Sommige mensen presteren het
onder moeilijke omstandigheden toch opgewekt te blijven.
Hoe doen ze dat?
Is daar een verklaring voor
of is het een kwestie van opvoeding en goede genen hebben?
Dan zie ik ze zo leven en dan denk ik:
dat zou ik nooit kunnen.
Zo licht, zo ruim,
zo opgewekt terwijl de problemen er niet om liegen.
Wat is dit?
Is dit geluk?
Of gaat het hier om iets anders?

.

Veerkracht en levensblijheid
zijn het resultaat van een lange innerlijke opbouw.
Wat u ziet is het eindresultaat van een lang proces,
vergelijkbaar met een indrukwekkend pianospel.
Ook dit lijkt zo licht en gemakkelijk af te gaan,
maar de lange uren studie,
inzet en volharding zijn er wel aan voorafgegaan.

.

Hoe bouwt men deze levenshouding op?
U zegt door inzet en volharding, dat snap ik.
Maar hoe ziet dat er in de praktijk uit?

.

Waar worstelt u zelf mee?

.

Ik?

.

Ja, u.
Wat vindt u moeilijk om mee om te gaan?

.

Als er iets met mijn kinderen zou gebeuren,
zou ik dit heel lastig vinden.

.

Dat is hypothetisch.
Ik bedoel, waar worstelt u nu mee?

.

Nu?

.

Ja, wat vindt u moeilijk om mee om te gaan?

.

De onverschilligheid van mensen in het algemeen.

.

Heeft u daar een voorbeeld van dat u persoonlijke aangaat?

.

Ik had het liever niet over mezelf gehad.

.

Maar u bent met alles verbonden.
Het is onmogelijk het niet over u te hebben
als ik u iets wil duidelijk kunnen maken.

.

Ik voel me nogal alleen in mijn huwelijk.

.

En hoe gaat u daarmee om?

.

Ik probeer het zo goed mogelijk op te vangen
zodat de sfeer in huis goed blijft.

.

Dus u lijdt in stilte?

.

Nou, lijden, dat klinkt wel heel zwaar.

.

Hoe zou u het noemen?

.

…ja, een beetje eenzaam,
maar direct erna denk ik dan:
wat zit ik te zeuren!
Ik heb alles, het ontbreekt me aan niets en als ik zie hoe…

.

… er ontbreekt u wel wat.

.

Nou ja, misschien.
Ik wil er liever niet over praten.

.

Waarom niet?

.

Omdat je het jezelf ook moeilijker kunt maken.

.

U houdt het met zwijgen en wegdrukken onder controle?

.

Dit klinkt ook al weer zo cru.
U zet het iets te zwaar aan.

.

U bent niet eenzaam?

.

Soms.
Soms denk ik:
het had zo veel gezelliger kunnen zijn.
Waarom altijd aan het werk?
Waarom altijd moe?
Waarom altijd lange uren achter allerlei apparaten?

.

Spreekt u hem daar weleens op aan?

.

Soms.

.

Wat zegt hij dan?

.

Ik vraag hoe het met hem gaat.
Goed, zegt hij dan.
En weg is hij weer.
Dan denk ik: ik stel me aan.
We hebben het toch goed.
Dan ga ik iets doen
en raakt het weer op de achtergrond.

.

U vraagt hoe het met hem is.
Zegt u ook hoe het met u is?

.

Nee.

.

Nee, want u hoopt dat hij dit zal vragen
omdat u met uw vraag een voorzet heeft gegeven.

.

Ja, eigenlijk wel.
Dat is waar.
‘t Gebeurt alleen niet.

.

Houdt u nog van uw man?

.

Dat vind ik moeilijk.
Wat is houden van?
Hij is de vader van mijn kinderen.
Hij zorgt goed voor het gezin.
We komen niets te kort.

.

Houdt u van uw man?

.

Dat heeft u al gevraagd.

.

Ik vraag het nog een keer.

.

Ik wil daar niet te diep op ingaan.

.

Ik zal u zeggen hoe ik u zie
en daarna de relatie tot uw vraag uitleggen.
U bevindt zich aan de vooravond van veel veranderingen.
Deze veranderingen beangstigen u.
U wilt het liefst dat alles blijft zoals het is.
Toch voelt u ook de onvermijdelijkheid der dingen.
Het is deze dreiging die u zo lang mogelijk
van u wil houden door nergens op in te gaan.
U voelt iets aan, maar drukt het meteen weer weg.
U brengt iets naar voren maar zwakt het direct erna weer af.
Zo houdt u zichzelf boven water
maar het vraagt steeds meer inspanning dit vol te houden.
In plaats van op weg te gaan en te verkennen wat in u leeft,
waarom u zich verwijderd voelt van uw man,
waarom u wel of niet meer van hem houdt,
al dit houdt u op afstand omdat het uw veiligheid aantast.
Toch zal eens de tijd komen dat u gedwongen zult worden
uw levensomstandigheden onder ogen te komen.
U dwingt uzelf ertoe.
Chaos, verwarring, onzekerheid,
ze zullen u door elkaar schudden en losmaken van uw oude patronen.
Daarna, wanneer de emotionele stofwolken zijn opgetrokken,
er weer een levensrust in u terugkeert,
kijkt u verwonderd om.
Wat u dan denkt en beseft is een eerste steen
die u zult neerleggen voor de opbouw van het geluk dat u zoekt.
Strijd na strijd levert de mens
en na elke overwinning op zichzelf en zijn oude patronen
legt hij een steen neer die de opbouw van een tempel mogelijk maakt.
Een levenstempel waarin iemand,
wanneer het leven hem moeilijk valt,
zich terug kan trekken en weer op adem kan komen.
Dat is mijn visie op mensen die levensblij kunnen blijven,
wat er ook gebeurt.
En zij die deze tempel nog ontberen
omdat ze blijven weigeren
hun groei steen voor steen tegemoet te gaan.

.

(c) Theije Twijnstra