Vraag


 

Enige tijd geleden heb ik een hele treffende gidsbeschrijving van je gekregen. Door de lessen die ik daarnaast van je krijg besef ik steeds meer dat ik een leerling wil zijn van mijn gids.
Mij ontvankelijk wil opstellen voor zijn leiding en aanwijzingen. Ik besef mij dat ik een deel van mijzelf heb over te geven en heb te vertrouwen op deze leiding. Ik vraag mij af hoe ik een goede leerling kan zijn. In algemene zin van het Leven, in specifieke zin van mijn gids. Hoe ik overgave kan beoefenen,
hoe ik vertrouwen kan verdiepen. Opdat ik meer en meer in lijn kom met de koers van mijn leven.
Weer heel erg bedankt voor je inspirerende antwoorden!

.

Antwoord

 

Het antwoord op deze vraag zal altijd onvolledig zijn omdat het vele aspecten aanraakt van het menselijk bestaan. Rekening houdend met deze beperking zal ik een poging wagen.
Een leerling willen zijn van je gids in persoonlijke zin en van het leven in algehele zin, betekent in de eerste plaats dat je bescheiden bent.
Bescheiden omdat je beseft hoe beperkt we als mens zijn ten opzichte van de werkelijkheid. Deze is immers volledig afhankelijk van de kwaliteit van onze interpretaties?
En onze interpretaties hangen weer samen met de kwaliteit van ons bewustzijn. Bescheidenheid is daarom altijd een goed begin, iedere dag opnieuw want met die levenshouding breng je het ego zoveel mogelijk terug naar zijn geëigende plaats: het lichaam.
En daarmee komen we bij het tweede element: vertrouwen ontwikkelen is ook begrijpen in welk verband de krachten zich afspelen waarmee je tijdens dit proces te maken hebt. Aan de ene kant is daar je lichaam en aan de andere kant is daar je geest. Qua ontwikkeling komen we uit het lichamelijke stadium en zijn we op weg naar het geestelijke stadium. Deze overgangstijd bestaat dus aan de ene kant uit een behoudende kracht, een energie die gericht is op behoud, overleving, het ik, veiligheid, bevestiging, samenzijn, etc. en aan de andere kant de kracht of energie van de geest die gericht is op groei, leven, het zelf, verdieping, verbinding, overgave.
Twee schijnbaar tegengestelde krachten, maar in wezen fasen van ontwikkeling. Het is goed dit krachtenspel voortdurend te beseffen omdat daarmee de eigen reacties en patronen duidelijker in verband met de fase waar je vandaan komt in verbinding kunnen worden gebracht.

 

Het leven heeft altijd gelijk

Een leerling willen zijn betekent dat je bereid bent van elke omstandigheid of gebeurtenis te willen leren. Er zijn geen situaties waar je niet van kunt leren.
De vordering van je leerlingschap is dan ook af te meten aan de keren dat je bereid bent een houding van verzet te willen veranderen in een bereidheid te willen groeien. Daarmee samenhangend is er het besef dat het leven altijd gelijk heeft.
Dit uitgangspunt is vooral in moeilijke of verdrietige omstandigheden lastig te geloven, laat staan te aanvaarden. Wanneer we echter een leerling willen zijn, zullen we alle omstandigheden als ons lesmateriaal moeten kunnen opvatten en niet het idee hebben dat we uit het leven een selectie zouden kunnen maken.
Zo van: ‘van deze omstandigheden wil ik wél leren, maar deze weiger ik pertinent.’
Met zulk een levenshouding verlaten we ons bescheiden standpunt.
Vertrouwen opbouwen in het leven en in de begeleiding van een geestelijke gids, vraagt een dagelijkse actualisering van onze mentale positie.
Waar bevinden we ons nu? Wordt ons leven door zorgen gekweld? Zijn we angstig? In welke omstandigheden verkeren we nu? Wat willen deze ons vertellen?
Wanneer we zo een inventarisatie maken van onze innerlijke gesteldheid, komt de volgende vraag naar voren: en hoeveel vertrouwen kunnen we daartegenover plaatsen? Meestal maar heel weinig en heel kort durend. Wanneer we dit merken, dan is het goed de werking van het lichamelijke bestaan ons opnieuw te realiseren en hoe sterk deze invloed op het leven is.
Vertrouwen ontwikkelen we niet door uren te mediteren maar door seconden te beseffen hoe gering ons vertrouwen nog is. Waarom is dat nog zo klein? Waarom hebben we daar zoveel moeite mee?
En zo komen we bij een laatste aspect (er zijn nog vele aspecten, maar de laatste in verband met de beknoptheid van dit antwoord): de overgave.

 

Overgave is teruggave

Wat is overgave? Overgave is de teruggave van de eigen wil. Niet ik bepaal wat er zal en moet gebeuren, maar het leven doet dit. Ik geef me over aan een leiding die zoveel wijzer is dan ik. Daarom geef ik mijn zelfbeschikkingsrecht weer terug aan het leven en via een personalisatie, aan mijn gids.
Ik volg, ik gehoorzaam, ik maak mezelf tot een luisterend en waarnemend wezen in plaats van een bestuurder, een wilsbeschikker, een beslisser. Overgave is de transmissie van het lichamelijke denken naar het geestelijke weten. Pas na de overgave kan het vertrouwen ontstaan, want vertrouwen is als het ware het horen van het ‘antwoord’ van het leven, van de gids. Vertrouwen is dit antwoord (ook al is het nog zo zacht en alleen maar af en toe) beluisteren, vernemen, dieper en dieper tot je door laten dringen. Vertrouwen is ook: trouw zijn over een grote afstand. En dat is ook zo, immers diep in ons innerlijk ligt de kern van onze identiteit. Vertrouwen is vanuit je dagbewustzijn verbinding maken met dit verre in jezelf. Maar ook met dat verre waaruit we zijn ontstaan en waarnaar we weer onderweg zijn.
En ten slotte de opbouw van onze trouw aan die verre geestelijke begeleider, daar ergens in de tijd ontstaan, meelevend met ons bestaan als was het zijn of haar eigen.
Nooit zal ik genoeg kunnen uitleggen wat vertrouwen is. Daarom tot slot: verlang niet je weg te kennen, verlang je weg te gaan. Goed en volledig te gaan.
Alleen in overgave en vertrouwen zal dit kunnen.
Zo zul je reizen als een leerling, gaande van les tot les, je verantwoordelijkheid beseffend, je overgave kiezend, je vertrouwen verdiepend en ondertussen je verbinding met het leven en je gids steeds intenser en vaker belevend.

 

Theije Twijnstra