Vraag

 

 Hoe kun je ervoor zorgen dat je frustraties, die je al heel vroeg in je leven hebt opgelopen, kunt loslaten?

.

Antwoord

 

Hoe langer ik het leven bestudeer, hoe meer de logica zich openbaart. Dit geldt ook ten aanzien van deze vraag.
Velen gaan gebukt onder hun jeugdervaringen. En toch beleeft een ieder precies dat wat bij zijn leven hoort.
In onze kinderjaren zijn we erg gevoelig. Deze gevoeligheid voor indrukken heeft een doel: ze werkt als een hefboom voor de ontwikkeling van ons bewustzijn in ons verdere leven. Al onze opgelopen trauma’s verzamelen we als stuwstof om ons als volwassene bewust te kunnen worden van wie werkelijk we zijn.
Ons hele volwassen bestaan hebben we nodig om onze jeugd te kunnen verwerken. Daarvoor dient deze vroege tijd. Dat is zijn functie voor ons latere leven.
Sommigen maken veel mee, anderen minder, maar een ieder heeft voldoende materiaal om zich daaraan te kunnen slijpen.
Een ieder heeft zo de jeugd in de maat van zijn of haar verlangen naar innerlijke groei.
Wat we ook meemaken in onze jeugd, we kunnen er als volwassene mee aan de slag. Tenminste, als we willen. Als we durven. Zelfs de meest verschrikkelijke ervaringen zoals bijvoorbeeld oorlogservaringen of seksueel misbruik, bezitten alle mogelijkheden om sterker, bewuster, mooier, echter te worden.

 

De opdracht

 

De levensopdracht rond vroege pijnlijke ervaringen luidt dan ook: wat doen we er als volwassene mee? Blijven we ze zien in het verband van hun verleden of plaatsen we ze in het licht van vandaag?
Vandaag zijn we een ander dan toen. Vandaag kunnen we ons verleden opnieuw belichten doordat we niet langer uitgaan van: dit had nooit mogen gebeuren, maar van het gegeven: dit is mijn materiaal, wat kan ik ervan maken? Welke mogelijkheden qua bewustzijn en weerbaarheid geven mij deze herinneringen?
Elke herinnering blijft zijn terreur uitoefenen zolang we deze een zelfstandigheid geven. Een vastigheid van zichzelf. Een onomkeerbaarheid die ons levenslang gevangenzet.
Maar dezelfde herinnering wordt een stimulans tot groei als we onze volwassen geestelijke mogelijkheden inzetten teneinde deze herinnering om te zetten in een nieuwe, pas aangemaakte kracht.
Elk verleden duurt net zolang tot wij ons heden in bewustzijn hebben vermeerderd. In weer iets meer van het wezen dat we zijn.
We zijn niet onze herinnering. We zijn onze verandering.
Het vermogen tot groei is misschien wel het grootste wonder waaruit wij bestaan.
Pijnlijke herinneringen hoeven we dus niet los te laten. We hoeven ze enkel van hun verleden te bevrijden door ze in onze actualiteit in verhoogde en sterkere zin te willen begrijpen.

 

Aanpak

Dit doen we door:
1. hun functie voor onze groei te erkennen, ja zelfs te waarderen,
2. door hun werking in ons actuele leven te inventariseren,
3. door te begrijpen dat niemand dan alleen wij deze herinneringen hebben meegemaakt en dat er dus ook niemand anders dan alleen wij daar iets aan kunnen veranderen,
4. door ze niet langer als vijand te bejegenen maar ze als stuwing tot groei te zien,
5. door ze zo vaak als mogelijk in te zetten om een verandering ten aanzien van een verdedigend patroon of een vorm van zelfmedelijden ermee aan te pakken en dit te wijzigen in een actueel besluit van zelfstandigheid,
6. door de keuze te maken dat je niet je verleden bent, maar dat wat je ervan kunt maken,
7. door niets, maar dan ook niets aan frustraties, pijnlijkheid of wat er ook in het verleden is gebeurd, uit de weg te gaan, te verzachten of te verstoppen, maar steeds weer moedig te zijn vanuit de wetenschap: wat ik vandaag verander, maakt mij morgen sterk.

Theije Twijnstra