Vraag

.

Wat een helderheid, wat een krachtige ondersteuning in mijn streven om een open en doorstromende verbinding te bewerkstelligen met mijn innerlijk. Het aanvaarden dat mijn verleden een zee van verkeerde keuzen herbergt en dat dit verleden nog zo’n enorme invloed heeft, is een heel belangrijke en werkzame wetenschap. Het is opmerkelijk dat ik daardoor niet in mijn huidige of werkelijke levenstijd ben, maar deze voorbij laat gaan met het gevecht met mijn eigenwijze wil! Natuurlijk is het mijn trots die niet wil erkennen dat ik nog zoveel kleiner ben dan ik denk!
Dan heb ik nog een vraag: Is het mogelijk om op beide fronten bezig te zijn? Enerzijds het verleden laten uitrollen en tegelijkertijd te streven om de verbinding met mijn huidige, werkelijke tijd te beleven? Hartelijk dank voor uw antwoord.

.

Antwoord

.

De verbinding met ons heden, het actuele gevoelsleven, ontstaat nádat we eerst hebben aanvaard.
Aanvaarden is het verleden voor laten gaan aan de eigen wensen en actuele behoeften en gevoelens.
Dit voor laten gaan van het verleden is handelen naar de natuurlijke plaats die het verleden in ons bestaan inneemt.
Dit verleden was er eerder dan ons actuele voelen en daarom is het een natuurlijke en wetmatige volgorde eerst dit verleden te laten uitrollen.
Vooraf aan elke levensdag, en dit kan kort zijn zoals een gedachte of uitgebreid zijn zoals een meditatie, begint men dus met de actieve aanvaarding door middel van een innerlijke buiging.
Het effect hiervan dat het gemoed wordt geschoond en geordend ten opzichte van de huidge omstandigheden. De kijk erop wordt scherper, duidelijker, onafhankelijker van emoties.
Het maken van deze buiging is soms vreemd omdat deze vorm van deemoed en overgave haaks staat op de pijnlijke omstandigheden waarin men kan verkeren.
Hoe moeilijk is het immers om voor de kwelling van een ziekte, voor het gemis van een geliefde of voor de vele beperkingen waarmee men te maken kan hebben, om daarvoor een buiging te maken? Alsof men daar ontzag voor heeft?
Toch is deze buiging de deur naar een beter zien, een duidelijker voelen, een waarachtiger keuze.
Men buigt namelijk niet voor de omstandigheden zelf, maar voor het gegeven dat zij zich nu laten zien en voelen als de beste tijd voor mentale groei en versterking.
De omstandigheden zijn er niet om ons te mismaken of om ons te verzwakken.
De buiging die men moet leren maken betreft de buiging voor de levensordening waarin een ieder zich bevindt en die precies die ingrediënten bevat die voor onze groei noodzakelijk zijn.
Men buigt niet voor de pijn, maar voor de wijsheid achter deze pijn, zoals ook een wond bij een operatie noodzakelijk is om verstorend weefsel te kunnen verwijderen. Zo ook zijn onze omstandigheden een onderdeel van een veel grotere operatie.
Met de buiging voor dit ruimere levensverband wordt de aanvaarding zelf verdiept.
Het is dan ook in de diepte van de buiging dat het waarnemen en het beleven van de verbinding met het eigen gevoelsleven, navenant wordt verdiept.
Een oppervlakkige, routineuze buiging levert niets op, een doorleefde, intens gevoelde buiging daarentegen heel veel.
Dankzij deze buiging kan het actuele willen indalen en worden ontdaan van zijn vervormende, haastige en naar gemak zoekende verlangens.
Het eigen willen wordt nu losgemaakt van het strategische en naar gemak zoekende denken.
Het is dankzij deze buiging dat de verbinding met het actuele gevoelsleven korter en natuurlijker is geworden.
Met de buiging voor het eigen verleden maakt men eveneens een buiging voor het meest levende onderdeel van zichzelf: de gewetenskeuze
Wie elke dag deze innerlijke buiging maakt, zich verstilt en aanvaardt, dit machtige verleden zijn verhaal laat vertellen, die opent zich voor de levende scheppingsdraad waarmee we vanaf het begin der tijden zijn verbonden.
Hoe zou men zichzelf beter kunnen leren verstaan?

Eén Reactie op “Door……. 56. Is het mogelijk zowel het verleden te aanvaarden als in het heden het juiste te doen?”

  1. Anoniem :

    Wat een mooi antwoord, wat kan ik hier goed mee aan de slag. Dank u wel. Bij het afstemmen op deze buiging voor de wijsheid van het leven voelde ik onmiddelijk mijn wil protesteren. Dat zegt mij dat er voor mij veel werk te verzetten valt, maar ik voel me tegelijkertijd enorm gesterkt door het verband waarin u dit plaatst en het vooruitzicht dat mijn innerlijk daardoor beter bereikbaar zal worden. Ik dank de liefde en u voor deze machtig mooie bemoediging.