Vraag
.
 
Als ik in de natuur ben, of dieren zie, dan ervaar ik zo’n  spontane zuivere puurheid, oprechtheid, echtheid die ik eigenlijk bij veel mensen mis.

Die echtheid, die liefdevolle spontane puurheid die ik graag doorgeef, bezorgt mij ook vaak verontwaardiging, telkens weer en toch geef ik niet op.

Vaak krijg ik lachend te horen of ik van een andere planeet kom, denk aan jezelf word er gezegd, jij bent gek!
Hoe komt het dat mensen niet hun opgebouwde, beschermende muurtje willen doorbreken?
Antwoord
 
 
In de ontmoeting met anderen gaat het er in de allereerste plaats om wat we van onszelf kunnen leren. Anderen kunnen we immers niet veranderen, onszelf des te meer.
Wanneer we het gevoel hebben open te staan voor anderen, blijmoedig in het leven te staan, dan is dat iets om erg dankbaar voor te zijn.
Wanneer we merken dat anderen op onze levensinstelling ironisch of gekscherend reageren, ons naïef vinden of irreëel, dan is het goed te onderzoeken welke emoties zich in ons afspelen als zij zo reageren.
Zolang we nog geraakt worden door de opmerkingen van anderen, erdoor teleurgesteld of verdrietig worden, hopen we nog steeds dat ze ons zullen begrijpen. We zoeken dan nog medestanders, bevestiging van onze gekozen levenskoers.
De werkelijkheid is dat we alleen gaan. Soms lopen we even samen op met gelijkgestemden, maar meestal gaan we alleen omdat we nog zoveel te doen hebben om onszelf beter te leren doorzien.
Een ieder bevindt zich precies daar waar zijn  bewustzijn hem heeft geplaatst.
Afscherming hoort bij een bepaalde fase van ontwikkeling. Zolang men nog het gevoel heeft zich te moeten afschermen, heeft men nog te weinig vertrouwen in zichzelf opgebouwd. Nog te weinig innerlijke rust om in eigenheid te durven gaan. Zolang dit ontbreekt, sluit men zich af voor afwijkende invloeden en zoekt men vooral de aanpassing, de meerderheid, de bescherming en de bevestiging van de meest voorkomende levenshouding.  
Het beste wat wij kunnen doen, is doorgaan waarin wij geloven en ondertussen leren ons steeds onafhankelijker te maken van anderen. Niet in kilheid of in teleurstelling, maar in het besef dat we zelf altijd de eerste leerling zijn.
 
Theije Twijnstra