Mijn zoon wil niet leren.
Hij heeft een hekel aan school.
Eerst dacht ik dat hij gepest werd
en daarom niet naar school wilde.
Maar dat was niet zo.
Hij kan goed met anderen overweg.
Hij doet mee, is actief,
komt met ideeën
maar het leren zelf verafschuwt hij.
Toch is hij niet dom.
Ik ben bang dat hij zijn toekomst vergooit.
Moet ik hem meer achter de vodden zitten?
Of juist niet?
Is het luiheid?
Gemakzucht?
Hebben we hem te veel verwend?

.

Wat doet uw zoon uit zichzelf?

.

Hoe bedoelt u?

.

Welke hobby’s heeft hij?
Wat doet hij uit eigen initiatief?

.

Het is grappig dat u dat vraagt.
Hij maakt heel bijzondere tekeningen.
Maar niet om de uitbeelding
maar om een probleem op te lossen.
Het zijn een soort vindingen.
Daar is hij het liefst mee bezig.

.

Vindingen?

.

Ja, hij wil de wereld beter maken.
Hij wil niet dat mensen elkaar doodmaken.
Daar bedenkt hij dan iets voor.
Zodra iemand een ander wil doodmaken
komt iets in het lichaam tot leven
en dat verhindert dat het lukt.
De ene keer komt het uit de hersenen.
De andere keer ziet iemand plotseling niets meer.
Daar is hij mee bezig.
Hij kan er uren mee zoet zijn.

.

Waarom maakt u zich dan zorgen?

.

Omdat hij zich dan ook isoleert van anderen.
Buiten school speelt hij niet met vriendjes.
Die vindt hij te luidruchtig
en daardoor kan hij niet nadenken.
Maar toch maak ik me zorgen
omdat hij straks geen enkele school heeft doorlopen.
De leerkrachten zeggen:
aan zijn intelligentie ligt het niet.
Maar hij weigert de stof op te nemen.
Waar komt deze weigering vandaan?

.

Uw zoon heeft via het normale leersysteem bijna niets meer te leren.
Daar moet u op leren vertrouwen.
Sommige kinderen hebben een grote originaliteitsfactor in zich.
Al het reguliere onderwijs komt hen als dwaas,
achterhaald of als onwaar voor.
Ze weigeren niet uit gemakzucht
maar vanuit een sterk gevoel dat hen veel meer informatie kan geven.
Rechtstreeks, zonder tussenkomst van een leraar.

.

Maar deze maatschappij is gebouwd op diploma’s.
Ik zie hem meer als een soort kunstenaar.
Maar welke toekomst gaat hij dan tegemoet?
Is het niet mijn plicht als ouder om hem de beste uitgangspositie te bezorgen?

.

Sommige kinderen komen naar de aarde
met een opdracht.
Uw zoon vertoont alle tekenen daarvan.
Hij gedraagt zich normaal tussen anderen,
hij is geconcentreerd als hij bezig is,
hij heeft natuurlijke prioriteiten,
hij heeft een innerlijk doel.
Hij is kortom al een heel eind op weg
waar velen nooit zullen kunnen komen.
Ook niet met de beste opleiding.
Gun hem de directe toegang
tot zijn eigen wereld te ontwikkelen.
Leg hem uit dat een bepaalde basiskennis in deze wereld noodzakelijk is
om die te kunnen verbeteren.
Breng de leerstof vanuit school
in het verband van zijn gevoelde levenstaak.
Maak deze schoolstof tot een onderdeel,
niet tot een hoofddoel.
Dan zal hij bereid zijn nog enige reguliere kennis tot zich te nemen.
Begrijp deze kinderen.
Ze willen geen moment verliezen.
Ze voelen een taak in zich branden.
Ze schuwen het gemiddelde.
Ze voelen zich niet gewoon maar uitzonderlijk zonder ijdelheid.
Stimuleer hem in zijn doel
en leg hem uit hoe school daarin een functie kan hebben.
Hoe marginaal ook in zijn geval.
Maar begrijp vooral dat u hem nooit zult leren kennen.
Dit zijn de uitzonderlijken onder de mensen.
Ze bekommeren zich om zo veel dingen niet waar u zich ernstig over kunt opwinden.
En tegelijk over zo veel dingen wel waar u nog nooit aan gedacht hebt.
Wees de ouder die weet dat hij minder weet dan zijn kind.
Wees de ouder die hem meer gunt dan u kunt uitleggen.
Wees de ouder die hij in u zag toen hij u uitkoos.

.

(c) Theije Twijnstra