Ik heb het gevoel opgedeeld te worden in duizenden kleine fragmenten.
Elk fragment heeft een ander soort aandacht nodig.
Alsof ik uit een soort spiegelbol besta
die mijn leven weerkaatst in kleine lichtjes
maar hoe vrolijk dit ook klinkt,
het voelt uiterst vermoeiend en eindeloos niet mezelf.
Alsof ik als een soort zelfmoordterrorist mezelf in ontelbaar kleine stukjes heb opgeblazen
en ik uit alle macht probeer ze weer samen te brengen.
Het voelt echt heel naar en het wordt per dag erger.
Dan weer aandacht voor dit,
dan weer aandacht voor de school,
het werk, het gezin, de kinderen, de partner, de familie,
de vrienden, de collega’s, de straat, de hobbie’s, de actualiteit,
de ontwikkelingen die je bij moet houden.
Ik word er zo moe van dat ik het liefst veertien dagen zou willen slapen,
een slaapkuur ergens,
dat je helemaal weg bent van alles en iedereen
en even niets meer aan je hoofd hebt.
U zult wel zeggen,
ja, dan moet je meer rust nemen, mediteren, de natuur in,
en dat is allemaal waar,
maar het komt er niet van.
Ik zit in een klem.

.

Waarom bent u dan naar mij gekomen?

.


Ja, dat weet ik ook niet.
Misschien hoop ik op een onverwachte wending.

.

Vindt u dat het anders moet in uw leven?

.

Ja! Honderd procent ja!

.

Wat houdt u tegen?

.

Alles!
Ik weet dat ik het zelf ben,
maar het voelt alsof iedereen het is.

.

Wat stoort u het meest?

.

Dat het me niet lukt.
Eigenlijk weet ik precies hoe ik moet veranderen,
maar ik doe het niet.
Er is iets wat zich verzet.
Alsof het onzin is.
Alsof ik het wel zou moeten kunnen.
Het lijkt wel dat ik het mezelf kwalijk neem
dat het me niet lukt zo te leven zoals ik wil.

.

U hebt het gevoel gefaald te hebben
als u meer rust zou nemen?

.

Ja. Maar dat is toch ook zo?
Ik ben pas zesendertig!
Dan moet ik het leven toch aankunnen?
Ik lijk wel een oud wijf dat klagend en mauwend door het leven gaat.
Kom op hé, zeg ik dan.
Je hebt je hele leven voor je.
Weg met dat zelfmedelijden.
Aanpakken!
Mouwen omhoog, ertegenaan.

.

U doet niet anders.

.

Alleen het werkt niet.
Waarom lukt het me niet
om op alle fronten succesvol te zijn?
Ik kan goed leren,
heb een fantastische baan,
ben altijd gezond geweest,
ik móet het gewoon kunnen!

.

U vecht met uzelf
maar u weet niet hoe sterk het is waartegen u vecht.

.

Dat begrijp ik niet.
Als ik met mezelf vecht
dan zijn dat toch twee even sterke krachten?

.

Dat is een grote vergissing.

.

Niet?

.

Nee.
De kracht waartegen u vecht is veel groter.
Daarom lukt het u niet.

.

Maar die kracht ben ik toch ook zelf?

.

Jazeker,
maar omdat we onszelf nog zo weinig doorhebben,
zijn we niet op de hoogte van de krachten
die dieper in ons aanwezig zijn en ons iets willen vertellen.

.

Ik vecht tegen een kracht
die sterker is dan de kracht die ik zelf gebruik.
Waarom is deze kracht zwakker
terwijl ik die wel heel bewust heb gekozen?

.

Omdat het de kracht van ons dagelijkse leven is.
U moet het zo begrijpen.
We hebben een kracht voor onze dagen.
Onze ‘dagkracht’.
En we hebben een kracht
die ons door ons leven leidt.
Onze ‘levenskracht’.
Deze laatste moet veel groter zijn
dan de dagkracht
omdat de functie ervan veel langduriger van aard is.

.

Dus op de dag wil ik iets
wat mijn leven misschien helemaal niet wil.
Begrijp ik het zo goed?

.

U zegt dat zo goed.
Uw levenskracht richt zich op de grote lijnen van het bestaan.
Op de meest wezenlijke aspecten,
zoals: wat laat ik achter als ik er niet meer ben?

.

Pardon?
Is dat niet teveel gevraagd?
Ik ben pas zesendertig jaar!
Ik ga nog lang niet dood.

.

U weet niet wanneer u doodgaat.
Uw levenskracht weet dit wel.
Uw levenskracht weet
dat van u wat u ten diepste wil doen in dit leven.
Deze laat zich niet door dagelijkse verlangens beperken.

.

Dus wat ik beleef,
dat fragmentarische,
dat vermoeiende,
dat klem zitten,
dat wordt veroorzaakt door die levenskracht in mij?

.

Nee.
Het wordt veroorzaakt door uw dagelijkse wilskracht.
Die wil bepalen,
die wil beslissen en vasthouden.
Maar al dit willen wordt door uw levenskracht begrensd, tegengehouden.
Deze kracht zegt: kies maar, doe maar, ik laat je vrij,
maar ik laat je ook voelen dat je jezelf gevangen zet.
Je komt er niet mee weg,
want ik bepaal de grens.
Ik ben als een eindeloze zee
die jouw kleine koninkrijk van de dag omgeeft.
Dit kleine dageiland mag je bepalen.
Maar de zee eromheen laat je voelen
of je je kleine eiland goed gebruikt
of dit zo verwaarloost
dat de zee op een dag jouw eiland zal overspoelen.

.

En nu concreet: wat moet ik doen?

.

Stap steeds vaker in de levenszee die u omgeeft.
Verlaat de kleine grenzen van uw bestaan
en maak kennis met krachten die u dragen,
die u de weg wijzen,
die u tot eenheid kunnen maken.

.

Dat lijkt me zalig.
Dat er iets is dat voor me zorgt.
Dat er iets voor mij wordt gedaan.

.

Het is aan u.

.

.

Begrijp dit: overal is tijd.
Overal is rust.
Overal is genezing.
Overal is harmonie.
Het is alleen het niveau dat u laat geloven
dat er overal angst, lawaai en fragmentatie is.
Verander uw niveau van leven.
Ga naar de 2.0-versie van uzelf.

.

(c) Theije Twijnstra