Vraag

Kun je stellen, dat wij ieder in alles onze eigen werkelijkheid creëren?
Dat alles wat we meemaken en om ons heen zien, door ons zelf gecreëerd is?
En dat we dat doen door middel van onze gedachtepatronen?

.

Antwoord

 

Hoe ongelooflijk het vaak ook lijkt, maar in alles creëren we onze eigen werkelijkheid. Dit doen we door de interpretaties die we maken. Altijd is het onze interpretatie, onze invalshoek, onze diepte aan gevoel, onze rijkdom aan beelden, onze veelheid aan herinneringen. Al dit samen bepaalt de kwaliteit en gerichtheid van onze interpretaties.
Interpreteren is creëren, want doordat we iets op een bepaalde manier zien, aanvoelen, beseffen, geven we daar ook op een bepaalde manier een vervolg aan. We zien nooit iets zonder dat we daar een vervolg aan geven door middel van onze keuzen, reacties en weer nieuwe interpretaties.
De meest voorkomende vraag die ik bij deze uitleg tegenkom is: creëer je dan ook je eigen ellende?
En ook dan is het antwoord: ja. Dat we onze pleziertjes creëren, onze vreugde en veiligheid, ja, dat kunnen we ons wel voorstellen. Maar onze moeilijkheden? We vinden dit moeilijk voorstelbaar omdat we geen directe relatie voelen tussen onze keuzen en de moeilijkheden. Niemand kiest er immers voor om zichzelf willens en wetens in de problemen te brengen? (uitzonderingen zijn er altijd)
Maar de moeilijkheden die we ondervinden zijn meestal uitwerkingen van andere tijden. Echo’s van keuzen die we ooit gemaakt hebben en waar we op dat moment mee wegkwamen. Hoe vaak maken we nu een verkeerde keuze waar we geen direct gevolg van ondervinden? En toch zullen we al onze keuzen weer een keer goed moeten maken. Maar omdat we onze moeilijkheden niet als onze keuzen ervaren en erkennen, bestrijden we ze in de eerste plaats. Wanneer dat niet meer lukt, voelen we ons onrechtvaardig behandeld. Wanneer we die fase doorleefd hebben, komen we eindelijk bij de aanvaarding uit. En de kern van deze aanvaarding is: jij bent de tweede, niet de eerste. Jij hebt te ‘dienen’, niet te bepalen. Je hebt te luisteren, niet te bevelen.
Wanneer we dat punt bereiken, begrijpen we weer onze werkelijke plaats in het leven. We hebben onze fout begrepen, onze les geleerd. We zijn weer iets bewuster geworden van het verhaal waarin we ons bevinden.
En ook deze hele weg van strijd tot aanvaarding wordt vanuit onze kern aangestuurd en vanuit de andere wereld gesteund en aangemoedigd.
En zo, want dit is een heel boek, bevinden we ons altijd in ons eigen universum. Autonoom, maar nooit los van het goede dat ons onze zelfvoorzienendheid heeft uitgereikt en ons in al onze dwaasheid verdraagt en verder draagt.

 

Theije Twijnstra