Vraag

 

Er wordt momenteel veel gesproken over een verschuiving/verhoging bij het menselijk bewustzijn en dat de laatste decennia veel hooggevoelige kinderen worden geboren.
Is dit al altijd geweest, of is dit inderdaad zo dat de huidige mensen in een bijzondere tijd leven?

.

Antwoord

 

Het is een verleidelijke gedachte te denken dat we in een bijzondere tijd leven met de daarbij horende bijzondere kinderen. Vele termen zijn er inmiddels ontstaan om de huidige periode te omschrijven en de kinderen die in deze periode leven en geboren worden, te benoemen.
De gedachte is dat er een concentratie aan zeer gevoelige kinderen ter wereld komt teneinde de wereld als geheel bewuster en meer harmonischer te maken. Een soort geestelijk leger van zeer sensitieve kinderen die het zowel zelf vaak moeilijk hebben als anderen de weg kunnen wijzen.
De vraag is echter: waar komen deze kinderen (in zulke grote getale) zo ineens vandaan?
De wet van de evolutie laat een weg zien van de geleidelijkheid. In elke groei bestaat er een wet die heel ordelijk en grondig verloopt. Daar valt niets in over te slaan. Daar valt niets ineens of met een ruk te herstellen.
De wet van de evolutie laat eveneens zien dat er ontwikkeling bestaat. In het algemeen is het dan ook zo dat kinderen geestelijk weer iets verder zijn dan hun ouders. Maar dit is een uiterst algemene waarneming. In die zin worden kinderen steeds gevoeliger, maar dit is een graduele verschuiving en geen merkbare sprong vooruit.
Uitzonderlijke kinderen zijn er altijd geweest. Wat in deze tijd wél anders is, is de hoeveelheid indrukken die mensen en met name kinderen, te verwerken krijgen. Deze stroom van signalen is zo indringend en continu dat kinderen daar vanwege hun openheid en absorberende instelling, op reageren. Heftig op reageren. Zijn deze kinderen daarom hooggevoelig? Aparte kinderen? Kinderen die gelabeld en gediagnosticeerd moeten worden?
Of zijn al zijn mooie termen en diagnoses misschien voor de volwassenen uitgevonden teneinde hen te ontslaan hun eigen deelname aan deze drukte en indringendheid onder ogen te zien?
Laten we de termen achterwege laten en elk kind op zich nemen, zijn eigen waarde en eigenheid weer teruggeven door hem niet langer te bestempelen (en daardoor te belasten) maar ze als de open zenuwen van onze tijd te zien. Het gaat niet om de zenuwen, het gaat erom wat ze doorgeven, welke prikkels ze opvangen. Wat doen we ermee? Gaan we onze bijdrage leveren aan een meer harmonische, stillere en eenvoudiger wereld, geven we dat aan onze kinderen door?
Of blijven we doorgaan met hen in een apart kader te plaatsen zodat ook wij met ons leven ongehinderd verder kunnen gaan?

 

Theije Twijnstra