We verlaten de wereld die we ‘zo goed ‘ kennen.
We komen in de wereld die we meer zijn dan die andere.
Het is er stil.
Aan deze stilte moeten we wennen.
Het is er eenvoudig.
Ook daaraan zijn we niet gewend.
Drukte en meervoudigheid,
daarmee zijn we vertrouwd.
Maar stilte en enkelvoud,
dat is vreemd.

.

We zetten ons neer.
Dit doen we niet uit luiheid
maar uit de wetenschap
dat we hier overal tegelijk zijn
zodra we ons verbinden.
Dit verbinden gaat het snelst
door even te gaan zitten.

,

Om ons is ruimte.
Deze ruimte is onbegrensd.
Zodra we rondkijken dijt deze ruimte uit.
Hoe langer we kijken
hoe groter deze ruimte wordt.
En met het groter worden van deze ruimte groeien ook wij.
Niet in letterlijke grootte
maar in eenheid met de ruimte.
We sluiten onze ogen en zinken in onszelf.
Nog stiller wordt het.
Noch ruimtelijker.
Alsof we door het heelal omgeven worden
en tegelijk met elk deel van het heelal een verbinding voelen.

.

We zijn alleen en dit gevoel is zo anders dan het alleen dat we ‘buiten’ gewend zijn.
Dit alleen is een volledigheid van zichzelf.
Dit alleen is vredig en diep doorademend.
Het zorgt voor een verdere eenheid met alles én onszelf.
Alle droefheid, onbegrepenheid, teleurstelling en verlatenheid
is uit dit alleen verdwenen.

.

Wat het wel is?
Overwonnenheid.
Zegeviering.
De beproeving begrepen
en tot nieuwe lichtheid omgezet.
Dit alleen is heel sterk.
Zo sterk dat het alles draagt waar het nu is.
Deze alleenheid en dit universum horen bij elkaar.

.
Tijd om verder te gaan.
Opnieuw dieper in onszelf.
De tijd is verdwenen.
Ook het heelal.
Wat er nog is,
is donkerte.
Deze donkerte voelt als een eindeloze nacht.
Maar er is angst noch verdwaaldheid.
Het is alleen diep zwart van onbekendheid.
Dit is het deel dat we nog helemaal moeten leren ontdekken.
Het wacht op onze nadering,
onze eerste aanraking.
Nu staan we nog aan de rand.
Wie zijn we? klinkt het vanuit het donker.
Wie zijn we dat we niet zien,
niet voelen, niet aandachtig zijn?
.

De diepte en omvang van deze duisternis
is talloze malen groter dan het universum
waaruit we zojuist zijn gekomen.
Ondanks dat we niets kunnen zien,
dringt dit weten als een feit naar voren.
Een daarmee tegelijk de opdracht:
verken de duisternis in jezelf.
Maak er licht.
Veroorzaak er leven.
Laat ontstaan.
Schep jezelf naar een volgend niveau van leven.

.

(c) Theije Twijnstra

Eén Reactie op “Helderdenken (79) Van de wereld die we kennen naar de wereld die we zijn”

  1. Wil :

    HARTelijk dank Theije voor deze mooie beschrijving van de wereld in mij die ik ben.
    Dit alleen is een gevoel van diepe dankbaarheid in mij.
    De beproeving begrepen.