Waarom wordt het leven op een zeker moment een sleur?
Alsof de vonken zijn gedoofd
en er alleen een soort grijs overblijft.
Een saai soort bestaan dat je dag na dag kunt voorspellen.
Ik merk het ook bij anderen.
Is dit onvermijdelijk?
Is dit de normale gang van zaken?

.

Het leven wordt niet saai.
Wij zijn het.

.

Wat doen we verkeerd?

.

Niets is saaier dan willen bereiken wat je al kent.
Dan willen bereiken wat je al hebt gezien.

.

Dat begrijp ik niet.

.

Saaiheid ontstaat doordat we een bepaald doel voor ogen hebben.
Een ideaalbeeld.
We werken er hard voor om dat voor elkaar te krijgen.
Maar omdat we iets willen bereiken
dat we ons al hadden voorgesteld,
ervaren we bij het realiseren ervan een zekere teleurstelling.
En daarmee een saaiheid.
Het is het gevolg van onze doelstelling
die te zeer gekaderd was
waardoor we in ons gevoel
daarvan al een voorstelling hadden gemaakt.
Deze voorstelling was zo levendig en werkelijk
dat de fysieke werkelijkheid ervan later,
als we het concreet bereikt hebben,
tegenvalt bij wat we we in ons gevoel al hadden beleefd.
Het is deze herhaling
maar dan in verdunde vorm van wat we ervoor voelden
waardoor het als saai wordt ervaren.
Mensen dromen bijvoorbeeld van een huis.
Als ze het hebben komen er snel nieuwe verlangens.
En elke keer als een verlangen wordt bereikt,
wordt de saaiheid groter, omvattender.

.

Wat kun je hieraan doen?

.

Saaiheid is geen beschrijving van de werkelijkheid.
Ze is de weergave van een machteloosheid
het eigen bestaan te kunnen veranderen.
Door het saai te noemen lijkt het aan het bestaan te liggen.
De oorzaak ligt in het niet kennen van de eigen verlangens.
Men leeft op andermans verlangens.
Algemene verlangens.
Verlangens waar je je veilig bij voelt.
Zodra alles veilig is, zegt de mens:
het leven is saai.
Laten we iets spannends gaan doen.
Er zal echter daardoor niets veranderen.

.

Hoe verander ik mijn verlangens?
Hoe leer ik ze beter kennen?

.

Uw werkelijke verlangen bevindt zich op een dieper niveau.

.

Hoe kom ik daar?

.

Onmiddellijk wilt u ernaar toe.
Zoals u uw hele leven meteen eropaf snelt.
Maar dat is niet de weg.
De vraag is niet hoe u er komt,
maar waar u nu bent.

.

Waar ik nu ben?

.

Ja. Waar bent u nu?

.

In de saaiheid.

.

Nee, daar bent u niet.

.

In de machteloosheid.

.

Nee, ook niet.

.

In de doodsheid van mezelf.

.

In de doodsheid van uzelf.
Dit zegt u heel goed.
U bevindt zich in het gedode deel van uw leven.

.

Het dode deel van mijn leven?
Heb ik mijn leven doodgemaakt?

.

U heeft het zo gemaakt dat het als dood bij u overkomt.
Zie uw aandeel in deze uitkomst.

.

Wilde ik het te veel regelen?
Naar mijn hand zetten?
Wilde ik het te perfect?

.

….
.

Maar hoe moet ik leven zonder plannen?
Zonder doel?
Ik wil altijd ergens naar toe werken.
Moet ik dat afleren?
Maar hoe doe ik dat?

.

Word stil.
Zoek daarvoor een vorm.
U leeft nu te veel in beelden, woorden, meningen, invloeden.
U bent uzelf kwijtgeraakt.
De saaiheid laat u voelen dat alles er is behalve u.
Alles is in orde maar u bent er niet.
Word daarom stil.
Zoek daar een manier voor die bij u past.
De een gaat mediteren.
De ander tekenen.
Een derde schrijft.
Een vierde maakt muziek of gaat ernaar luisteren.
Zoek een methode die u aanspreekt
en wordt daardoor stiller
Stiller worden betekent:
alle levensstof neer laten dalen.
Al uw beelden en idealen als stof naar beneden laten dwarrelen.
Pas als alles is gevallen,
bent u toe aan de volgende stap.

.

En die is?

.

Daar zult u alleen achter komen
als u zich eerst aan deze stilte heeft overgegeven.

.

(c) Theije Twijnstra