Waarom zijn er zo veel eenzame mensen?
Ik zie zo veel mensen zonder partner.

.

Eenzaamheid is de uitkomst van de relatie met jezelf.
Of je nu alleen bent of met een partner,
het blijft een fase in de nadering van jezelf.

.

In de nadering van jezelf?
Dat klinkt heel mooi.
Poëtisch bijna, maar wat betekent het?

.

Het betekent dat je een diepere geborgenheid zoekt.
Een geborgenheid die je nog niet eerder hebt meegemaakt.
Maar als je doordenkt, klopt dit eigenlijk niet.
Op de een of andere manier heb je het juist wél meegemaakt.
Je kunt niet naar iets verlangen dat je je niet herinnert.
De eenzame zoekt daarom naar deze herinnering
die hem verbindt met geborgenheid, harmonie, omvatting, gekendheid.

.

Maar wanneer is deze geborgenheid dan verdwenen?
En waar is deze gebleven?

.

Een mens bestaat uit vele herinneringen.
Dit lijkt eenvoudig.
Maar dat is het geenszins.
Natuurlijk bestaat een mens uit vele herinneringen, reageert men.
Iedereen maakt van alles mee.
Maar dat is de grote moeilijkheid voor mij:
een ieder begrijpt op het niveau van zijn bewustzijn.
In wezen bevindt elk mens zich in een volkomenheid van zichzelf.
Daarmee is ieder mens eenzaam.
Maar het beleven van deze fundamentele alleenheid is per individu verschillend.
Er zijn dan ook evenveel niveaus van eenzaamheid als er mensen zijn
en geen van deze mensen kan de eenzaamheid van een ander volledig aanvoelen.
Wie zichzelf nadert, nadert dit principe van de alleenheid
die in een verdere fase als onafhankelijkheid zal worden beleefd.
De eenzaamheid van deze tijd wordt vooral veroorzaakt
door een veronderstelling enerzijds,
namelijk de veronderstelling dat je samen niet meer eenzaam zult zijn
en een onbekendheid anderzijds,
namelijk de onbekendheid van de intrinsieke alleenheid.
Een noodzakelijke evolutionaire voorwaarde voor de wezenlijke vervulling.

.

Ik vind dit wel van een hoog abstractiegehalte.

.

Waar we elkaar nu niet begrijpen zijn we gescheiden van elkaar.
U vindt mij abstract.
Ik vind dat ik mijn best doe zo duidelijk mogelijk te zijn.
Ik kan echter doorgaan in mijn best doen u dit uit te leggen.
Maar wat kunt u doen?

.

Hoe bedoelt u?

.

Wat kunt u doen om deze scheiding tussen ons te verkleinen?

.

Ik doe mijn best.
Ik probeer u te volgen maar veel is nieuw voor mij.
Daar zal ik langer over moeten nadenken.

.

Precies.
Zodra u dat doet, nadert u zichzelf.
Om mij te kunnen naderen
zult u eerst uzelf moeten naderen door na te denken over wat u oproept,
wat u zegt, wat tegen u wordt gezegd.
In korte tijd heeft u er veel herinneringen bij.

.

Ja, zo kun je herinneringen ook bekijken.

.

Begrijp hoe onafgebroken we herinneringen verzamelen
en dat als we deze verzameling niet ordenen, omzetten, leren verstaan,
we steeds eenzamer worden.
Eenzaamheid is de uitdrukking van onze verdwaaldheid in onszelf.

.

U had het over geborgenheid.
Dat we die ons herinneren,
dat we ons alleen op basis van deze herinnering eenzaam kúnnen voelen.
Maar welke herinnering is dat dan?
Ik zou het niet weten.

.

De ontwikkeling van ons bewustzijn gaat onvermoeibaar en onvermijdelijk door.
Iedereen heeft herinneringen aan gelukkige tijden.
Deze liggen in ons.
Gelukkige kindertijden.
Volwassen tijden.
Gelukkige tijden in ouderdom.
Vergeet niet dat we duizenden levensjaren aan herinneringen in ons hebben.
Al deze gelukkige herinneringen zoeken elkaar als soort op.
Ze clusteren en worden op die manier een baken voor ons:
die richting moeten we op.
Zolang we er nog niet zijn, voelen we ons eenzaam.
Let wel: we zoeken niet de herhaling van die herinneringen,
maar de voorwaarden die ze veroorzaken.
Deze voorwaarden laten ons weten:
daar waar we onszelf kunnen zijn, daar moeten we naar toe.
Dit gevoel van jezelf zijn, verdiept zich naarmate we nieuwe ervaringen opdoen.
Zo stuwen we onszelf naar een volgend niveau van geborgenheid.
Tot we ook dit volgende niveau hebben bereikt
en we onszelf voelen op een niveau
dat we nog niet eerder beleefden.
En dan wordt ook dat een herinnering
die ons daarna opnieuw eenzaam zal maken.
En weer is deze eenzaamheid als een soort vervoermiddel
om opnieuw op een dieper niveau met onszelf verbonden te kunnen worden.

.

Ik kan het volgen, maar tegelijk duizelt het me en ontgaat het me.
Maar wat ik wel heb begrepen
is dat eenzaamheid een fase is op weg naar jezelf.
Dus alle eenzame mensen die ik zie moet ik anders beoordelen.
Ze zijn niet zielig?

.

Nee. Zeker niet.
Dat kunnen ze er wel van maken om meer aandacht te krijgen,
maar in wezen beleven ze de nadering,
het verlangen naar een grotere geborgenheid.

.

En de ander dan?
Speelt die geen rol in relatie tot de eenzaamheid?

.

Begrijp de rol van de ander.
Deze weerspiegelt de fase waarin men verkeert.
Wie zichzelf is en toch samen, is alleen en zichzelf.
Wie niet zichzelf is en toch samen, is eenzaam en maakt anderen eenzaam.
Elke relatie met de ander is de uitvergroting van de relatie met onszelf.

.

(c) Theije Twijnstra

Laat een reactie achter