Waar de natuur nog onbesmet is gelaten,
toont ze de mens precies dat
waar zelfs de meest talentvolle kunstenaar
of het grootste genie een beginnende leerling wordt:
de volmaakte onaangeraakte wereld.
Zolang de mens meer schade toebrengt dan leerling wil zijn,
is hij de achterblijvende ten opzichte van het onbesmette.
Zolang hij meent te weten en te kunnen beheersen,
is hij de verliezende, de achteroprakende.
Zolang hij de volmaaktheid van het natuurlijke leven niet hoger leert waarderen
dan zijn eigen tekortkomingen,
is hij de vertrapper die meent iets op te richten,
is hij de vervormer en beschadiger
die denkt met zijn ingrijpen beter te weten, verder te zien.

.

De onaangeraakte aarde,
hoe weinig er ook nog van is,
hoe moeilijk te vinden ook,
is de laatste plek waar de mens zijn eigen plaats kan leren beseffen.
Hij hoeft alleen maar te kijken.
Van een afstand.
Goed te kijken hoe het onaangeroerde eruitziet,
hoe het ruikt,
hoe het hoort,
trilt op een geheel eigen werkelijkheidsgetal.

.

Niet aankomen!
Niet betreden!
Alleen tot je door laten dringen.

.

De aarde heeft haar oorspronkelijke geboortegezicht
allang achter zich gelaten.
Een gewond lichaam is haar woonplaats geworden.
Een uitgeteerd lijf waarover we reizen.
Een vermoeid gelaat dat ons aankijkt.

.

De aarde laat ons onszelf zien.
En dan vooral dat wat we in onze haast,
in onze gulzigheid en hebzucht hebben gedaan
en nog steeds doen.

.

Ze laat het gebeuren.
Ze verzet zich niet.
Waarom zou ze ook?
Ze heeft niets te verliezen.
Al wordt de allerlaatste ongereptheid verbrand,
verpletterd, onteerd en verkracht.
Ze weert zich niet.
Ze weet dat de mens zichzelf aandoet.

.

Haar plaats is bodem te zijn.
De voeding en het water.
Het licht en de warmte.
Ze is een huis voor het lichaam.
Een verblijfplaats voor wie beneden kwam.
Ze is geen paradijs.
Geen vakantieplaats.
Geen oase voor wie onderweg is.

.

Ze is de tweede mens,
de afdruk van ons,
de materialisatie van ons begrijpen.

.

Waar ze zich herstelt,
toont ze ons waar we hebben begrepen.
Waar ze verpietert en vergruist,
laat ze onze eigen degeneratie zien.
Zij is het meervoudige en alom aanwezige voorbeeld
van een mens die zichzelf nog vinden moet.

.

(c) Theije Twijnstra

Laat een reactie achter