek wat rustiger is geworden, betekent dit niet dat het voorbij is.
Daarom is de beste manier: houd het initiatief.
Begrijp waar je aangeraakt wordt, iedere keer opnieuw, meer dan anderen, en ga naar de kern van deze aanraking.
Elk thema dient uiteindelijk maar één doel: de versterking van onze onafhankelijkheid van anderen, van de wereld en van de nog onvolgroeide aspecten in onszelf.