Steeds vaker voel ik me machteloos, kwaad, gefrustreerd.
Het komt door de wereld waarin we leven.
De schijnheiligheid, de manipulaties, de oneerlijkheid.
Het komt op je af via het journaal, anderen,
en het wordt steeds erger.
Opener in zijn lelijkheid.
Bestaat er nog zoiets als onschuld?
Rechtvaardigheid?
Moet ik in deze wereld mijn kinderen
laten knechten en bedwelmen?
Ze zijn nu nog klein,
maar aan alles merk je de greep
die de wereld op ze heeft.
Ze richten zich als ijzerdeeltjes
naar de grote magneet van de belangen.
Maar wat hebben ze aan een moeder of een vader
die alleen maar chagrijniger wordt?
Die alleen maar kwader, verdrietiger of ongeruster is?
Dat wil ik ook niet.
Ik voel me van alle kanten ingesloten
waardoor mijn onvrede weer toeneemt.
Kun je hier uitkomen?
Of is dit de reactie van velen?
Is het misschien normaal gezeur?

.

Machteloosheid ontstaat doordat je het idee hebt
niets meer te kunnen doen om iets te veranderen.

.

Ik zou dolgraag iets willen doen.
Maar wat?
Binnenkort gaat mijn oudste naar groep drie.
De beïnvloeding begint dan pas echt.
Hoelang zal ik het volhouden ze geen smartphone te geven?
Als de hele klas er al eentje heeft?
Of de helft er eentje heeft?

.

U kunt naar de school stappen
en dit naar voren brengen.
Kom echter altijd met een plan.
Als u alleen komt klagen, draagt u niets bij.
Kom ook met een idee dat hen misschien aan het denken zet.
U kunt bijvoorbeeld opperen dat de school
alle ouders aan het begin van het schooljaar bij elkaar roept.
Niet alleen om alle gewone schoolplannen voor te leggen,
maar ook om voor te stellen
samen met alle ouders en leerkrachten
af te spreken wanneer er aan het kind een smartphone wordt gegeven.
Vele ouders ervaren hetzelfde probleem als u.
Als met elkaar wordt afgesproken dat niemand van de ouders
voor groep 7 of groep 8 een smartphone aan zijn kind geeft,
haal je de druk van dit gegeven af
en zitten ouders elkaar niet ongewild dwars
door al heel jong een telefoontje te geven.
Vaak zijn ouders door hun leefgewoonten
en eigen onzekerheden degene die de toon zetten
waardoor ook andere ouders
min of meer worden meegezogen
via de druk die van hun kinderen uitgaat.
Wanneer ouders en school één datum afspreken
is het tot die tijd rustig rond dit onderwerp
en kunnen kinderen geen druk meer uitoefenen op elkaar
en hun ouders door te beweren
dat zij de enige zijn die er nog geen heeft.

.

Ik weet niet of dit lukt.
En hoe moet het met al die andere kinderen die er al eentje hebben?

.

Natuurlijk zijn er vele problemen die overwonnen moeten worden.
Daarnaast houden ouders ervan hun kinderen te verwennen.
Vaak gebruiken ze hiervoor oneigenlijke motieven
zoals veiligheid, bereikbaarheid.
Maar met een smartphone neemt de onveiligheid eerder toe dan af.

.

Maar ouders willen hun kinderen wel kunnen bereiken.
Je kunt dat niet meer terugdraaien.

.

Het beste bereik dat ouders met hun kinderen kunnen opbouwen
speelt zich af in de aandacht die ze hen geven.
Werkelijke aandacht geeft de beste communicatie
en daarmee de grootste garantie op verbondenheid
waar geen smartphone tegenop kan.
Werkelijke aandacht maakt soms zelfs telepathische vermogens vrij
zodat in het geval dat het echt nodig is,
er ook contact zal zijn.
Begrijp wat er gebeurt als je voortdurend contact hebt met je kind
vanuit een angstige achtergrond.
‘Waar ben je nu?
Kijk je wel goed uit?
Hoe laat ben je thuis?
Wie is er nu bij je?’
Al deze signalen maken een kind erg onzeker
en bevordert geheimen en verborgenheden.
Geef uw kind ook de ruimte om zichzelf te zijn
en zijn omgeving te leren kennen.

.

Ik weet het niet.
Alle ouders bij elkaar roepen en ze vragen
geen smartphones aan hun kinderen te geven,
denkt u dat het realistisch is?
Dat ze dit niet heel erg betuttelend zullen vinden?

.

U voelt zich machteloos.
U voelt zich boos en gefrustreerd.
U kunt daar iets aan doen door binnen uw mogelijkheden iets op te zetten.
Nieuwe ideeën geven nieuwe energie.
Allerlei plannen, het overwinnen van kleine en grote moeilijkheden,
proberen mensen te overtuigen,
u zult zich moeten verdiepen in het onderwerp,
vorm geven aan dat wat nu nog
als een brij van ergernissen ongevormd in u leeft.
Of u blijft zich verzetten
en laat uw machteloosheid toenemen.
Of u ontwikkelt plannen
en probeert daarin anderen mee te krijgen.

.

Ik weet niet of ik het kan.

.

U kunt beginnen na te denken
of u het de moeite waard vindt uw tijd erin te steken.

.

Van die smartphones?

.

Of welke andere plannen ook die u bedenkt.
Kijk vanavond naar het journaal.
Laat de wereld u bereiken met al haar schijn en manipulaties.
Vraag u dan af: en ik?
Wat doe ik?

.

(c) Theije Twijnstra