Waarom bemoeit iedereen zich zo met elkaar?

.

Kun je een voorbeeld geven?

.

Nou, ik heb last van bepaalde lichamelijke klachten.
Hartkloppingen om precies te zijn.
Soms voel ik het zo hard bonzen
dat ik denk dat ze aan het heien zijn.
Maar dan denk ik: Aan het heien?
Het is middenin de nacht.
Een andere keer voel ik dat het heel snel klopt.
Of onregelmatig.
Soms word ik bang.
Maar op de een of andere manier voel ik
dat het zich vanzelf zal herstellen.
Dat ik iets moet verwerken op deze manier.
Zodra ik hierover vertel
komt iedereen met adviezen
die allemaal één kant op wijzen:
je moet naar de dokter gaan!
Je moet je laten onderzoeken.
Je speelt met je gezondheid.
Ze maken me met hun reacties banger dan ik ben.
Waarom kunnen mensen niet gewoon je verhaal aanhoren
zonder zich steeds met alles te willen bemoeien?

.

Omdat ze zelf bang zijn.
Ze leggen hun angst bij jou neer.
Jij moet doen zoals ze zelf zouden handelen.

.

Maar waarom?
Waarom accepteren ze mijn reactie niet?
Waarom willen ze dat ik als zij reageer?

.

Ze denken omdat ze om jou geven.
De achtergrond wijst echter naar hun eigen onzekerheid.
Ze willen deze niet onder ogen komen
.

.

En daarom moet ik naar de dokter?

.

Ja. Je moet ze geruststellen door je gedrag.
Door je aanpassing aan wat algemeen gedacht wordt.

.

Waarom vinden ze het moeilijk zoals ik het doe?
Zijn ze jaloers?

.

Ze zijn vooral bang.
De vraag is echter:
hoe kun je het best met je omgeving omgaan als dit speelt?

.

Heel graag.
Het irriteert me.
Je trekt het je toch aan.
Ik begin erover te praten
omdat ik wil vertellen hoe het met me gaat.
Maar meteen komen de dwingende adviezen.
Mijn reactie is: ik vertel niet meer hoe het met me gaat,
want anders begint het gezeur weer.

.

Kun je duidelijk maken hoe je het beleeft?
Waarom je voor jouw benadering kiest?

.

Ik probeer het.
Maar dan kijken ze je glazig aan.
Zo van: die is niet helemaal in de wereld.
Direct erna komen de gruwelverhalen van anderen
zodat je flink bang zult worden
en meteen naar de dokter zult rennen.
Waarom vinden velen het zo erg
dat je een eigen weg wilt gaan?
Wat is daar zo bedreigend aan?

.

De meeste mensen hebben nog weinig vertrouwen
in het eigen waarnemen opgebouwd.
Ze vertrouwen op het oordeel van deskundigen,
vooral op medisch terrein ligt dit heel gevoelig.
Dit laat zien hoe het leven wordt beleefd:
als een carrousel van gevaren die elk moment kunnen opduiken
en je bestaan overhoop kunnen gooien.
Dit schrikbeeld speelt onderhuids de hele dag door hun dagen,
vooral als mensen ouder worden
of als ze het een en ander hebben meegemaakt in de directe nabijheid.
Het bestaan wordt als heel fragiel beleefd.
Angst voor hun einde bepaalt hun denken.
Angst voor afhankelijkheid,
angst voor beperkingen,
het stuurt hun algemene gedrag aan.
Zodra er iets van ziekte of gevaar in de buurt komt,
reageren ze daar fel op.
Het is alsof hun eigen bestaan in gevaar komt,
alleen al doordat het bij iemand afspeelt die ze kennen.

.

Maar hoe kan ik me hiervoor afsluiten?
Gewoon niets meer zeggen?

.

De vraag is: waarom wil je het vertellen?

.

Omdat ik wil vertellen hoe het met me is.

.

Blijkbaar zijn ze daarin niet geïnteresseerd.

.

Hoe bedoel je?

.

Als ze wel geïnteresseerd waren,
hoorden ze jouw mening aan,
zouden ze belangstelling tonen voor jouw benadering.
Het verschil tussen jou en hen
zou geen spanningen oproepen maar een open gedachte-uitwisseling .

.

Dat zou mooi zijn.

.

Maar omdat emoties een grote rol spelen is dit onmogelijk.
Ze zullen jouw verhaal afwijzen.

.

Dus ze zijn niet wezenlijk in mij geïnteresseerd?

.

Angst en openstaan voor afwijkende gedachten gaan moeilijk samen.
Angst is als een beeldverkleiner
en maakt alleen zichtbaar wat door de angst wordt opgemerkt.
Jouw reactie op je hartavonturen vinden ze dom,
gevaarlijk maar vooral heel bedreigend.

.

Wat is daar zo bedreigend aan?

.

Het gaat niet om jouw specifieke reactie
maar om het tarten van een algemeen levensbeeld.
Je ondermijnt hun levensopvatting
en daarmee de fundamenten van hun bestaan.

.

Dus niets meer zeggen?

.

Ga verder met je eigen onderzoek.
Weinigen zijn werkelijk geïnteresseerd in ons.
Laten we dat accepteren als een uitnodiging

de relatie met onszelf nog beter te maken.

.

(c) Theije Twijnstra