Vraag

 

Hoe kan ik mijn zoon van 9 jaar het beste helpen in zijn strijd met het leven?
Al vanaf heel jong geeft hij aan hier liever niet te willen zijn en dat hij hoopt dat dit zijn laatste leven is. Waarop ik hem heb verteld dat hij hier niet voor niets is en dus waarschijnlijk nog wat te leren heeft.
Het niet in het leven staan van hem begint zich nu ook te uiten op school, niet te motiveren, er de zin niet van inzien en zeer passief gedrag. De juf vindt het zonde van al zijn talenten die hij niet benut en wel degelijk heeft.
Hij vindt het leven zwaar en er is maar weinig wat hij leuk of fijn vindt. Als zijn zus of ik vrolijk zijn en hij heeft een zware bui, dan kan hij zo boos worden op onze vreugde. Ik gun hem zo een beetje levensvreugde.

Dank je wel!

.

Antwoord

 

Alles wijst erop dat we hier te doen hebben met een zeer gevoelig kind. Dit kind absorbeert de emoties uit zijn directe omgeving. In dit geval vooral van zijn vader.
Dit absorberende gedrag, wat op zich normaal is voor een kind om te kunnen leren, is bij de een sterker ontwikkeld dan bij de ander. Bij dit kind is deze ontvankelijkheid bijzonder groot.
Voor de begeleiding betekent dit dat men deze gevoeligheid heel bewust dient op te vangen door deze te richten. Nu waaiert deze gevoeligheid alle kanten op waardoor het ook in toenemende mate van steeds meer kanten beïnvloed zal worden. Een nog grotere verwarring zal het gevolg zijn.
Het beste is dan ook als ouders een plan op te zetten om deze ontvankelijkheid van het kind te bundelen tot een gerichte actie. Te denken valt bijvoorbeeld aan het gezamenlijk werken (vader en kind) aan een konijnenhok dat ze samen ontwerpen, samen bouwen en samen weer weggeven aan een ander kind dat door het kind is aangewezen. Dit is een willekeurig voorbeeld van zo’n gezamenlijk project. Waar het om gaat is dat in dit project de volgende onderdelen er een plaats in hebben: het kind zoekt uit voor wie iets gemaakt zal worden (van zelfmedelijden naar aandacht voor de ander), ontwerp en uitvoering doen vader en kind samen (beleving van samenzijn en veiligheid), het weggeven staat onder leiding van het kind (beleving van kracht en zelfvertrouwen). Zo staat het kind zowel aan het begin als aan het einde van het project en neemt de vader een dienende plaats binnen het geheel in.
Als ouders zijn we het levende voorbeeld voor onze kinderen. Waar we in onrust, verwarring of droefenis zijn, daar ziet ons kind het en neemt het over. Waar we het heden kunnen ontstijgen en zien wat ons actuele gedrag voor de toekomst kan veroorzaken, daaruit kunnen we nu onze motieven halen om te veranderen.
Voor meer specifieke informatie heb ik een foto nodig van het kind. Voor dit meer persoonlijke advies verwijs ik naar info@voltare.nl.

Theije Twijnstra