Vraag

 

Goedenavond Theije,

Graag zou ik wat willen vragen namens mijn man en mij.
We hebben sinds langere tijd beide (ook tijdens werk) overal het gevoel dat we in een film leven, alsof we zelf niet in de realiteit leven, een soort van roes, terwijl we allebei een behoorlijk rustig teruggetrokken leven leiden.
En alles om ons heen, ook de mensen, voor ons gevoel voorbijrazen.
Zou jij dit gevoel kunnen verklaren waarom wij dit zo ervaren? Wij zelf kunnen hier nog geen antwoord op vinden.
Het mooie is, dat op het moment dat ik deze vraag schrijf, ik een vallende ster voorbij zie komen. Alvast bedankt.

.

 

Antwoord

 

Het leven bestaat uit een ongekend aantal gelaagdheden. Deze gelaagdheden zijn te vergelijken met de jaarringen van een doorgezaagde boom of de lagen die in de loop der tijd in de aarde zijn ontstaan en waaraan archeologen het verleden kunnen aflezen.
Wanneer we dieper in onszelf afdalen, meer en meer op zoek willen gaan naar de kern van onszelf en de essentie van het bestaan, dan veranderen we ook geleidelijk van plaats ten opzichte van onze waarneming van de werkelijkheid.
Van de ‘bovenste’ plaats, de plaats van de actie en de reactie, van de ene emotie naar de andere emotie, van het ene verlangen naar het andere verlangen, de wereld van de haast en de onrust, de vele geluiden en het geweld, komen we meer en meer terecht in de wereld van het besef, de stilte, de onthechting.
Hoe vaker we daar verblijven, hoe evenwichtiger en kalmer we worden en hoe beter we in staat zullen zijn de laag ‘boven ons’ te kunnen waarnemen in haar ware verschijningsvorm.
Wat jullie dus beleven is het verschil tussen de wereld van het uiterlijke bestaan en de wereld die zich verstilt en zich steeds verder verwijderd voelt van de drukte, de onrust en de opgejaagdheid.
Het is mooi als je deze toenemende afstand kunt beleven, zeker als je dit met z’n tweeën kunt ervaren.
Begrijp dat er nog vele hindernissen op jullie af zullen komen, maar dat al deze hindernissen enkel bedoeld zijn om jullie plaats en keuze te verdiepen zodat jullie deze nog steviger kunnen innemen.

Vraag 2

 

Is dit een ‘natuurlijk proces‘ dat er nog vele hindernissen komen? Mijn gevoel zegt dat als we dichter bij onze eigen kern blijven, wij ook in staat zijn beter de hindernissen te aanvaarden.
De emotionele reactie is dat we met regelmaat ons leeggezogen voelen, hoe kunnen we daar het beste mee omgaan?

.

Antwoord

 

Zeker is het goed zo dicht mogelijk vanuit je kern te leven. Het moeilijke is echter dat wij mensen onszelf nog zo slecht kunnen doorgronden.
Dus ook het gevoel ‘dichtbij onze kern te leven’ is een aanname maar vaak nog geen werkelijkheid die zich kan waarmaken in de weerbarstige praktijk van alledag. Het gevoel ‘leeggezogen’ te worden, laat zien hoe moeilijk het is dichtbij de kiem van onszelf te geraken.
Leeggezogen worden betekent meestal dat we nog verlangens hebben. Verlangens om bijvoorbeeld geaccepteerd te worden door anderen, verlangens om gekend te zijn, begrepen te worden. Het zijn deze verlangens die ook de toegang zijn waardoor we te ‘open’ staan voor allerlei nemende energieën.
De beste manier in hiermee om te gaan is door de eigen verlangens op te sporen, deze helder waar te nemen en te beseffen dat verlangens ons kwetsbaar en zwak maken.
Stuur je verlangens kalm en zeker de deur uit. Breng ze in gedachten naar de zee, een rivier of laat ze aan een ballon de lucht in gaan. Zonder strijd, zonder geweld of forcering, enkel rustig wegsturen.
En hou dit vol tot je merkt dat de invloed van anderen op je leven meer en meer afneemt, verdwijnt. En daarmee het gevoel leeggezogen te worden.
Verlangens horen bij het onrustige en kinderlijke deel van onze identiteit.
Een kalme kracht die het waardevolle en duurzame van het tijdelijke en onzekere weet te onderscheiden, die kracht behoort ons werkelijk. Dat is een kernkracht. Het is deze kracht die onze beaming en niet aflatende medewerking vraagt.

Theije Twijnstra