Ik maak me zorgen over mijn dochter.
Ze is 14 maar ziet er ouder uit.
Zo gedraagt ze zich ook,
vooral ten opzichte van jongens.
Ze is erg uitdagend,
heeft geen idee wat ze oproept.
Ik ben bang dat haar iets zal overkomen.
Wat kan ik het beste doen?
Ik heb de neiging haar kort te houden,
maar is dat het beste?
Of werkt dit juist averechts?

.

Veel ouders brengen hun angst op hun kinderen over.
Welke angst brengt u over?

.

Ik wil haar alleen beschermen.
Er gebeuren zulke nare dingen met jonge meisjes.
Ik voel het als mijn plicht haar daarvoor te beschermen.

.

Wat is effectiever denkt u: angst of vertrouwen?

.

Vertrouwen natuurlijk.
Ik heb ook wel vertrouwen in mijn dochter
maar niet in de wereld.
Overal is gevaar.
Meisjes worden gedrogeerd,
verkracht, ontvoerd, tot prostitutie gedwongen,
overal loert het gevaar.
Dan vind ik het niet vreemd dat ik bang ben.

.

Uw angst schrijft u toe aan de buitenwereld.
Maar in werkelijkheid vindt u dat uw dochter
nog niet op zichzelf kan passen.

.

Ze is pas 14 jaar!

.

Heeft u al met uw dochter hierover gesproken?

.

Ja. Ze vindt het gezeur.
Ze is niet dom, zegt ze.

.

Maar u gelooft haar niet?

.

Nee. Hou zou ik?
Kinderen van die leeftijd kunnen zichzelf niet beoordelen.
Laat staan situaties waarin ze terecht kunnen komen.

.

Wanneer u bezorgd om haar bent
en u wilt haar waarschuwen
dan laat u vooral weten dat u haar niet vertrouwt.

.

Het is nog een kind!
Heeft u zelf kinderen gehad?
Het lijkt wel of u dit probleem helemaal niet kunt aanvoelen.
Vele ouders worstelen met dit probleem.
Ze weten niet hoe ze ermee om moeten gaan.
ik ook niet.

.

Opvoeden is zelfkennis.
Zolang u niet beseft wat u doorgeeft aan uw kind
zult u ook de reactie van uw kind verkeerd interpreteren.

.

Maar hoe moet ik het dan doen volgens u?

.

Uw kind is bezig volwassen te worden.
Dat is alleen mogelijk als u het vertrouwen schenkt bij dit proces.
Het betekent niet dat u onverschillig wordt voor alle mogelijke gevaren,
maar dat u in de kern van uw reactie op dit proces van volwasenwording
u zich oefent in het uitdragen van vertrouwen
in plaats van angst.
Zolang u angst overbrengt door uw opmerkingen,
uw blikken, uw maatregelen,
reageert uw kind daar opstandig op.
Deze opstandigheid moet u begrijpen.
Uw kind wil de eigen vrijheid,
de eigen individualiteit leren kennen.
Als u steeds zegt dat ze dat niet kan of mag,
roept dat ook de reactie op van:
dat zullen we nog weleens zien
of ik dat niet kan of niet mag.
U gooit zo olie op het vuur.
Laat de kern van uw reactie op haar
voortkomen uit vertrouwen.
Vertrouwen in haar intuïtie,
vertrouwen in haar intelligentie.
Vertrouwen in haar verkenning van grenzen.
Wees geïnteresseerd vanuit dit vertrouwen
en niet vanuit wantrouwen.
Wantrouwen is de beste manier om je kind
naar een gescheiden wereld te jagen.

.

Maar hoe bouw ik dit vertrouwen op?
Ik voel me juist angstig over alles.

.

Werk aan uw angsten.
Kom erachter hoe u zichzelf rustiger en harmonischer kunt maken.
U heeft geen kinderen gekozen
om ze in angst en beven de wereld in te sturen.
Wanneer de wereld u beangstigt,
dan verdiep u in uw eigen weerbaarheid,
uw natuurlijkheid, eigenheid.
Vaak hebben ouders met vele onverwerktheden te maken
en transporteren ze die naar hun kinderen.
Dat is niet bevorderend,
noch voor de ouders,
noch voor de kinderen.
Werk aan uw eigen levensvertrouwen.
Werk aan uw openheid,
uw vermogen iets in deze wereld ten positieve te veranderen.
Verlaat de angst als reactie.
Ze is een passieve vorm van negativiteit.
U bereikt er niets mee.
Ook al denkt u dat zich bezorgd maakt, betrokken bent.
Angst is geen richting,
het is een fase die u moet doorlopen
en dan leren omzetten.
Wanneer u dit aanpakt,
laat u zich zonder enige bemoeienis,
als beste voorbeeld aan uw dochter zien.

.

(c) Theije Twijnstra