Vraag

Zijn wij de enige mens in het universum?

.

Antwoord

 

Bij de beantwoording van vragen laat ik me leiden door de inspirerende logica. Daarmee bedoel ik dat ik het antwoord zowel diep moet kunnen aanvoelen als dat ik het helder moet kunnen verklaren. Wanneer beide componenten niet stevig genoeg aanwezig zijn, blijft het antwoord onbezield en de inhoud zonder controleerbaarheid.
Wat is de logica van buitenaardse wezens? Welke functie vervullen zij ten opzichte van onze ontwikkeling? Zijn ze een voorbeeld voor ons? Hebben we aan de onzichtbare, geestelijke wereld niet genoeg?
Er zijn vele verhalen en beelden van vliegende schotels, ontvoeringen en andere verschijnselen die niet direct verklaarbaar zijn. Zijn ze daardoor ook meteen buitenaards?
Telescopen speuren al vele jaren met steeds grotere mogelijkheden de ruimte af maar hebben tot nu toe nog geen zelfstandige levensvorm waargenomen.
Wat echter wel een feit is: de geringe zelfkennis van de mens. En daarmee: de beperkte radius van zijn opmerkingsvermogen.
Veel ontgaat ons nog, met veel worstelen we en komen we maar heel langzaam verder in onze ethische ontwikkeling.
Mijn taak richt zich op het dagelijkse van het bestaan en hoe we temidden van deze ‘banale’ praktijk onszelf tot een beter mens kunnen ontwikkelen.
Buitenaardse beschavingen vormen niet mijn belangrijkste aandachtsgebied omdat er voor mijn voeten nog zoveel ligt waaraan gewerkt kan worden. Toch wil ik er wel met een open geest naar blijven kijken omdat er een verklaring aan deze verschijnselen ten grondslag moet liggen.
Misschien is dan ook het beste antwoord wat ik kan geven: niet de vraag of ze bestaan is van belang, maar de vraag of we in staat zijn ze goed te kunnen herkennen, ontmoeten en verwelkomen.
Zolang we onszelf blijven ontwikkelen, zullen we ook, als het zich aandient, andere ruimtebewoners beter kunnen traceren, leren waarderen en er eventueel mee samen kunnen werken.

Theije Twijnstra