Vraag

 

Mijn man en ik ervaren met sociale contacten, of op het werk, of met familie, dat heel veel van wat verteld wordt wij alleen de vage hoofdlijnen van een gesprek nog onthouden. Of helemaal vergeten. Het lijkt voor ons beiden alsof we steeds meer geïsoleerd raken.
Ten opzichte van anderen komen we daardoor heel onverschillig/asociaal over, ook omdat we ons zo weinig herinneren van de gesprekken van de vorige dag.
Wij zelf vinden het prima zo. Alleen vragen we ons wel af waarom wij beiden dit ons zo opvalt sinds enkele weken…. alsof alles wat niet voor jezelf van belang is gelijk verdwijnt, als een soort innerlijke filter. Zou dit ook met bewustwording/groei/zelfbescherming te maken hebben?

 

Antwoord

 

Bij het terugkeren naar onszelf merken we meer en meer welk verleden we hebben opgebouwd. Hoe we ons al die tijd hebben aangepast en voldeden aan  de verwachtingen van anderen. Het is de erfenis van de mens die eerst zijn veiligheid bij anderen zocht en nu, nu hij terugkeert naar zijn eigen motieven en werkelijkheid, met dit opgebouwde verleden wordt geconfronteerd in de vorm van vervreemding en geïsoleerdheid. De wereld waarin hij leeft, is niet meer dezelfde. Vertrouwde contacten verliezen hun vanzelfsprekende waarde, lijken steeds meer op te lossen. De afstand wordt groter, de gesprekken lopen niet meer, de belangstelling vervaagt, kortom men voelt een steeds grotere leegte en vervreemding. Toch is dit opmerken van een veranderende sociale omgeving erg belangrijk voor de verdieping van de gekozen route. Juist door al deze gevoelens en gedachten realiseert men zich wat men in het verleden nodig heeft gehad voor de eigen mentale zekerheid. Nu wil men dat niet meer. Dan liever eenzaam, maar deze benoeming is alleen juist in vergelijking met de periode hiervoor, want diezelfde eenzaamheid wordt een zelfstandigheid als men zich realiseert dat men zich nu veel echter en eigener voelt. Ten dienste staan van anderen wordt zo: ten dienste staan van je eigen waarden en motieven, je eigen bedoeling van je leven. In plaats van sociaal wenselijk gedrag te vertonen door ‘verantwoordelijk’ te willen zijn voor anderen, voel je je nu veel meer verantwoordelijk voor jezelf. Niet uit egoïsme maar uit het besef dat er eerst een goede band met jezelf moet ontstaan voordat daaruit ook een wezenlijker relatie met een ander kan beginnen. Eentje die sterker is dan al die relaties die nu een voor een uit je leven verdwijnen.

 

Theije Twijnstra