Vraag

 

Ik merk dat ik in een patroon van reageren zit op mijn kinderen.
Dat ik op hen reageer zoals er vroeger op mij werd gereageerd als ik verdrietig of bang was.
De behoeftes van mijn kinderen aan aandacht en geduld als ze het nodig hebben kan ik op dat moment niet altijd opbrengen.
Ik voel dat het raakt aan mijn eigen gemis op dat punt.
Mijn vraag is: Kan ik op het moment dat mijn kinderen mij nodig hebben mijzelf helen door mijn kinderen?
En zo ja, hoe doe ik dat? Hoe blijf ik open terwijl er van alles zich roert in mij?
Ik vraag dit omdat ik dit patroon absoluut niet wil doorgeven.

Heel erg bedankt voor je hulp en je antwoorden!

 

Antwoord

 

Kinderen dulden geen uitstel. Wanneer ze aandacht vragen dan is er geen ruinmte meer voor reflectie, enkel voor handelen. En duidelijkheid.
Dit gegeven betekent dat we als ouders altijd voorbereid moeten zijn. Voorbereid op het gedrag van onze kinderen. Voorbereid in kalmte, in evenwicht, in harmonie en in vastbeslotenheid. Zodra kinderen merken dat deze helderheid ontbreekt, worden ze zenuwachtig, ongedurig, onbeheerst. Het is op dat moment niet veilig voor ze en daar reageren ze instinctief op.
De beste reactie op bovenstaande vraag is je kinderen te ‘zegenen’.
Dit zegenen is een bepaald soort ritueel dat het bestaande reactiepatroon kan doorbreken. Je zegent ze bijvoorbeeld door ze heel rustig over hun rug te strijken, van boven naar beneden, zonder iets te zeggen. Je beantwoordt hun gedrag dus niet met de gebruikelijke woorden, correcties of andere reacties die vastzitten in een bepaald patroon, maar je doet juist iets wat ze helemaal niet verwachten. Hiermee trek je het initiatief weer naar je toe.
Je zegent ze door tegelijk met het gebaar een bepaalde gedachte over te brengen, zoals rust, vriendelijkheid, geduld, etc. Tegelijk met dit ritueel zegen je daarmee ook je eigen verleden en alle associaties die daarmee samenhangen.
Waar het hier om gaat, is dat je uit een bepaald patroon van reageren komt, zowel op je kinderen als op jezelf.
Bereid deze ‘zegeningen’ voor door die eigenschappen op kleine visitekaartjes te schrijven die jij belangrijk vindt om door te geven aan je kinderen.
Bijvoorbeeld: eenheid, kalmte, harmonie, kracht, concentratie, etc. Maak zo veel kaartjes als je aan (voor jou) belangrijke levensonderwerpen kunt bedenken. Wanneer een kind je aandacht vraagt, pak je eerst een kaartje (op een bereikbare plaats zetten dus!) en kijkt welke energie je op dat moment met je zegening kunt doorgeven. Het is belangrijk dat je dit niet tevoren weet want daarmee blijft de zegening ook voor jou verrassend en geeft deze je een gedachte om over na te denken waarom je dat kaartje op dat moment krijgt.
Bedenk ook tevoren een aantal handelingen die dit ritueel vergezellen, zoals je hand op het hoofdje leggen, ze heel rustig aankijken, een lijn om het kind tekenen in de lucht of op de grond, etc. Ook deze rituelen kun je op kaartjes schrijven en per keer er eentje willekeurig uitkiezen.
Op deze wijze kun je het bestaande patroon op een speelse manier leren doorbreken en daarbij zowel het beste aan je kind geven als jezelf op een meer positieve manier bejegenen. Veel succes!

 

Theije Twijnstra