Waarom voelen zo veel mensen zich eenzaam?

.

Omdat er zo weinig aandacht is.

.

U bedoelt dat velen te weinig aandacht krijgen?

.

Ik bedoel dat maar weinig mensen tot aandacht geven in staat zijn.
Eenzaamheid is niet het gevolg van een gebrek aan aandacht ontvangen
maar van aandacht geven.
Wie in staat is tot het schenken van aandacht,
doet dit vanuit de rijkdom van zijn wezen.
Hij ziet dingen om zich heen,
hij merkt op hoe mensen reageren,
hoe hun uitstraling is,
hij is kortom aandachtig.
Wie aandachtig is,
is niet langer eenzaam,
zelfs al zou hij alleen maar eenzaamheid opmerken.
Dan nog zou hij het zelf niet voelen
maar naar wegen zoeken hoe hij anderen zou kunnen helpen.

.


Dus eenzaamheid is niet het gevolg van het gedrag van anderen
maar van je eigen vermogen tot het geven van aandacht?

.

Velen zijn afhankelijk van anderen.
Afhankelijkheid maakt eenzaam.
Want als de ander er niet is,
slaat de eigen kwetsbaarheid toe.
Beter is het daarom om de vraag te stellen:
als ik me eenzaam voel,
aan wat zal ik dan eens aandacht schenken?

.

Je moet het dus omdraaien?
Ik ben niet eenzaam,
ik maak mezelf eenzaam door te denken dat ik eenzaam ben.
Zodra ik aandacht aan iets geef, verdwijnt de eenzaamheid?

.

Zo is het.
Eenzaamheid is een sentimenteel begrip
dat meer met onbewustzijn te maken heeft
dan met weten waarover je het hebt.
Niemand hoeft zich eenzaam te voelen
zolang hij erkent dat er altijd iets is
waaraan je aandacht kunt geven.
Je kunt altijd vrijwilligerswerk doen,
je kunt altijd een hobby ontwikkelen,
je kunt altijd om je heen kijken en ontdekken
wie behoefte heeft aan een bezoekje of een kaartje.
Wie zich eenzaam voelt,
moet zich realiseren dat er velen zijn
die zich net zo eenzaam voelen.
Wat kan ik voor die mensen doen?
Zodra je actief met je eigen eenzaamheid leert omgaan,
verdwijnt deze.
Daarmee wordt duidelijk dat eenzaamheid iets is
dat niet wezenlijk bestaat.
Wie zijn aandacht verlegt van de eigen eenzaamheid
naar die van een ander, is niet meer eenzaam.

.

Maar vlucht je dan niet voor je eigen eenzaamheid?

.

Nee, want wie aandacht geeft aan een ander
zal iets moeten geven van zichzelf.
Elke vorm van bemoediging, een grapje, een verhaaltje,
vraagt iets van jezelf.
Te merken dat je dat hebt om te geven,
maakt je ook minder eenzaam.
Eenzaamheid wordt gemakkelijk overgebracht.
‘Die is altijd alleen,’ wordt er gezegd.
Dat is een negatieve aandacht.
Daarmee druk je iemand verder de eenzaamheid in.
Je kunt ook van dezelfde persoon zeggen:
die is altijd opgewekt, blijmoedig,
ze viert haar onafhankelijkheid.
Daarmee benadruk je haar vermogen alleen te kunnen zijn.
Om dit laatste te kunnen zeggen,
moet je dat eerst kunnen opmerken bij jezelf.
Om het zielige op te merken,
hoef je alleen maar zelfmedelijden te hebben.
Vanuit zelfmedelijden worden velen naar beneden beoordeeld.
Wie zelf sterk is,
beoordeelt mensen naar hun kracht.
Daarmee legt hij de aandacht op de sterkere eigenschappen van anderen.

.

Hoe vereenzamen we elkaar volgens u?

.

Door niet wezenlijk te zijn.

.

Wat is dat: wezenlijk zijn?

.

Wezenlijk zijn is je aandacht op het komende leggen.
Ik bedoel hiermee:
je kunt het heel moeilijk hebben,
je kunt je heel alleen, ziek en ellendig voelen.
Als je alle aandacht op dat wat zich nu voltrekt zou leggen,
is het moeilijk bemoedigend te zijn.
Er is immers alleen ellende op dit moment?
Als je dan iets bemoedigends zou willen zeggen,
zou het leeg, clichématig klinken,
geen betekenis hebben.
Maar als je je aandacht richt op het komende,
dat wat nog niet aanwezig is maar wel spoedig zal gebeuren,
kun je tegen die persoon,
hoe ellendig het nu ook is,
wel iets bemoedigends zeggen
omdat je voelt wat zijn actuele draagkracht
hem straks als oogst zal brengen.

.

Maar wat er komt kun je toch niet weten?

.

Wel als je geoefend bent in het aandacht geven.
Wie altijd aandacht geeft aan wat zich voltrekt,
heeft opgemerkt dat we ons altijd onderweg bevinden,
altijd gaan we ergens naar toe.
Wie dit principe heeft leren kennen,
weet ook dat wie klaagt en zuurt,
vol zelfmedelijden is en zich afhankelijk opstelt,
zich op datzelfde moment naar een nog moeilijker toekomst zal brengen,
terwijl degene die draagt en verdraagt,
lichtmoedig en aandacht gevend blijft,
ondanks alle levenszwaarte van het bestaan,
zich naar een toekomst brengt
die als een goede oogst van zijn heden zal zijn.

.

(c) Theije Twijnstra