Vraag


Twee jaar geleden nam ik een rigoureus besluit in mijn leven en besloot tot zelfredzaamheid en ontvangen wat heeft geleid tot het openen van prachtige kanalen.
Je schreef in een boek als opdracht: Wat je tegemoet gaat zal je verbazen en dat is ook absoluut waar. Er zijn wonderen gebeurd en gebeuren nog steeds.
Desondanks blijf ik toch nog steeds in situaties terechtkomen waarin ik te maken krijg met mensen in problemen waarbij het voelt alsof ik ondanks mijn inzet op enig moment ineens een enorme tegenkracht in hen oproep met alle nare gevolgen van dien.
Het doet me veel verdriet. Krijg het draadje maar niet te pakken en en blijf worstelen met de vraag waarom.
Kun jij misschien wat licht werpen op deze blinde vlek?

.

Antwoord

.

De tegenkracht die opgeroepen wordt, heeft een gelaagde achtergrond.
In de eerste plaats hebben we de neiging, zeker als we ontdekkingen doen, nieuwe wegen inslaan en ons overgeven aan wat het leven ons aanbiedt, om vanuit deze bestaansbenadering euforisch te zijn.
We willen niets liever dan wat we aan inzichten beleven met anderen delen. Omdat we het ze ook zo gunnen.
In deze ‘missionarisfase’ willen we het liefst de hele wereld bij onze ervaringen betrekken.
Snel komen we er echter achter dat maar weinig mensen wezenlijk geïnteresseerd zijn in onze invalshoek van het bestaan.
Deze teleurstelling moeten we verwerken en tot rust brengen door meer en meer te begrijpen dat het niet anders is dan zoals de mens dit zelf belist.
Deze desinteresse is niet alleen een keuze, maar vooral ook een ontwikkelingsfase waarin de ander verkeert. In dit stadium ziet en beleeft de ander het leven ook heel anders dan wij.
Dan komt de fase waarin we mensen tegenkomen die in nood verkeren. We denken: die zullen toch wel openstaan voor een meer geestelijke en ruimere benadering van het bestaan?
In het begin zal men luisteren, maar ook hier zullen na een poosje weer velen afhaken. Of erger: zich bedreigd voelen en in mentale zin van zich af gaan slaan.
De weg die hen getoond wordt en waarbij eigen keuzen een rode draad vormen, spreekt het niet aan. Want deze weg vraagt reflectie, zelfonderzoek, het onder ogen nemen van patronen en gewoonten, het aanpakken van onverwerktheden en andere zaken uit het verleden die men liever bedekt houdt.
Het is op dat moment dat de stemming kan omslaan.
Waar men dacht geholpen te zullen worden met aandacht en bemoediging, daar komt ineens de eigen verantwoordelijkheid en de zelfreflectie om de hoek kijken. Daar heeft men doorgaans geen zin in.
Er wordt door velen het liefst naar een snelle oplossing verlangd en niet naar een duurzame verandering.

.

Bereid

.

Begrijp dus, en dit is het derde deel van de achtergrond van deze situatie, dat de eigen inzet anderen te willen helpen, vooral bestaat uit het aangeven dat als men hulp nodig heeft, men maar hoeft aan te kloppen, maar dat men deze hulp niet zal opdringen omdat een ieder precies weet wanneer deze hulp van een ander nodig is.
Het is op dat moment waarop effectief hulp verstrekt kan worden.
Onderzoek de reden waarom je anderen wilt helpen en zuiver deze motieven van medelijden.
Zie de keus die je hebt gemaakt om zelfredzaam te willen zijn en zie vervolgens de keus die ieder mens maakt hoe hij of zij met moeilijkheden wenst om te gaan.
Wees ‘een bereidheid’ maar geef deze bereidheid een innerlijke grond. Weet voor jezelf voor wie je bereid bent. Wacht vanuit deze innerlijke gesteldheid op het juiste signaal en op het juiste moment.
Alleen zo’n innerlijke bereidheidshouding geeft de goede uitstraling waardoor de ander dit kan opmerken en kan kiezen hulp te vragen.
Aan de andere kant zul je vanuit die instelling het meest scherp weten op welk signaal en op welk tijdstip jij tot actieve hulp kunt overgaan. Of dit nu in de vorm van een goed gesprek is of meehelpen met de afwas, maakt dan niet meer uit.

Eén Reactie op “Waarom roep ik een enorme tegenkracht op bij mensen die ik juist wil helpen?”

  1. Marianne :

    Het is helder voor me.
    Respect voor ieders weg en keuze en
    mijn eigen motieven uitzuiveren.
    Dank je Theije!