Ik kan niet van het beeld loskomen
dat ik onlangs heb meegemaakt.
Het beeld is dat van een jonge vrouw
die ineens voor me op het spoor stond.
Haar blik kan ik niet meer uit me krijgen.
Als machinist maak je dit gelukkig niet al te vaak mee,
hoewel je je er zo goed mogelijk op probeert voor te bereiden.
Maar als het gebeurt
is het altijd heel indringend.
Ik hoor het ook van anderen.
Het is alsof je iemand hebt vermoord.
En dat de ogen die je aankijken
je daarvan beschuldigen.
Het is afschuwelijk.
Ik droom ervan.
Die ogen blijven me achtervolgen.
Hoe kan ik me daarvan bevrijden?
De therapieën die ik tot nu toe heb gekregen,
hebben niets veranderd.
Ik weet dat dit niets zegt
over de kwaliteit van de therapieën.
Alles heeft zijn goede tijd om te kunnen verwerken.
Maar wat kan ik doen
om dit achter me te laten?
Om die ogen niet meer te hoeven zien?

.

Verander het beeld.

.

Hoe?

.

Door precies op tijd te stoppen.
U rijdt haar niet meer dood.
U stopt de trein zo snel dat ze daar nog staat.

.

Maar dat is onmogelijk.

.

Waarom?

.

Omdat het niet kan met die snelheid.

.

Toch moet u dit proberen.
U stelt zich voor dat u de trein met die hoge snelheid
heel snel tot stilstand kunt brengen.

.

Maar waarom?
Het is niet waar.
Ik heb haar overreden.

.

U hebt haar niet overreden.
Ze sprong voor uw trein
omdat ze wist dat u niet meer zou kunnen stoppen.
Had u dit gekund
dan had ze het niet gedaan.
Maak u los van deze vergissing.
U hebt haar niet overreden.
U bent gebruikt om haar te doden.
Nu is het aan u om u te bevrijden
van deze gevangenschap
die zij over u heeft heeft aangebracht.
U stelt u voor dat u in staat bent
de trein heel snel te kunnen stoppen.
Dat is wat u had gedaan
als u dat gekund zou hebben.
Doe dit nu als voorstelling,
als vertaling van uw wezenlijke reactie.

.

Ik vind dat heel moeilijk.
Het gaat tegen alle rationele wetten in.

.

Als u van dat beeld af wilt,
zult u het moeten wijzigen
in de richting van uw werkelijkheid.
Stoppen was toch het liefste wat u had willen doen?

.

Ja natuurlijk!

.

Doe dat dan.
Stop vlak voor die vrouw zodat ze u blijft aankijken.

.

Ik zal het proberen.

.

Wat ziet u?

.

Ik stop de trein en zij staat er nog.

.

Hoe kijkt ze u aan?

,

Ze is woedend.

,

En u?

.

Ik ben blij.

.

Waarom?

.

Omdat ze nog leeft.
Ik heb haar niet overreden.

.

Waarom is ze boos?

.

Ze wilde dood.
Haar ogen zijn zwart van boosheid.
Ze haat me.

.

Wat gebeurt er dan?

.

Ze is verdwenen.
Ik wacht.
Ik vertrouw het niet.
Zal ze direct weer tevoorschijn komen?
Heel langzaam start ik de trein.
Ik ben op mijn hoede.
Ik voel me bekeken door haar ogen maar ik zie haar niet.

.

Deze oefening zult u net zo vaak moeten doen
tot ze niet meer spontaan in uw leven opduikt.

.

Waarom trek ik me dit zo aan?
Waarom is het zo moeilijk die ogen te vergeten?

.

U moet de regie weer terugnemen.
Deze vrouw heeft zich met deze daad
in uw leven geforceerd.
Ze deed het niet om u,
alleen om uw trein.
Toch heeft u het meegemaakt,
raakt u erdoor verward.
Elke gebeurtenis in ons leven
kunnen we leren gebruiken
voor de ontwikkeling van onze onafhankelijkheid.
We zullen alleen per gebeurtenis
de weg naar de onafhankelijkheid moeten leren vinden en toepassen.
Door u zich voor te stellen
dat u de trien kunt stoppen
ontneemt u haar de mogelijkheid
u voor een voldongen feit te plaatsen.
Plaats de trein opnieuw en opnieuw voor haar neer.
Zie haar keer op keer aan.
Zie haar reactie.
Geen enkele keer zal deze oefening op dezelfde manier verlopen.
Maar elke keer herstelt u de gedachte
dat u haar vermoord hebt.
Dat hebt u niet,
en dat alleen omdat u het niet wilde.
Wat u wilde en wil brengt u met het nieuwe beeld naar voren.
U wenst haar het leven toe.
Laat u per keer verrassen
door de reacties van deze vrouw.
Daaraan leest u uw eigen genezing aan af.

.

Hoe dan?

.

Dat kan ik nu niet zeggen
want dan zou ik uw proces beïnvloeden
terwijl u het moet ontdekken zonder voorkennis.

.

Denkt u dat ik er zo vrij van kan komen?

.

De kracht van ieder individu
ligt in de wijze waarop deze zijn individualiteit,
zijn eigenheid wil ontwikkelen.
Elke keer als iets ons gevangen wil zetten,
hetzij door schuldgevoel,
hetzij door pijn of beperking,
hetzij door andere moeilijkheden die ons kunnen treffen,
elke keer hebben we de mogelijkheid
die individualiteit, die onnavolgbare individualiteit sterker te maken.
In het licht van deze benadering
en in uw streven weer vrij en schuldloos verder te willen leven,
heb ik er alle vertrouwen in
dat u dit zal lukken.
Als u maar volhardt.
Als u maar op weg wilt blijven gaan naar uw eigen vrijheid.

.

(c) Theije Twijnstra