Vraag

 

Mijn hele leven mis ik al ‘iets’.
Ik ben er achter gekomen dat dit ‘iets’ de invulling en uiting van mijn innerlijk is. 
Hoe kom je tot een meer op het innerlijk gericht leven?

.

Antwoord

 

Het gevoel iets te missen, duidt erop dat er niet zozeer iets ontbreekt, maar dat er ergens niet bijgekomen kan worden. De ‘toegang’ ontbreekt als het ware.
Toegang tot het eigen innerlijk of een meer op het innerlijk gericht leven, ontstaat door het wezen van het innerlijk te begrijpen.
Het innerlijk van de mens is in de kern geest. Om deze geest heeft zich onze identiteit gevormd met zijn cluster aan herinneringen, verlangens, emoties en gevoelens. En natuurlijk ons vermogen tot denken.
Innerlijk leven is deze cluster verkennen, doorgronden en waar mogelijk vrijlaten, zoals je een vogel vrijlaat door deze op te gooien in de lucht.
Bij deze exercitie zijn twee vragen essentieel.

De eerste vraag is: durf ik het aan? Durf ik mezelf onder ogen te komen? Durf ik mijn zwakheden, tekortkomingen, onverwerktheden tegemoet te gaan? Het is namelijk een vervelend karwei. Ieder van ons heeft een poel van onverwerktheden en onvolkomenheden in zich. Elke dag is er wel een klus te doen. Een opmerking te begrijpen, een gedrag te duiden, een reactie te doorgronden, een pijn te dragen.
Durf ik het aan? Durf ik mijn veiligheid steeds iets meer los te laten? Aan welke veiligheden houd ik mij vast? Welke heb ik nog nodig en wat zegt dit over mijn vertrouwen? Mijn overgave aan dat wat diep in mij is en dat niets anders is dan geest?
De kern van ons innerlijk heeft alles omdat het niets bezit. Niets hoeft vast te houden. Niets nodig heeft om zich veilig te voelen.
Hoe dichter we deze kern willen naderen, hoe meer overeenkomstige eigenschappen we zelf moeten hebben verzameld.

En het tweede vraag is: ben ik bereikbaar? Ben ik bereikbaar voor die verre kern in mij? Luister ik naar de zachte stem die van over de hoogste bergen lijkt te komen, die vanachter de verste golven van de oceaan lijkt te spreken, luister ik daarna? Ben ik bereid deze stem op te zoeken, ook als ik niets hoor? Naar deze stem te willen luisteren, ook al duurt het nog zo lang?

De weg van het innerlijk is een weg zonder kortere wegen. Er zijn helemaal geen wegen. Elke route moet milimeter voor milimeter worden veroverd.
Een ieder van ons bevindt zich in zijn eigen raadsel. Dat raadsel heet: mens. Individu. Of: onvergeklijkbaarheid. Ondeelbaarheid. Gekozenheid.
Dit raadsel moeten we oplossen. Dat is de opgave. Zowel letterlijk als figuurlijk.

Een meer op het innerlijk gericht leven voltrekt zich aan ons en het innerlijk vraagt aan ieder mens: weet jij wat er nu gebeurt? Weet jij wat er zich nu in jou afspeelt? Weet jij waarom je op deze plaats bent? Temidden van deze mensen? Met dit werk? Waarom je in dit huis woont? Weet jij waar je leven voor bedoeld is? Waar je adem zijn rechtvaardiging vandaan haalt?
Het innerlijk stelt vele vragen aan ons. Al deze vragen verlangen doorkend te worden.
Ben je bereikbaar voor deze vragen? En als je ze hoort, ben je dan bereid er op in te gaan? Vraag voor vraag? Je eigen antwoord te vinden?
Ziehier de weg van het innerlijk. De moeilijkste die voor ons gemaakt is omdat alleen via het moeilijkste ook het mooiste voor ons mogelijk zal kunnen zijn.

Concreet:

Elke dag gebeurt er wel iets.
Kies een voorval en denk daarover na.
Denk er actief over na door er echt voor te gaan zitten. Alsof het een raadsel is.
En denk er daarna passief over na door je bereikbaar te willen opstellen voor ingevingen, inzichten, spontane ontdekkingen.
Probeer zo tot een andere, meer vrije en verruimende gedachte te komen ten opzichte van de reactie of gedachte die je in eerste instantie op datzelfde voorval had.
Daar waar je een postieve en onafhankelijke verandering kunt waarnemen, ben je de weg van het innerlijk gegaan.

Theije Twijnstra