Vraag

 

In mijn omgeving merk ik dat mensen veel frustraties vasthouden en deze nooit vergeten.
En daardoor deze ook blijven projecteren op anderen.
Hoe komt dat?

.

Antwoord

 

Frustraties zijn het gevolg van onverwerkte ervaringen. Men maakt bijvoorbeeld iets mee, voelt een opmerking, hoort een woord, en wil er eigenlijk niet aan.
Erop ingaan vraagt moed. De moed om een relatie op haar werkelijkheid te onderzoeken, op haar houdbaarheid te wegen.
Men gaat er niet op in door hierover te zwijgen tegen de ander. Men lacht het weg, men praat er overheen, men maakt het niet zo belangrijk.
In wezen pleegt men op hetzelfde moment verraad. Zowel ten opzichte van de ander, want tenslotte heeft iedereen het recht te weten wat hij veroorzaakt, als ten opzichte van zichzelf.
Het gevoelsleven dat werd aangeraakt en reageert, wordt ontkend en verraden. Teruggewezen naar zijn hok waar het enkel in zijn fatsoenlijkheid en profijtelijkheid zal worden toegelaten.
‘Ga weg,’ schreeuwt ons gevoelsleven tegen deze aanraker, deze herinneraar. ‘Ik wil je niet zien en niet horen, ik wil je niet kennen, want het doet zeer in mij.’

 

Onverzorgde wonden

Frustraties zijn innerlijke wonden die niet verzorgd worden maar steeds meer gaan etteren en stinken. Ze vragen een toenemende onderdrukking van ons, ze zijn de opgekropte inwoners van ons eigen dictatoriaal regime.
De enige manier om af en toe wat lucht te krijgen in dit verstikkende klimaat is door ons af te reageren op anderen. Door over hen te roddelen, door de zwakke of negatieve plekken in hen op te zoeken en deze naar voren te brengen. We willen niet alleen lijden. We willen op z’n minst dat anderen net zo lijden als wij.
Projecteren als laatste mogelijkheid tot ontsnapping.
Frustraties liggen in grote voorraden in vele mensen opgeslagen. Een bijna onuitputtelijke voedingsbron van ergenis, bekrompenheid en vastgeslagenheid.
Maar ook van geïsoleerdheid.
En zo rust op een ieder die deze gefrustreerde mensen ontmoet de opdracht vooral deze zelfgekozen geïsoleerdheid te zien. Deze zelfvervreemding op te merken als de som van een grote onmacht om op het goede moment voor zichzelf te kunnen kiezen. Te kiezen voor dat deel dat men ook is, maar dat door deze frustraties bedekt blijft en aan de eigen lichtheid wordt onttrokken.
Wat kunnen we anders doen dan te zorgen hen geen nieuwe grond te geven om de volgende ontkenning te kunnen zaaien?

 

Theije Twijnstra