Vraag

 

Aan de ene kant is het zo, dat je niets persoonlijk hoeft te nemen van een ander/je omgeving, het zegt alles over die ander.
Aan de andere kant is het zo, dat alles een spiegel voor je is, alles om je heen laat je zien hoe jij
denkt en voelt, kortom wat je uitstraalt.
Ik merk, dat ik deze twee (voor mij) verschillende visies niet kan combineren. Hoe zie jij dit ?

Alvast bedankt voor je tijd en aandacht!

 

Antwoord

 

Wat een ander of je omgeving in het algemeen, je aandoet, hoort bij die ander of anderen. Dit klinkt erg mooi maar is vaak alleen een verstandelijke, c.q. theoretische houding. Het is meer iets van een streven, een soort ideale gemoedstoestand dan een bereikte mentale staat.
Vaak wordt deze houding aangenomen om de emotionele reacties te verbergen of om ze minder fel te hoeven voelen.
Door te zeggen: ‘wat die ander doet, hoort bij hem’, proberen velen het scherpe van wat ze eigenlijk voelen, te verzachten en tegelijk het beeld te geven dat ze ‘erboven’ staan. Dat ze geestelijk alweer verder zijn gegroeid. Verder dan deze mensen.
Zo komt het in de praktijk van alledag er vaak op neer dat deze houding en dit gegeven wel algemeen gepredikt worden, maar dat maar heel weinigen hier werkelijk toe in staat zijn. Zij die het zijn, spreken er niet meer over, maar handelen ernaar.
Wat je op zulke momenten wel voelt is namelijk iets heel anders. Je kunt je bijvoorbeeld gekwetst voelen, of vernederd, verdrietig, boos of nog iets anders. Dat is wat er werkelijk in je gebeurt. En dat is ook veel reëler.
En met dit soort reacties komt ‘de spiegel’ om de hoek. Hoe kan het dat anderen je zo kunnen raken? Welke verwachtingen, verlangens, bevestigingen leven nog in je innerlijk? In die zin kan elke ontmoeting informatie opleveren over je eigen gemoedstoestand en een soort inventarisatie opleveren van eventuele ‘zwakke plekken’, gebieden waar we nog sterker of onafhankelijker kunnen worden.
Kortom, de invalshoek dat anderen het zichzelf aandoen en dat het bij hen hoort, komt pas aan bod nadat je je eerst uitgebreid gezuiverd en gespiegeld hebt aan anderen. Je verwarring door beide invalshoeken tegelijk te willen toepassen, is dus heel logisch. Het is niet mogelijk. Zolang je nog reagerend bent op anderen en zij je nog kunnen raken met hun opmerkingen of handelingen, is er eerst nog werk aan de eigen winkel. Zodra we onszelf aan onszelf kunnen laten zullen we ook in staat zijn anderen aan zichzelf te laten.

 

Theije Twijnstra