Wat is eigenlijk de bedoeling van ouders en kinderen?

.

Hoe bedoelt u dat?

.

Nou ja, in het algemeen.
Het verhaal van ouders en kinderen.
Hoe moet je dat zien?
Wacht. Ik zal wat duidelijker proberen te zijn.
Ouders krijgen kinderen.
Ze zijn er gek op.
Kinderen houden van hun ouders.
Alles oké. Maar dan ontstaat de verwijdering.
Kinderen worden groter, luisteren niet meer, gaan hun eigen weg,
Luisteren naar iedereen behalve de ouders,
ze gaan het huis uit, leven hun leven,
soms blijft de band, soms niet.
Wordt alles een verplichtring.
Een schijnvertoning.
En de ouders vragen zich af:
waar is het kind gebleven dat ik heb grootgebracht?
En de kinderen vragen zich af:
wie zijn mijn ouders?
Ken ik ze wel zo goed als ik denk?
Natuurlijk gaat het bij iedereen anders,
maar het feit blijft dat je vaak meer contact met anderen hebt
dan met je kinderen.
Terwijl die eigenlijk het dichtst bij je zouden moeten staan.
Begrijpt u nu wat ik bedoel?

.

De relatie tussen ouders en kinderen
is het verhaal van een bepaalde groep mensen
die elkaar tot groei zijn.
Soms is de een ouder, soms de ander.
Soms is de een een broer, soms een oom
of een andere verbintenis die ooit familie is geweest.

.

Ze helpen elkaar verder, zegt u.
Maar hoe moet ik dat zien?

.

Ouders geven het kind de mogelijkheid een aards leven te ervaren.
Dat is een groot gebaar.
Soms zit achter dit gebaar een triest verhaal.
Het kind wordt het leven geschonken
omdat het ooit door de moeder van nu is vermoord.
Nu brengt ze dit in orde door een nieuw leven te schenken.
Met dit kind zal ze het niet gemakkelijk hebben.
Andere moeders schenken vanuit vrijheid.
Of vanuit een minder fataal verleden.
Centraal in alle gezinsrelaties staat de taak van de ouders
ten opzichte van het kind.

.

En die is?

.

Ruimte geven.

.

Leeg eens uit.

.

Ruimte geven betekent hier:
je geeft het kind twee ruimten: een fysieke en een mentale.
De fysieke ruimte is in het begin nog gering
omdat het kind in veel opzichten nog klein en afhankelijk is.
De mentale ruimte is vanaf het begin groot
en zal alleen maar groter moeten worden.
Dit betekent niet dat het kind verwend wordt,
maar dat het de voorwaarden krijgt aangeboden
om zichzelf als levende mentaliteit te leren kennen en te ontwikkelen.

.

Wat houdt dit concreet in?

.

Dit betekent dat een kind als een zelfstandigheid wordt gezien
en dat de opvoeding gericht is op de activering
van deze zelfstandigheid.
Hoe wordt een kind zelfstandig?
Nu leg ik u een vraag voor.

.

Door aandacht?
Door veel tijd met hem door te brengen?

.

Door hem genoeg stilte, alleenheid en verkenningsruimte aan te bieden.
En dan vooral als ze nog heel jong zijn.
Hele jonge kinderen worden vaak voortdurend door volwassen
uit hun eigenheid gehaald.
Men wil een reactie. Een lachje.
Een glimlachje uit dit kleine gevalletje ontlokken.
Zeer nadrukkelijk wordt aandacht opgeëist.
Afgedwongen.
Dit is één van de grootste dwalingen in de opvoeding:
het wegrukken van de eigen verkenning.
Daarom mijn advies: laat dit kind naar de ruimte staren,
laat hem heel gefascineerd naar een bord kijken,
laat hem onderzoekend bezig zijn
zonder commentaar te geven en zonder hem te willen afleiden.
Dat is de ruimte die ik bedoel.
Wanneer ouders dit kunnen opbrengen
geven ze hun kind een goede start.
Helaas gebeurt dit heel weinig.
Het gevolg is een kind dat zo gewend is geraakt
aan externe prikkels en aandacht dat hij daarmee door wil gaan.
Nu hij het zelfstandig doet,
gaan ouders dit vervelend vinden.
Ze realiseren zich niet dat ze aan de wieg hebben gestaan van dit gedrag.
Wanneer ouders echter deze ruimte wel kunnen opbrengen
zullen ze de eigenheid van het kind zien ontwikkelen.
Natuurlijk in de maat van dat specifieke kind.
Ze zullen ook de onafhankelijkheid toejuichen
en dit kind stimuleren zo veel mogelijk zijn leven te verkennen.
Wie deze ruimte niet heeft aangeboden
zal ook later het kind bij zich willen houden.
Dit is op zich een onnatuurlijke reactie.
Eigenlijk dient de opvoeding om het kind,
zodra het los van de moeder is gekomen,
deze ruimte tussen ouder en kind te vergroten.
Alleen niet vanuit de vervreemding
maar vanuit het diepe besef waarom zij ouders zijn
en hij hun kind is.
Ze begrijpen hun rol in de evolutie van het grote geheel.
Wie een opvoeding alleen beziet vanuit een enkel leven,
voedt niet op maar laat zich alleen
door eigen opvoedherinneringen
en maatschappelijke en culturele invloeden richten en bepalen.

.

Dus het verhaal van ouders en kinderen
is het verhaal van de evolutie.
Een mogelijkheid elkaar verder door de levens te brengen?

.

U zegt het heel goed.
Een mogelijkheid ruimte te geven aan het kind.
En de ouders de mogelijkheid te geven
niet vanuit onverwerktheden op te voeden
maar vanuit de bevrijding
die zich in henzelf voltrekt
doordat ze deze ruimte in lichtheid, speelsheid,
echtheid en liefde kunnen aanbieden.

.

.

(c) Theije Twijnstra

Eén Reactie op “Gesprek (47) Ouders en kinderen”

  1. Tess :

    Prachtig en duidelijk