Vraag

Mijn partner geeft aan het vervelend te vinden dat ze bij mij ‘een deur’ ziet dichtgaan op het moment dat zij een geluksgevoel met mij wil delen.
Ik voel ditzelfde gevoel op dat moment niet en sluit mij dan inderdaad af en reageer onhandig en richt mij op iets anders.
Het lijkt mij te beschamen dat ik dat geluksgevoel niet ook op dat moment ervaar en wil hierdoor niet in de problemen (strijd, teleurstelling van de ander) komen.
Opvallend is wel dat zodra ik de tegenovergestelde emotie (pijn of verdriet) bij haar ervaar, ik mij juist wel openstel.
Waarom ervaar ik deze tegenstrijdigheid?

.

Antwoord

.

Hier is sprake van een diep geworteld reactiesysteem waarbij sprake is van gebroken vertrouwen.

Het oorspronkelijke vertrouwen is aangetast en beschadigd en heeft als verdedigingsmechanisme het afsluiten gekozen als beste reactie voor het behoud van een persoonlijke veiligheid. Wie zich afsluit kan niet meer geraakt worden, dus ook niet meer bezeerd.

Wanneer de ander teleurgesteld is, dan is dit een veilig gegeven, want de ander is nu niet meer ´aanvallend´ of ´bedreigend´, maar juist zelf kwetsbaar. De kwetsbaarheid van de ander laat het gevoelsleven weer opengaan. Ongewild houden beide partners dit patroon in stand door hun reacties op elkaar. Het is dan ook alleen door beide partners weer te doorbreken. Degene met het defensiesysteem zal de oorspronkelijke dader, bekend of niet bekend, moeten leren vergeven. Vergeven is hier de enige mogelijkheid om de eigen zelfstandigheid weer terug te nemen. Door de ander te vergeven, wordt niet meer die ander de bepaler van het trauma, maar de persoon zelf. Vergeven doe je door je die ander zo levendig mogelijk voor te stellen en in te voelen en deze dan iets heel moois van jou te geven. Bijvoorbeeld je kracht. Of je dierbaarste inzicht. Of een ideaal. Deze geef je dan aan die persoon als een geschenk. Het bewijs dat je die ander uit jouw innerlijke systeem kunt laten gaan. Dit vergeven moet net zo vaak herhaald worden als het verdedigingspatroon werkzaam is. Wees actief in je vergeven.

De partner kan bij dit proces helpen door dit reactiepatroon steeds beter te doorzien en daar steeds minder persoonlijk op te reageren, wetende dat niet de partner de schuldige is, maar die ander uit het verleden. Wanneer beiden actief hieraan werken, kan ook dit patroon doorbroken worden en een nieuwe dimensie van vrijheid en genegenheid beleefd worden.

 

Theije Twijnstra