Vraag

.

Ik heb een vraag op mijn hart.
Zolang ik mij kan herinneren en, ik ben nu 58 jaar, heb ik het gevoel dat ik er moet zijn voor de ander.
Dit gevoel is zo sterk dat het mij belemmert om er te zijn voor mijzelf.
Waar komt dit gevoel vandaan en hoe kan ik dit veranderen?

.

Antwoord

.

In het zijn voor de ander dienen we onszelf.
Echter, wanneer we onszelf achterstellen bij een ander, hollen we onszelf uit.
Tussen het willen zijn voor de ander en het gevoel eveneens jezelf tegemoet te gaan, ligt een natuurlijk evenwicht.
Wanneer we meer willen doen dan we in werkelijkheid kunnen, spelen schuldgevoelens of een groot verlangen naar waardering vaak een grote rol.
Schuldgevoelens in de zin dat we een goede naaste moeten zijn en dat als we dat niet zijn, zondig, schuldig of niet sociaal zijn. Geen goed mens.
Verlangen naar waardering treedt op wanneer we door goed te zijn voor een ander, we opgemerkt zullen worden en daardoor gewaardeerd zullen worden. Een gevoel van miskenning, onbegrepenheid en onderwaardering spelen bij deze achtergrond een grote rol.
Wanneer help je iemand op de juiste manier?
Dat doe je als je zowel goed bent voor de ander als goed voor jezelf.
Wanneer je het gevoel hebt goed te moeten zijn, dan is er geen keuze. En juist deze keuze is zo belangrijk. Het per keer kunnen kiezen of je iemand wilt helpen, vraagt ook iedere keer een onderzoek bij jezelf of je motief zuiver is. Dus een motief dat niet voortkomt uit een schuldgevoel en niet gebonden is aan een waarderingsbehoefte, maar een vrije gift is, een vrije hulp is. En dat alleen omdat het jou een plezier geeft zo te doen, omdat je zelf zo veel dankbaarheid voelt en daarvan op die manier wilt getuigen.
Wie zo geeft, is vrij in zijn geven. En doet tegelijk zichzelf ook recht.

.

Vergeten kind

.

In jouw geval is er een tekort bij het geven aan jezelf. Je vergeet jezelf. Zelf ben je een sluitpost geworden.
Dit doet geen recht aan jouw talenten en vermogens. En niet aan het levensgeschenk dat aan jou is uitgereikt.
Je kunt dit gedrag alleen veranderen door het beeld van jezelf te wijzigen.
Ga terug naar jezelf en naar het kind dat je was. Vraag in gedachten wat dit kind nodig heeft. Voed dit vergeten kind opnieuw op, maar deze keer met warmte, tederheid en geduld.
Precies dat wat het zelf zo gemist heeft.
Dit vergeten kind verschuilt zich diep in jouw gevoelsleven en hoopt dat het gezien wordt door aan de hele wereld te willen geven. Maar dit geven is een wanhopig geven en geen vrij geven.
Terug naar dit vergeten kind en aan haar vragen wat het nodig heeft.
Jij bent de eerste en de enige die dit kind opnieuw kan bevrijden. Want het is door jouw aandachtgeving dat dit kind leert wat de goede aandacht is. De aandacht die bij haar hoort. Onvergelijkbaar en precies bij haar passend. Alleen jij kunt haar dit geven.
Keer dus terug. Dag na dag. Tot je voelt dat dit kind naar buiten durft te komen.
Eerst nog voorzichtig en behoedzaam. Maar daarna steeds een stap verder.
Pas wanneer dit kind volwassen is geworden, zijn jullie tot een eenheid samengekomen. Het is dan dat je in staat zult zijn tot het evenwichtige geven.

Keer dus in je meditatie terug naar dit kind. Correspondeer ermee. Geef het een stem die alleen jij kunt horen en lezen.
Zo zul je vanuit een nieuw innerlijk evenwicht ook naar anderen weten wanneer je vanuit je vrije zelf kunt geven en wanneer je dit niet wilt doen. Zonder schuldgevoel.
Enkel in de eerlijkheid tegenover onszelf leren we de eerlijkheid tegenover de ander vormgeven.

.

Voorkom een nieuwe strijd

.

De oorzaken van dit gedrag kunnen vele zijn, maar meestal is dit een overgenomen gedrag dat tijdens de kindertijd heeft plaatsgevonden. Door zo te doen, werd toen erger voorkomen.
Neem een foto uit je kindertijd en spreek jezelf toe en breng dit kind zo naar een nieuwe vrijheid.
Begrijp ook dat wanneer je geeft en daarbij tegelijkertijd aan jezelf voorbij gaat, dat je dan kernloos geeft. Jouw vrije keuze ontbreekt namelijk.
En om niet in een gevecht terecht te komen, kun je je huidige patroon van geven aan anderen in gedachten en anoniem voortzetten.
Aan iedereen die je denkt te moeten geven, geef je nu alleen nog in gedachten. Daarmee voorkom je dat je in een geforceerde strijd terechtkomt.
Door het geven aan de ander zonder aan jezelf te denken, vlucht je bij jezelf weg.
Vlucht niet langer, treed jezelf tegemoet en help wie je wilt, zonder dit verder vorm te geven, enkel in gedachten en gevoel.
Zo zul je jezelf bevrijden zonder meteen door schuldgevoelens overweldigd te worden.

Theije Twijnstra

Eén Reactie op “Waarom heb ik het gevoel er voor de ander te moeten zijn en mezelf daarbij te vergeten?”

  1. Anoniem :

    Heel veel dank Theije voor deze heldere adviezen.