Wanneer iemand zelfmoord pleegt
of euthanasie laat uitvoeren,
komt hij op een plaats die niet bij hem hoort.
Iemand is immers niet zijn somberheid of wanhoop,
zoals ook niemand zijn kanker is of dementie.
Een ieder is zo veel meer
dan die enkele fase van zijn leven.

.

Men is een totaal,
geen onderdeel.
Wie vanuit een fragment kiest,
komt in een geïsoleerdheid terecht.

.

De logica van dit gebeuren ligt in het gegeven
dat elk mens een eigen levensduur bezit.
Een uiterst persoonlijk bezit
waar niemand aan mag tornen.
Ook hijzelf niet,
want deze duur komt niet voort uit zijn oppervlakkige aardse leven
maar uit de diepte van zijn doorgaande ontwikkeling.

.

Wie dit bezit verkwanselt
komt in een fragmentarische wereld aan.
Nu wordt het vreemd.
De wereld waarin men hoopte aan te komen,
ziet er juist tegengesteld aan uit.
De ellende verdubbelt zich in plaats van dat ze afneemt.
Hoe kan dit?

.

Vanuit wanhoop, ellende, uitzichtloosheid
een einde aan je leven maken,
is hopen op verlossing.
Maar hoe helder denkt de mens
als hij wanhopig, angstig, zich in het nauw gedreven voelt?
Wanneer denk je het meest helder?
Het is op die momenten waarop je je rustig en evenwichtig voelt.
Dan heb je ruimte om te denken,
om nog eens te denken,
af te wegen,
maar vooral om te voelen wat je werkelijk wilt.

.

Maar wie zich ellendig voelt,
ontsnappen wil,
voelt zich opgejaagd.
Hij wil vluchten.
Weg zijn.
Weg van waar hij nu is.
Uit deze gemoedstoestand komt deze keuze voort.
Ook als er een keuze wordt gemaakt
ver voordat er een direct gevaar is.
Ook dan is de veronderstelde ellende
voor deze persoon genoeg
om nu al te beslissen straks dood te willen.

.

De wanhopige beroept zich op zijn ellende
en stelt deze als ultiem recht
de ander onder druk te mogen zetten.
‘Hoe zou jij kiezen onder mijn omstandigheden?’
Nu gaan velen overstag.
Ze weten niet wat ze zelf zouden doen.
De troebelheid in denken heeft nu een groep mensen bereikt.
De euthanasie wordt uitgevoerd.

.

Bij zelfmoord speelt alles zich in eenzaamheid af.
Maar in beide gevallen denkt men vanuit een opgejaagdheid,
een drang en een wens te kunnen ontsnappen.

.

De wereld waarin deze mensen terechtkomen
weerspiegelt de wereld van waaruit ze kozen.
De somberheid is nu echter totaal geworden.
De uitzichtloosheid is overal.
Waar men dacht te ontsnappen
is men nu volledig ondergedompeld
in de eigen troebelheid van denken en beleven.
Het is een mistige, koude, uitzichtloze en verlaten wereld.
Men is alleen.
Het is de uitwerking van het isolement
waarin men zelf verbleef.
De uitwerking van de afgeslotenheid van anderen,
de vastbeslotenheid het zelf te weten
en zich door niemand meer iets te laten gezeggen.

.

Nu is men daar.
Er is niemand meer.
Hoe hard men ook roept.
De sfeer is schemerig,
de uitdrukking van de troebele sfeer waarin men dacht.
De sfeer is koud en mistig
zoals ook het gevoelsleven dit was
door voorbij te gaan aan wat men anderen aandoet
door hun opvang en zorg,
liefde en aandacht weg te blazen
met de koude adem van een macaber besluit.

.

Sommigen beweren: het is moedig zelfmoord te plegen,
voor euthanasie te kiezen.
Maar veel moediger is het
om het actuele bestaan
te doorstaan.
Hoe moeilijk ook.
Hoe onterend, vernederend, pijnlijk ook.
Dat is pas echt moedig.

.

Zelfmoordenaars zijn geen helden.
Laten we anderen niet aanmoedigen deze weg te nemen.
Laten we de volhouders als voorbeeld nemen.
De mensen die deze laatste, moeilijke periode dragen,
hun ego laten breken en breken
tot er niet meer dan wat kruimeltjes overblijven.

.

Laten we deze mensen,
stil starend in een hospice,
rustig etend in een verpleeghuis,
of zachtjes stervend in een hoekje van een kamer,
laten we hen als helden zien.
Als een voorbeeld van volle aanvaarding
van hen die hun leven tot aan de laatste seconde
in volheid hebben aangedurfd.

.

(c) Theije Twijnstra

2 Reacties op “Helderdenken (86)Zo veel meer dan een enkele fase”

  1. louise :

    Wat een kado weer Theije.Je weet dat ik sterk moet blijven voor mijn zieke Zus.
    Zij laat af en toe de moed flink zakken en het is ook zwaar,dat begrijp ik!
    Daarom komt deze oppepper nu even zo goed van pas!Dankjewel!

  2. Anoniem :

    Ik sluit mij hier van harte aan om deze situatie waarin ik verkeer met volle moed te doorstaan. Veel dank Theije, wat een voorrecht om deze boodschap te mogen ontvangen!