Ik wil graag veranderen.
Steviger worden.
Ik praat altijd iedereen naar de mond.
Ben zo bang voor ruzies of woordenwisselingen
dat ik bij voorbaat vriendjes met iedereen wil zijn.
Tot aan de pakketbezorger toe.
Tot aan willekeurige voorbijgangers toe.
Tegen iedereen ben ik aardig, vriendelijk,
groet ik, maak ik een praatje.
Maar het begint me steeds meer tegen te staan.
Alsof ik naar mezelf kijk en denk:
wat een aanstelster.
Doe gewoon.
Je voelt het helemaal niet zo.
Hou op met dat onderdanige slavengedrag.
Maar ik weet niet hoe.

.

Wat stoort u het meest aan uzelf?

.

Dat het zo vanzelf gaat.
Het is al gebeurd voordat ik het in de gaten heb.
Dan hoor ik mezelf zeggen:
Goedemorgen! Alles goed met u?
Fijn weer is het hè?
Ik wens u een hele mooie dag.
En dan denk ik: wat een tekst!
Ik lijk wel een verkoper van een nieuw product.

.

Wat probeert u aan de man te brengen?

.

Dat ik een heel aardig en goed mens ben.
Op school ook.
Haal ik mijn kinderen op,
maak ik met een heleboel mensen een praatje,
vergeet ik mijn eigen kinderen
omdat ik zo druk ben met anderen en hun kinderen.

.

Dat u een goed mens bent.

.

Ja. Maar als ik me ineens realiseer
dat ik mijn eigen kinderen heb vergeten,
voel ik me helemaal niet zo.
Toch kan ik het gesprek niet meteen afbreken,
terwijl ik weet dat mijn kinderen op me zitten te wachten.
De ander praat dan nog door,
met haar kinderen naast zich,
die hoeft zich nergens zorgen over te maken.
Ik hoor het aan, glimlachend, geduldig,
alsof ik alle tijd van de wereld heb,
terwijl mijn hart bonkt: je kinderen wachten op je!
Dit gebeurt heel vaak:
dat ik de mensen waar ik het meest om geef,
verwaarloos en de mensen die ik helemaal niet ken alle aandacht geef.

.

Degene die van u houden accepteren u zo ook wel.
Tegenover de ander wil u nog geliefd worden.
Waarom is dat zo belangrijk voor u: geliefd te zijn?
Aardig gevonden te worden? Gewaardeerd te worden?
Welke behoefte steekt hierachter?

.

Geen idee.
Ik heb het altijd al gehad.
Maar nu ik het zelf in de gaten krijg,
begint het op te breken.
Ik wil er vanaf.

.

Waar wilt u vanaf?

.

Van dat eisende.

,

Eisende?

.

Ja.
Ik eis liefde.
Ze móeten het me geven.
Ik ga net zolang door totdat ze me aardig vinden.
tenminste, dat ik denk dat ze me aardig vinden.

.

U dwingt de liefde af?

.

Ja. Zo zie ik dat nu we het erover hebben.

.

Hoe weet u dan dat men echt van u houdt?
Houdt uw partner van u?
Houden uw kinderen van u?

.

Ja, dat weet ik.
Ik weet het omdat ze me op een bepaalde manier aankijken.
Alsof ze zien hoe onecht ik vaak doe
en dat ze het me niet kwalijk nemen.
Ze nemen me in mijn zwakte.
Dat voel ik.

.

Tot ze er genoeg van krijgen.

.

Hoe bedoelt u dat?

.

Tot ze denken:
‘nu weten we het wel.
Je honger naar aandacht is zo groot,
nu is het niet leuk meer.
Je doet alleen je best omdat je er aandacht voor terug wilt hebben.
Je houdt niet echt van ons.’

.

U maakt me bang.
Zal dit kunnen gebeuren?
Dat ze genoeg van me krijgen?

.

U krijgt er toch zelf ook genoeg van?
Waarom zij dan niet?

.

Ik word hier heel erg bang van.
Dan heb ik niemand meer!

.

U moet een keuze maken.
U kunt niet met iedereen bevriend zijn.
Dat is ook niet nodig.
Maak uw aandacht oprecht.
Haal het uit het patroon waarin het nu zit.

.

Hoe doe ik dat?

.

Stel u voor dat u doodgaat.
U kijkt terug op uw leven.
Wat valt u dan op?

.

Doodga.
Dat ik terugkijk?

.

Hoeveel mensen komen als vanzelf naar voren?

.

Mijn man… de kinderen, mijn ouders…
twee vriendinnen… een schoolmeester van vroeger…

.

Waarom?

.

Wat bedoelt u?

.

Waarom die mensen?
Waarom blijven zij over?
Een paar mensen.
Alle anderen waren niet meer dan passanten.
Ze lossen op zodra ze voorbij zijn gegaan.
Dat is de werkelijkheid in ieders leven.
Hoe beter we in staat zijn
om het werkelijke aandacht te geven
en het passerende voorbij te laten gaan,
hoe meer we onszelf als werkelijkheid leren beleven.
En daarmee de aandacht aan dat in onszelf
dat eveneens durend is en altijd bij ons zal blijven.
Verlaat de behoeftige die aandacht eist
en vind de aandachtige die geeft vanuit het durende in zichzelf.

.

Maar hoe doe ik dat?
Ik zou het dolgraag willen naar hoe bereik je dat?

.

Door elke dag even dood te gaan,
terug te kijken op uw leven
en steeds duidelijker te zien
wie blijft en wie oplost.
Al het oplossende is uw verlangen.
Al het blijvende bent u.

.

(c) Theije Twijnstra