Geduld is jezelf dulden.
Is toestemming geven aan de gevoelens die op dat moment aanwezig zijn.
Hoe die ook zijn, je duldt ze.
Evenals de energie die er is.
Veel of weinig.
Gevoel en energie krijgen toestemming er te zijn.
En met deze toestemming wordt de veroordeling opgeheven.
De normering telt niet meer.
Het is in dit soort dulden dat het waarnemen kan beginnen.
En met het waarnemen kan de aanvaarding zich verdiepen.
Het is in deze staat van waarneming en aanvaarding dat het doen een hogere kwaliteit krijgt.
De kwaliteit van een volledige en kalm geworden aandacht.
Men is in het eigen ritme opgegaan.