Wat is aanvaarding?
Ik heb er veel over gelezen,
maar het blijft vaag voor mij.
Vooral doordat er geen duidelijke formulering van lijkt te bestaan.
De een zegt: acceptatie.
De ander zegt: overgave.
Maar als je dan meer wilt weten,
zeggen ze dat er niet meer is dan dat.
Dat aanvaarding voor het allergrootste deel uit onbenoembaarheid bestaat.
Maar dat vind ik weer zo makkelijk om te stellen.
Het kan immers ook een vrijbrief zijn nergens verder op in te gaan?

.

Aanvaarding is een onderdeel van een ontwikkelingsproces.
Een noodzakelijk onderdeel,
onontbeerlijk om dit proces mogelijk te maken.
Aanvaarding houdt in dat je in de rivier stapt,
tot daar gaat waar geen bodem meer onder je voeten te voelen is
zodat je je laat meevoeren door de stroming van deze levensrivier.
Je gaat mee.
Daarmee is aanvaarding in de eerste plaats een keuze.

.

Een keuze voor wat?

.

Een keuze om mee te gaan met de levensbeweging.
Dit betekent: je stelt je per dag open voor wat die dag zal brengen.
Deze openheid is niet kritiekloos,
ze is niet ongericht of onbewust.
Ze is het omgekeerde:
je stelt je actief en sterk luisterend op
ten aanzien van wat er die dag gebeurt.
Elke dag is als een caleidoscoop van gebeurtenissen.
Het maakt niet uit hoe je leven er praktisch uitziet,
of je nu druk in de maatschappij bezig bent
of veel meer in de beslotenheid van je eigen omgeving,
elke dag spelen zeer vele zichtbare en onzichtbare gebeurtenissen zich af.
Je daarvoor actief en verwelkomend opstellen
is meegaan met je dagen.
Hoe deze ook zijn.

.

Ook als ze moeilijk zijn?

.

Ook als ze moeilijk zijn.
Aanvaarding in dit stadium,
het stadium van het meegaan,
laat het onderscheid tussen goede en slechte dagen oplossen.
Moeilijke dagen worden leerdagen,
makkelijke dagen worden leerdagen,
er is geen dag of er kan geleerd worden.
Of er kan iets ontwikkeld worden.
Door deze keuze van het meegaan met je dagen
wordt het leren een centraal thema,
niet meer de enkele dag
maar de doorgaande stroom die door alle dagen loopt
en ze met elkaar verbindt tot een eindeloze groeibeweging.

.

Aanvaarding begint met de keuze om mee te gaan.
Ik ga mee.
Ik bevind me in de rivier.
En dan?

.

Doordat uw aandacht op het leren is gericht
omdat u zich wilt ontwikkelen,
lost de strijd in uw leven steeds meer op.
Velen strijden omdat ze niet mee durven gaan.
Wel een klein stukje.
Wel als er geen grote golven zijn,
geen wind, geen moeilijkheden,
dan willen ze wel meegaan.
Maar zodra er iets gebeurt dat hen niet bevalt,
komen ze in een strijd terecht.
Ze verzetten zich tegen de stroming van hun dagen.
Ze verzetten zich tegen ongewenste gebeurtenissen,
tegen anderen, tegen het leven in het algemeen.
Wie echter dag na dag meegaat met zijn dagen,
verlaat de strijd.
Hij komt in dat deel van de rivier
waar het water tot rust is gekomen.
Het is daar,
na de strijd,
dat de verbanden waaruit de dagen zijn opgebouwd
hem meer en meer getoond worden.

.

Opnieuw een fase van de aanvaarding?

.

Precies. De fase van de openbaringen.
Hij gaat inzien dat wat van elders leek te komen
in werkelijkheid uit hem kwam.
Hierdoor wordt de verantwoordelijkheid van zijn keuzen gewekt.
De diepte van zijn keuzen neemt toe.
Hij voelt dat alles afhankelijk is van zijn keuzen.
Er is niemand iets aan te rekenen,
te verwijten of te beschuldigen.
Er is niemand die hem iets kan aandoen
zonder dat hij daar als keuze mee te maken heeft.
De samenhang openbaart zich,
de levenswetten laten zich in hun grote gelaagdheid en ontstaanswijze zien.
Hij wordt de mens zoals hij bedoeld is te zijn.
Hij versmelt met zijn wezen
en concentreert zich tot daar waar hij al het overbodige van zich laat gaan.

.

Aanvaarding is dus vooral een proces
dat naar zelfverwezenlijking leidt?

.

Dat naar daar gaat waar je in maximaliteit je groei vergezelt.

.

Nu mijn laatste vraag:
wat is het grootste obstakel om in de rivier te stappen?
Wat is het meest moeilijke voor mensen
om zich aan dit principe over te geven?

.

Het moeilijkste om te kunnen aanvaarden
is de overgang van de zichtbare controle naar de gevoelscontrole.
Waarneembare controle door middel van bewijzen, getallen, feiten,
bevestigingen, herhalingen, vragen van de mens niet meer dan deze te verzamelen
en zich hierdoor te laten overtuigen:
‘ja, ik durf hierin te geloven.
Er is te veel dat dezelfde kant op wijst’.
Maar gevoelscontrole heeft deze bewijsberg niet.
Je staat er alleen voor.
Je bent de enige die deze gevoelsinformatie ontvangt.
De enige die het heeft beluisterd.
De enige die er op kan leren vertrouwen,
de enige die er iets mee kan doen.
De enige die zich tegenover anderen
met hun bewijsberg zal moeten weren.
Dat is de grote opdracht die aanvaarding voor iemand neerlegt.
Alleen de persoon zelf weet of hij hiertoe in staat is of nog niet.

.

(c) Theije Twijnstra