Vraag

 

Nog even een aanvulling op mijn vraag aangezien er zojuist alweer een prachtig antwoord op de site stond die dit weer bij me opriep!
Hoe ver dienen we te gaan in ons contact met de ander?
Ik begrijp dat zolang ik nog geraakt word door iets wat de ander zegt of doet er nog iets bij mij zit om te onderzoeken [projectie]
Maar waar is de grens?
Als de ander nog zo onbewust is dat je haast zeker weet dat diegene dat in dit leven niet gaat meemaken. [bah zelfs dat klinkt al een soort van superieur]
Hoe daarop te reageren, mag je aangeven dat je je niet kan vinden in het gedrag en denkwijze van de ander en ervoor kiezen geen contact te willen of kies je dan voor de makkelijke weg?
Of zit het hem juist in het aangaan van het contact en ten alle tijden bij jezelf te kunnen blijven en de ander in onschuld te kunnen zien?
Ondanks de bekrompenheid en kortzichtigheid. Ik heb dan altijd het gevoel dat ik me meer voel en voel me dan daardoor weer slecht!
Moeilijk om te bepalen waar de grens is.
Sorry dit was niet één vraag maar volgens mij een heleboel….
Fijn dat je deze mogelijkheid biedt!

.

Antwoord

Al onze contacten zijn gebaseerd op de kwaliteit van het contact dat we met onszelf hebben.

Het is dit ‘kerncontact’ dat zich afspiegelt in onze omgang met anderen. Hoe duidelijker we tegenover onszelf kunnen zijn, hoe duidelijker we ook kunnen communiceren met onze omgeving. Hoe beter we onszelf in onze essentie kunnen bevestigen, hoe minder we deze bevestiging van anderen zullen nodig hebben.
De kwaliteit van het kerncontact wordt bepaald door de wijze waarop we de relatie met onszelf onderhouden en ontwikkelen.
Wanneer we toegeeflijk zijn tegenover onszelf, veel van onze tekortkomingen door de vingers zien, deze wegrelativeren of wegredeneren of excuseren, dan zal deze houding zich ook in het contact met anderen manifesteren. Hetzij in dezelfde zin, hetzij in tegenovergestelde zin waarbij we anderen vooral de schuld geven van onze eigen tekortkomingen.

Er is dus geen grens aan te geven, want deze wordt bepaald door de kracht van onze eerlijkheid.

Wie eerlijk tegenover zichzelf kan zijn, ziet waar hij nog angstig is, of hoogmoedig, of verlangend, of teleurgesteld. Hij zal eerst deze onevenwichtigheid in zichzelf moeten verwerken en leren omzetten in meer harmonisch gedrag.

Wanneer we de kwaliteit van onze relaties met anderen willen onderzoeken, dan zullen we vooral moeten kijken naar de vrijheid die in een relatie aanwezig is of niet. Respecteert de ander je? Is er ruimte en aandacht voor elkaars zienswijze?

Het eerlijk betrachten van een relatie is vaak een ontluisterend iets. Zouden we er ook mee omgaan als het geen familie van ons was?

We zullen onszelf pijnlijke vragen moeten stellen en de spontaan opkomende antwoorden eerlijk moeten durven erkennen.

Wanneer je je ellendig voelt, alleen, stervende, onbegrepen of in welke situatie van eenzaamheid je ook terecht kunt komen, dan weet dat je op jezelf aangewezen zult zijn. Wat je in goede dagen aan eerlijkheid hebt veroverd, brengt je onafhankelijkheid en zelfvertrouwen als de dagen minder zijn.

Ieder mens en iedere relatie verdient de grootst mogelijke eerlijkheid. En als dat niet meer mogelijk is omdat de ander weigert zich te openen, dan rest een zacht omkeren. Dan blijft niets anders over dan terug te gaan naar de wereld die jij de jouwe mag noemen en waar je tot aan de laatste minuut verantwoordelijk voor bent.

Niemand heeft het recht ons leven te bepalen, te richten of te manipuleren. Zoals ook niemand het recht heeft onze weg, onze persoonlijke levensweg, te blokkeren of op wat voor een manier ook te hinderen. Dat is geen egoïsme maar een noodzakelijk opkomen voor je groei. Wie zijn innerlijke groei verwaarloost of negeert ‘uit liefde voor de ander’ maakt zichzelf tot een misplaatst martelaar. Vroeg of laat zal zo’n iemand de kous op de kop krijgen, meestal van degene voor wie hij zich zo heeft opgeofferd.
Waar we vandaag onszelf alweer iets beter hebben leren accepteren en waarderen dan gisteren, daar zullen we morgen onszelf in grotere openhartigheid kunnen waarmaken. Samen of alleen.

Theije Twijnstra