Wat is lijden?
Kunt u daar iets over zeggen?
Is lijden een objectief gegeven of alleen een subjectief resultaat?
Waarom lijdt de ene mens meer dan de ander?
Kun je lijden omzetten in een andere houding tegenover hetzelfde lot?
Ik zie veel leed om me heen.
Alsof het lijden een intrinsiek onderdeel van het bestaan is.
Maar is dit ook zo?

.

Lijden is de uitkomst van ons verzet.
Wie het verzet opgeeft, lijdt niet meer.
Hij berust.
Hij lijdt in gelatenheid,
maar eigenlijk is dat het doven van het lijdensvuur.
Want na deze berusting komt de loutering, de innerlijke rust.
Lijden en ego hangen nauw samen.
Hoe groter het ego nog is,
hoe sterker het lijden beleefd zal worden.
De relatie tussen ego en lijden is deze:
het ego wil de regie hebben.
Waar deze wilsbepaling steeds minder werkt,
voelt men zich onveilig.
Deze onveiligheid leidt het lijden in.
In het begin van dit proces
denkt men nog veel te kunnen regelen, te bepalen.
Zoals men dat altijd deed.
Maar de resultaten zijn nu veranderd.
De effecten van de regie brokkelen af,
het lijden neemt toe,
maar het enige dat kan lijden is het ego.

.

Hoe moet ik het ego in dit verband begrijpen?

.ersoon geloven tot iets in staat te zijn..

Hij ervaart een zekere macht die hij kan uitoefenen.
Over anderen, over zijn bestaan.
Het ego is het best te begrijpen
als het overlevingsmechanisme dat in ieder mens aanwezig is.
Dit overlevingsmechanisme is lange tijd van groot belang geweest
voor de evolutie van de mens als soort.
Hierdoor kon hij zich ontwikkelen en zijn plaats,
zijn dominante plaats op aarde leren veroveren,
behouden en waar mogelijk uitbreiden.
Maar datzelfde ego
dat zo goed was voor de fysieke overlevingsgeschiedenis van de mens
wordt een achterhaald vehikel
wanneer de mens zich innerlijk wil ontwikkelen.
Dan is het ego een lomp, onhandig, destructief gereedschap geworden.
Het is op dat moment,
in die fase van de menselijke geschiedenis
dat het ego het lijden gaat veroorzaken.
Waar het eerst met fysieke krachten hem hielp te overleven,
krijgt datzelfde ego nu met veel diepere gevoelskrachten te maken.
Deze diepere krachten willen hem naar de volgende evolutiefase leiden
en waar hij dit weigert,
ervaart hij lijden.
Je kunt ook zeggen:
waar een mens lijdt,
werkt hij met het verkeerde gereedschap.
Hij denkt dat hij met wilskracht, dominantie, dwang,
overwicht, macht, intimidatie nog iets kan bereiken,
maar de krachten waarmee hij nu te maken heeft,
gehoorzamen grove bevelen niet.
Ze ‘lachen’ erom.
Deze krachten bestaan uit inzicht, ervaring, gevoel,
intuïtie, innerlijk weten, innerlijke zekerheid.
Ze zijn veel sterker en doorleefder
en beschouwen het ego als een kleuter
die met een klein plastic bijltje een boom denkt te kunnen omhakken.

.

Lijden is het gevolg van het gebruiken van het verkeerde gereedschap.
Dat vind ik interessant.
Het impliceert een keuzemogelijkheid.
We hoeven niet te lijden.
We zullen alleen het goede gereedschap moeten leren gebruiken.
Hoe ziet dit gereedschap eruit?

.

Wanneer u iets overkomt
dan is dit verstorend in de mate waarin het u mág overkomen of niet.

.

Mág overkomen?

.

Ja. Wanneer u een sterk geformuleerd levensbeeld heeft
waarin alleen dingen mogen plaatsvinden die u heeft bedacht,
waarin alles is geregeld en vastligt,
waarin alles van u afhangt hoe het gaat,
dan heeft u zichzelf een uitgangspositie gegeven
waarin het lijden een maximale landingsplaats heeft.
Er hoeft maar heel weinig te gebeuren
of het gaat al niet meer zoals u dat graag wilt.
Waar u echter geen uiterlijk levensbeeld heeft ontworpen
maar een innerlijke dialoog heeft ontwikkeld,
een dialoog die zich richt op wat voor uw wezenlijke groei het meest belangrijk is,
dan worden dezelfde omstandigheden een vorm,
een beeld, maar geen dominante richtlijn voor uw leven.
Uw innerlijk richt zich op uw diepere verlangens.
Deze maken u duidelijk dat al het uiterlijke leven
schaduwbeelden zijn omdat er in u een licht aanwezig is die deze beelden veroorzaakt.
Hoe meer u deze lichtbron als basis neemt,
hoe scherper de beelden worden.
Scherper in de zin dat het verband tussen oorzaak en gevolg veel duidelijker wordt begrepen en toegepast.
Wie ziek is lijdt aan zijn lichaam.
Maar er is ook iets dat niet ziek is op datzelfde moment.
Dat gezonde deel,
dat mentale deel is het gereedschap.
Zolang daar de aandacht op gericht is,
wordt het fysieke lijden ingebed.
Dat is ook zijn goede plaats.
Steeds is er iets groters, mooiers, onaanraakbaars in een ieder van ons aanwezig.
Het lijden wil ons naar dit onafhankelijke leiden.
Lijd niet aan de pijn,
lijdt alleen aan je vergissing dat je nog niet diep genoeg beseft
dat je lichaam lijdt, maar jij als onvergankelijk wezen lijdt nooit.

.

Het lijden wil ons naar onze altijd gezonde, sterke en pijnloze zelf brengen?

.

Daarom lijden we.
Wie er niet naar toe wil,
vergroot de pijn.
Wie deze weg steeds opnieuw wil vinden,
laat het lijden afnemen.
Hoe minder hij lijdt,
hoe meer hij zal ervaren de goede weg te hebben gevonden.

.

(c) Theije Twijnstra