Vraag

 

Goedenavond Theije,

Sinds 1 jaar ben ik werkzaam in een bedrijf bij een jonge werkgever die al een ‘mislukte’ zelfmoordpoging heeft overleeft. En bij elk doemscenario weer dreigt met zelfmoord, en telkens weer beschrijft hoe hij zijn leven wil beindigen.
Om een lang verhaal kort te maken, dagelijks komt hij zijn verhaal bij mij brengen over zijn leven omdat ik er geen oordeel over geef en hem in zijn waarde laat.
Het enige wat ik kan doen is een luisterend oor zijn, om hem zijn eigen weg daarin te laten vinden.
De scenario’s die op de werkplek plaatsvinden zijn gruwelijk, het leed van de ouders, die huilend met de ziel onder arm lopen om het bedrijf draaiende te houden, hysterische collega’s die ‘al het werk voor niets doen’, of zolang IK maar mijn geld krijg……
Het vreemde is, juist op die dagen komt er een ongekende kracht in mij naar boven die de mensen (sfeer) positieve kracht geeft om een blik op hun eigen levenspad te behouden, en niet ook in een slachtoffer rol te laten glijden en te blijven hangen.
Doordat deze situatie zich al meerdere malen herhaald heeft, en telkens terugvalt in het oude patroon, heb ik sinds vandaag (wat vanbinnen al langer sluimert) het gevoel dat het tijd is voor mij om verder te gaan op mijn eigen levensweg. Voor mijn gevoel heb ik gedaan wat in mijn ‘macht’ ligt en dat ik nu zelf niet meer verder kom, alsof ik zelf afgeremd word.
Hoe WEET je wanneer je op een punt komt om verder te gaan met je reis?

.

Antwoord

 

Vaak gaan we veel te lang door met onze bereidheid een ander te willen helpen, in welke vorm ook. Deze overschrijding hangt meestal samen met onze beleving niet te weten hoe we aan het ontstane patroon een einde kunnen maken. We hebben er zelf immers aan meegewerkt het te laten ontstaan? Want zelfs al komt het initiatief geheel van de ander vandaan, dan nog is het ons deel en onze verantwoordelijkheid in hoeverre we daarin zijn meegaan.

Nog moeilijker wordt het als er zware emotionele middelen (zelfmoorddreigingen) worden ingezet en er daarnaast sprake is van een zekere afhankelijkheid in de relatie (werkgever – werknemer). Toch is er altijd een duidelijk punt aan te wijzen waarop men met een gerust hart zijn eigen weg kan vervolgen. Dat punt heet: effectiviteit.

Wanneer blijkt dat onze ‘aanpak’ geen positieve veranderingen oplevert, dan laat dit feit zien dat deze benadering niet werkzaam is. Noch voor de een, noch voor de ander. Effectiviteit is een neutraal gegeven en is voor beiden te herkennen als een realiteit. En juist een neutraal gegeven is nodig om dit patroon te kunnen doorbreken zonder in een strijd terecht te komen. Een strijd die wel ontstaat zodra men over gevoelens gaat beginnen, een ieder voelt tenslotte weer iets anders en wil de ander daarvan overtuigen. Alleen een neutraal gegeven heeft het vermogen uit deze emotionele verstrengeling te geraken.

Weten wanneer het tijd is om verder te gaan, hangt samen met de erkenning van een gevoel dat al enige tijd in ons aanwezig is. Deze erkenning moet op een dieper niveau worden doorgevoerd. Dan wordt het een actieve keuze in plaats van een passieve volgzaamheid.

Ons innerlijk geeft altijd heel precies aan wat er in ons leven speelt aan waarachtigheid en geveinsdheid. In onze relatie met anderen komen we snel in een patroon terecht van verwachtingen en verplichtingen. Keer op keer zullen we onszelf hierin moeten corrigeren omdat we de ander te veel ‘macht’ geven over onze eigenheid. Dit terugnemen van eigenheid en onafhankelijkheid is te vergelijken met het herstellen van onze levenskoers. Een volstrekt natuurlijk proces om bewust te kunnen worden van wie we zijn en hoe we dit tot uitdrukking moeten leren brengen. Daarvoor dient de ander juist!

Erken dus de gevoelens van twijfel, opgeslotenheid, verplichting, manipulatie of welke gevoelens er ook door je heen zijn gegaan ten aanzien van deze persoon, en zie daarin vooral je eigen deelname. Je eigen keuze om klaar te willen staan, te willen helpen, enz. Zolang je hulp en openheid vanzelf gaan en geen bijgedachten of twijfels oproepen, je geen moeheid of hoodfdpijn bezorgen en je ook niets ‘terug’ hoeft te hebben, zolang kun je ermee doorgaan.

Zodra echter de eeste gevoelens van twijfel, vergeefsheid, gedwongenheid of benauwdheid zich aandienen, is het tijd je koers te veranderen en te erkennen dat je verder moet gaan met je eigen reis. Alleen wanneer we verantwoordelijk durven zijn voor onze keuzen, zullen we in staat blijven onze koers uit te zetten en te volgen.

 

Theije Twijnstra