Vraag

.

Om de grotere werkelijkheid te ontmoeten, is het allerbelangrijkste om eerst in het hier en nu te zijn?

.

Antwoord

.

‘Hier’ en ‘nu’ zijn termen die veel gebruikt worden maar meestal betekenisloos zijn.
Ze worden verondersteld ‘gekend’ te zijn, maar het zijn lege woorden, te vaak gebruikt, te veel uitgesproken, te vanzelfsprekend en gedachteloos gebruikt.
Wat betekent ‘hier’?
‘Hier’ is waar we zijn, waar we leven. Waar we ademen, waar we onze gedachten en gevoelens beleven. Waar we gefrustreerd of blij zijn.
‘Hier’ is die vreemde werveling die voortdurend om ons heen is als een persoonlijk klimaat waarin we gedijen, kunnen groeien. Een persoonlijke biotoop die ons leven heet, ons bestaan wordt genoemd, onze onvervangbare omgeving waarin wij ons in het centrum bevinden.
‘Hier’ is altijd heel dichtbij, heel levend, heel onbegrijpelijk, heel snel, heel langzaam, heel mooi, heel lelijk. ‘Hier’ is een wereld en die wereld is alleen voor ons. Sommige anderen komen in deze wereld, ze worden toegelaten. Anderen houden we tegen bij de grens. Of zouden we moeten tegenhouden. ‘Hier’ is onze aarde en onze hemel, ons verleden en ons heden. ‘Hier’, zo’n klein woordje en zo onuitputtelijk in zijn inhoud.

.

En ‘nu’ is het mysterie zelf. ‘Nu’ is ondoorgrondelijk want voordat we het woord hebben gedacht of uitgesproken, is het al niet meer waar.
‘Nu’ is het meest geheimzinnige woord dat er bestaat. ‘Nu’ is stilte, maar wat weet ik van stilte?
‘Nu’ is oorzaak zonder gevolg. ‘Nu’ is toegang zonder einde. ‘Nu’ is zo groots dat elke beschrijving zijn werkelijkheid tart. Wat weet ik van het ‘nu’ af? Niets.
‘Nu’ is een zindering, een trilling, duizenden vliegjes die in een zonnestraal dansen, is dat het ‘nu’? Of kijk ik alweer naar het ‘nu’ dat zojuist voorbij is gegaan?
Het is verwarrend hoeveel woorden we gebruiken en daarbij denken iets te zeggen, ja zelfs iets waars uit te drukken terwijl het vaak lege begrippen zijn die als stuurloze papieren bootjes oceanen van geheimen denken te kunnen beschrijven.
De grotere werkelijkheid is alleen te doorgronden met dat wat we zelf tot adem en wonder hebben gemaakt. Wat we zelf tot leven en woord hebben bezield. En zelfs dan, als we dat nieuwe woord uit ons innerlijk hebben opgediept, zelfs dan gaat het maar om die ene keer dat het ook echt zo is. En dan ook nog maar alleen voor ons en niemand anders. En dan nog maar heel even.
‘Op naar de volgende ontdekking,’ roept de werkelijkheid ons, ‘op naar weer een nieuwe bezieling.’
De grotere werkelijkheid leren we nooit kennen doordat we haar in vaste en modieuze termen denken te benoemen, maar alleen door wat we in een flits als werkelijkheid hebben gevoeld.
Met minder neemt ze geen genoegen.

Eén Reactie op “Door…….49. Vraag: moet je eerst in het hier en nu zijn?”

  1. Anoniem :

    Het is ook moeilijk om je daadwerkelijke gevoelens in een vraag uit te drukken en nagenoeg te omschrijven. Je hebt een hele mooie duidelijke, leerzame uitdruk in je teksten en daar ben ik je zeer dankbaar voor. Die ‘echte’ momenten waren ook inderdaad flitsen,tijdloze momenten die je koestert. Bedankt!