Vraag

 

De beslissingen die ik neem staan meestal haaks ten opzichte van het denkpatroon van de mensen om mij heen.
Juist doordat ik keuzes maak voor mijzelf ervaar ik aan mensen om mij heen, verbazing, commentaar, kritiek noem maar op. Het enige wat in mijn achterhoofd blijft is TWIJFEL.
Doe ik hier wel goed aan, laat ik me toch te veel beïnvloeden door mijn omgeving, angst voor het onbekende?
Weet jij waarom telkens die kleine twijfel in je gedachten aanwezig is?

.

Antwoord

 

In het vinden en gaan van onze natuurlijke weg zijn er vele niveaus van eigenheid te veroveren.
Twijfel helpt hierbij.
Twijfel is aan de ene kant de grote vertrager, de taaie tegenhouder, maar aan de andere kant de noodzakelijke verdieper en intensiveerder.
Het is juist door de twijfel dat we ons afvragen: reageer ik nu op anderen of reageer ik op mezelf? Waarom vind ik het belangrijk mijn eigen weg te gaan, maar waarom vind ik het ook belangrijk hoe anderen daarop reageren? Waarom raakt hun kritiek mij? Zoek ik dan toch nog steeds naar bevestiging?
Het is deze worsteling die ervoor zorgt dat men alle motieven in zichzelf leert kennen en de oneigenlijke eruit leert zeven. Twijfel als een filter dat ervoor zorgt dat we niets overslaan. Zonder deze voortdurende twijfel jaagt het verlangen ons voort en gaan we sneller dan de snelheid van onze werkelijke groei.
Twijfel kan dus ook gezien worden als de werkelijke tijd waarin we ons bevinden. Zolang we twijfelen, is er nog iets in ons dat zich verzet tegen onze enkelheid. Iets dat nog een schouderklopje zoekt. Een bemoediging of herkenning van de ander nodig heeft terwijl daar ergens in onszelf iets veel waarachtigers en eigeners op ons wacht. Alleen daarvoor zullen we net iets langer moeten zoeken, volhouden, verdragen, ons moeten leren inzetten. 
Zo zorgt twijfel dat we precies in de goede snelheid gaan, passend bij de ontwikkeling van ons bewustzijn. En dan op een zekere dag merken we dat de twijfel verdwenen is. We hebben onze strijd gevoerd en weer een deel van onze bevestigingsdrang afgeschud. Op naar de volgende laag van onze eindeloze groei!

Theije Twijnstra