Er zijn er die vaak ruzie hebben met anderen.
Meestal gaan deze ruzies niet waarover ze lijken te gaan.
Dat waarover ruzie wordt gemaakt
is vaak alleen de aanleiding,
de druppel die de emmer doet overlopen.
De onderliggende frustraties,
vaak in lange tijd opgebouwd,
vormen de werkelijke bron van deze uitbarsting.

.

Daarmee zijn veel ruzies in de kern onredelijk.
Omdat veel ruzies onredelijk en uit verhouding zijn tot wat er actueel speelt,
creëert de ene ruzie als vanzelf een volgende.
Deze serie schakelingen in onbegrepenheid, ergernis en woede
laten een vervolg zien dat sprekend lijkt
op hoe het ooit is begonnen.

.

Ergens in het verleden ontstaat een kiem van de ruzie.
Het kan een opmerking zijn,
een gebaar, een blik,
maar wat het ook is,
het doet pijn.
Deze pijn wil men niet voelen.
Ze wordt weggeredeneerd, uitgegumd, ontkend.
Er zijn vele redenen om dit te doen.
Een veelvoorkomende is dat men geen ruzie wil maken,
geen onenigheid of ‘gedoe’.
Men verbijt zich,
zegt tegen zichzelf:
zo zal die ander het niet echt bedoeld hebben
en gaat verder.

.

Dan volgt een tweede ergernis.
Deze wordt opnieuw ‘geparkeerd’, weggepoetst.
Maar deze reactie op ergernissen wordt steeds moeilijker vol te houden
naarmate de irritaties toenemen.
De voorraad ongewenste emoties bouwt zich op,
de druk wordt groter,
een explosieve situatie is in de maak.

.

En dan op een dag is daar die ene aanleiding,
die ene opmerking
en barst de opgebouwde bom
van duizend weggestopte ergernissen uit elkaar.
Men heeft ruzie.
Het wordt niet langer geparkeerd
en ‘alles komt eruit’.

.

Klaart de lucht daarmee op?
Soms.
Meestal niet.
Ruzies lossen meestal niets op.
Ook de ander heeft immers zijn gram opgespaard.
De uitgesproken woorden tijdens de ruzie
kunnen nu bij beiden lange tijd nadreunen.
Ze vormen een eerste bodem voor een nieuwe opbouw.
Ongewild werken beiden  naar een volgende,
disharmonische explosie toe.

.

Hoe dit patroon te doorbreken?
Wie zo veel als mogelijk verwerkt,
zal geen ruzies opbouwen.
Alles wat dwarszit van een ander
verwerk je door zelf de verantwoordelijkheid te nemen
en deze niet bij de ander neer te leggen.
Alles wat je ergert aan anderen
kun je vertalen naar een aanraakbaarheid van jezelf.
Waarom ben je aanraakbaar op dat punt?

.

Elk mens heeft een eigen standpunt ten opzichte van het bestaan.
Letterlijk en figuurlijk.
Waarom iemands standpunt willen bepalen?
Voel je je misschien onzeker over het standpunt dat je wil innemen?
Onzekere mensen zoeken bevestiging bij anderen.
Kun je dit gegeven achterlaten
en deze bevestiging bij jezelf leren vinden?

.

Verwerken is je alles toerekenen als brandstof van nieuwe weerbaarheid,
onafhankelijkheid en scheppingskracht.
Hoe onafhankelijker je wordt,
hoe minder je de in vloed van een ander nodig hebt.

.

Opmerkingen, ergernissen,
ze leggen je aanraakbaarheid bloot om daarmee om te gaan.
Wat maakt het uit wat iemand van jou vindt?
Veel belangrijker is het om te achterhalen
of dat wat je gezegd wordt
een kern van waarheid in zich heeft of niet.
Van een ieder valt altijd iets te leren.
Waar je van een ander leert jezelf steeds vollediger te maken,
worden ruzies meer en meer overbodig.

.

(c) Theije Twijnstra