Ik vind de dood maar een angstig iets.
Waarom bestaat de dood?
Hoe kan ik de functie beter leren begrijpen
en daardoor mijn angst reguleren?
Nu is het soms zo ongebreideld
dat ik ervan in paniek kan raken.
Manisch bijna, zo opgewonden ben ik dan aan het praten,
de hele dag over de dood die ik dan in alles zie.

.

Wat wilt u weten?

.

Waarom de dood noodzakelijk is?
Want blijkbaar is dat zo.

.

Dankzij de dood evolueert de mens.
De dood bestaat uit verschillende niveaus.
Eerst is er de aangekondigde dood.
Men is aangekondigd te sterven,
via een medicus of via het eigen gevoelsleven.
Dat laatste is eigenlijk altijd het geval
want het gevoelsleven herkent wat de arts zegt of juist niet.
In het laatste geval kan de arts
wel iemand daarmee beangstigen
maar in het gevoelsleven is een ander weten aanwezig
en dit weten is sterker dan welke aankondiging ook.
Een andere fase is het sterven zelf.
De overgang van het aardse bestaan naar het volgende.
Sommigen nemen de tijd voor dit proces
en liggen weken op sterven,
ze gaan zachtjes elke dag iets meer weg.
Anderen sterven in veel kortere tijd.
Dan is er nog de plotselinge dood
door een of ander trauma.
Wie plotseling sterft heeft het daarna moeilijker
want de ‘aanloop’ naar de andere kant
heeft hij niet meegemaakt.
Hij moet, terwijl hij al gestorven is,
mentaal nog ’sterven’,
verwerken dat hij al dood is voor de aarde.
Dan is er de dood zelf
zoals we die als nabestaanden ervaren.
Het zien van een lichaam dat niet meer bezield is,
‘leeg’, is, zonder bewoner is achtergebleven.
De dood dient onze groei,
de reis door de evolutie
waarin we leven in en leven uit gaan
en zo ons ontwikkelen in bewustzijn.

.

Zonder dood kunnen we niet verder komen?
Dan zouden we op hetzelfde bewustzijnsniveau blijven steken?

.

Precies.
We hebben de dood nodig als een definitieve scheiding
van de aarde om zo tot onszelf te kunnen komen.

.

We kunnen op aarde niet tot onszelf komen?

.

Op aarde worden we geconfronteerd met allerlei vormen
en energieën die op ons afkomen.
De aarde is te vergelijken met een grote stad,
een drukke metropool waar alles te koop is,
waarin van alles te doen is
en waar we overstelpt worden met indrukken.
Thuis ben je in je eigen sfeer.
Daar heb je de rust die je verlangt,
de inrichting, de kleuren, de geuren en geluiden
die je zelf hebt uitgekozen,
daar heb je een eigen plekje.
Ik weet dat dit eigen plekje niet voor iedereen even perfect is,
maar het gaat om je te kunnen voorstellen
wat het verschil is tussen de sfeer in de drukke wereldstad
en de sfeer thuis.
Die verschillen meestal sterk.
Zo ongeveer is de aarde ten opzichte van de sfeer
van na je aardse leven,
als je in je eigen afstemming bent aangekomen.
Dan ben je ook op je eigen plek.
Hoe meer je je hebt ontwikkeld,
hoe fijner, vrediger en harmonischer dit eigen plekje is.
Dan wil je er op een zeker niveau niet meer van weg.

.

Dus als je gestorven bent kun je ook blij zijn
dat je niet meer naar die chaos hoeft terug te keren?

.

Zeker.
Wie al wat verder is gekomen in zijn evolutie
zal steeds minder naar de aarde verlangen.
Vergeet niet:
thuis bepaal je wie je binnenlaat,
wat je wil doen,
wat bij je hoort,
waar je je fijn bij voelt.
Hoe verschilt dit met het leven te midden van anderen
waarbij je door allerlei energieën wordt beïnvloed?

.

Waarom is er zo weinig over het leven na de dood bekend?

.

Omdat er zo weinig bekend is over het leven vóór de dood.

.

Voor de dood?

.

Het leven, wat we meemaken,
dit alles is de uitkomst van ons bewustzijn.

.

Dat snap ik niet.
Ik ben bang voor de dood.
Is dat de uitkomst van mijn bewustzijn?

.

Hoe kan het iets anders zijn?
De dood als beleving is het meest individuele
wat een mens kan meemaken.
Evenals de geboorte,
maar dan is de mogelijkheid het te begrijpen
nog niet gevormd.
Dat u bang bent voor de dood
komt niet omdat de dood zelf angst aanjaagt,
maar uw beeld ervan.
Verander het beeld van de dood
en u verandert uw angst.

.

Maar hoe doe ik dat?

.

Door te beseffen dat u naar uzelf op weg bent.
Oneindig.
Door in te zien dat u zich op een lange reis bevindt
die door vele levens is gegaan
en nog vele overgangen in groei zal beleven.
De angst voor de dood is direct verbonden
met de hechting aan de materie,
aan de mensen,
aan wat in ons leven gebeurt.
Hoe meer u zich aan dit alles hecht,
hoe moeilijker u de dood zult vinden.
Dan zult u de dood als een ontnemer zien
van alles wat u juist bij u wilt houden.
Maar wanneer u de dood kunt zien
als een grens die gepasseerd wordt
om in een ander land te kunnen komen,
vreest u de grens niet langer,
maar ziet u deze als een afronding
van een gedeelte van de reis
die u heeft afgelegd
en verheugt u zich op het volgende traject van uw reis.

.

Ik wou dat ik het zo kon zien.

.

Wat houdt u tegen?

.

Dat ik het moeilijk vind de mensen achter te laten
van wie ik hou.

.

Maar u laat niemand achter.
Iedereen waar u van houdt,
verblijft in uw innerlijk en zult u,
als dit op uw beider weg ligt, weer ontmoeten.
Dan zult u beiden uw groei beleven.

.

Waarom maakt het idee me dan nog zo droevig?

.

Omdat u de diepte mist
om de werkelijkheid van dit gebeuren aan te voelen.
Ga naar huis.
Neem uw thuis in u op.
Vermenigvuldig dit gevoel met twee
als u er zich gelukkig voelt.
Vermenigvuldig dit gevoel met vier
als u zich er zo thuis voelt dat u zichzelf kunt zijn.
Vermenigvuldig uw gevoel met zes
als u het moment beleeft waarin de tijd oplost,
de ruimte verdwijnt
en u en al het andere een eenheid zijn geworden.
Dat is wat de dood u zal brengen.

.

(c) Theije Twijnstra