Vraag

 

Dag Theije

Een vraag waar ik al lang mee loop en maar niet uit kom en hoop dat je er licht op kunt werpen.
Hoe krijg je inzicht in de werkelijke boodschap van terugkerende voorvallen met een gelijklijkende strekking?
Van jongsaf aan spelen zich in mijn leven gebeurtenissen af met een rode draad en slaag er maar niet in om de onderliggende boodschap/les erin te ontcijferen. Herken de projectie niet. Blijf vaak in de emotie hangen ondanks beter weten. Vermoedelijk geldt dit voor veel mensen.
De vraag is hoe kom je tot de kern?

.

Antwoord

 

Terugkerende voorvallen met een gelijksoortige strekking duiden op een hardnekkig patroon dat doorbroken dient te worden.
Zo kan iemand langdurig of zelfs zijn hele leven met relatieproblemen te maken hebben en een ander regelmatig in gevecht zijn met zijn werk en alles wat daarmee te maken heeft. Een ieder heeft zo zijn persoonlijke levensthema ’s en daarmee ook zijn levenshuiswerk.
Voor het kunnen doorgronden en veranderen van een patroon is het goed te weten waaruit een patroon is voortgekomen.
Een patroon is het gevolg van een stelselmatige en veelvuldige ontkenning van iets wat men eigenlijk anders zou moeten doen. Innerlijk weet men dit.
Doelbewust gaat men echter lange, lange tijd tegen dit innerlijke weten in. 

Voorbeeld opbouw van een patroon

Als voorbeeld van zo’n jarenlange opbouw geef ik de volgende situatie: iemand gaat al vele jaren om met een partner waar hij of zij geen wezenlijke band mee heeft. Integendeel, als men erover nadenkt en in het gevoel afdaalt, voelt men een vorm van afkeer, walging zelfs en veel onbegrip.
In deze relatie is er eigenlijk alleen maar afwijzing en kilte. Toch gaat men ermee door omdat de wereldse situatie er omheen wel heel aangenaam is. Men heeft alles wat men begeert en dat wil men toch niet loslaten. Dan ‘offert’ men zich wel op’ is één van de vele redeneringen waarmee men deze keuze probeert te rechtvaardigen. Hoe moeilijker de situatie wordt, hoe meer redeneringen er tegenover zullen worden geplaatst.
In deze situatie bouwt de mens een patroon van ontkenningen in zichzelf op. De ontkenning van de waarde van een open en eerlijke relatie. De ontkenning van de keuze dat deze openheid zowel voor zichzelf als voor de ander veel waardevoller is dan al het wereldse gemak. Deze keuze die zo vaak en zo lang ontkend wordt, zal men dan op een ander, later tijdstip moeten leren maken. Moeten maken, want het innerlijk wil groeien en laat zich niet door onze verlangens langdurig tegenhouden.

De kern: langdurige weigering

De voorvallen die maar terugkeren in ons leven wijzen dus op een langdurige weigering die we in deze fase van ons leven, met nieuwe, actuele keuzen voor openheid en echtheid als levende waarden, als waarden die sterker zijn dan gemak, welvaart en luxe, die keuze moeten we nu leren waarmaken.
Elke keer als we deze keuze zullen maken, maken we ons los van een oude weigering en daarmee brengen we onszelf heel langzaam weer terug in de eigen onafhankelijkheid van onze tijd.
Wanneer we langdurig en veelvuldig geconfronteerd worden met gelijksoortige voorvallen, dan is het belangrijk deze achtergrond daarbij te betrekken om daarmee zowel de logica van de taaiheid te kunnen accepteren als de kern van het probleem beter te kunnen  begrijpen: de kern van deze soort voorvallen ligt in een weigering. Wat weiger ik te zien? Wat weiger ik nu te kiezen?
En als er intussen al geleerd is voor deze innerlijke kennis te kiezen omdat men begrepen heeft welke oude weigering in een actuele keuze omgezet dient te worden, dan rest enkel de aanmoediging: blijf je keuze verzwaren vanuit de wetenschap dat je met elk besluit weer een stapje dichter bij je bevrijding zult komen.

 

Theije Twijnstra