Vraag

 

Met regelmaat heb ik een ervaring die ik in mij opneem maar niet kan plaatsen.
’s Avonds als ik in bed lig en bijna slaap dan wordt er voor mijn gevoel met een vinger op mijn been gedrukt, enkele seconden en weer losgelaten heel zachtjes.
Of een hand die even mijn enkel zacht vasthoudt en weer loslaat. Kijk ik om mij heen, dan voel ik een aanwezigheid maar zie ‘niets zichtbaars’.
Ik zou het haast accupunctuur-plaatsen noemen, net alsof ik zachtjes om opmerkzaamheid word gevraagd. Op zulke momenten ga ik nadenken of ik lichamelijk/geestelijk geholpen word, ik bedank altijd met een stille glimlach. Ik weet alleen in hemelsnaam niet of hulp krijg en waarom. Vaak denk ik, je hebt te veel verbeelding, toch kan ik oprecht zeggen dat ik dit ervaar, vrij regelmatig.
Zou jij misschien enig idee hebben wat dit voor mij betekent? Zelf kan ik het momenteel alleen plaatsen onder; je bent niet alleen, steun, troost, opmerkzaamheid.

Antwoord

 

De aanraking dient een tweeledig doel.
Enerzijds is het een behandeling om de doorbloeding te bevorderen.
Anderzijds is het een mentale aanwijzing meer aandacht aan je ‘onderdanen’ te besteden. Deze meer te waarderen doordat ze je overal naar toe kunnen brengen, je vrijheid van beweging geven, etc.
Ook de aardse zijde van het bestaan verdient meer aandacht. Hiermee wordt bedoeld: alle dagelijkse handelingen hebben hun eigen waarde.
Zoals aardappels schillen bijvoorbeeld. Met aandacht de aardappels selecteren, hun volgroeide staat in je opnemen en tegelijkertijd beseffen dat daar een organisch verhaal voor je ligt. Een verhaal dat zich onder de grond heeft afgespeeld, zich onzichtbaar heeft voltrokken en dat ons nu als voedsel dient.
De aardappel schillen, in de pan leggen, ze daar zien liggen, het zouten, het koken, het garen, het opdienen en met smaak en dankbaarheid nuttigen, het lijkt allemaal zo banaal maar voor een betere ‘doorbloeding’ van het bestaan is dit enorm belangrijk.
En dit geldt voor elke handeling die we doen: in de tuin werken, achter het stuur zitten, voor het stoplicht wachten, etc. Onze aandacht voor de aardse realiteit vanuit een geestelijk perspectief gezien, geeft ons het goede evenwicht. Het aardse geestelijk leren waarderen, het geestelijke zo nuchter mogelijk, met beide benen op de grond benaderen. Dat is de meest ideale houding voor ons hier beneden.

 

Theije Twijnstra